Αγαπητέ Οδυσσέα, πρέπει να αγαπάς πολύ τη Μαρία. Την Κάλλας ή τη Ναυπλιώτου. Ή πιθανότατα και τις δυο μαζί. Αλλιώς δεν θα έστηνες μια τόσο συγκλονιστική παράσταση. Δεν θα απαιτούσες από την ηθοποιό να καταπιεί τη σοπράνο.

Το σίγουρο είναι ότι αγαπάς την Κάλλας. Ως γυναίκα, φωνή, ως άνθρωπο. Και σίγουρα τη μελέτησες πολύ, τη μελέτησες σωστά, τη μελέτησες πολύπλευρα για να βρεις τα σημεία που ήθελες να φωτίσεις. Να τονίσεις. Να δώσεις στο κοινό σου. Το έργο πιάνει την Κάλλας σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής της, εσύ όμως πολύ εύστοχα μέσα από τα μαγικά τρικ της σκηνοθεσίας και τη μαγεία που προσφέρει απλόχερα το θέατρο, έφερες στη σκηνή -σε ένα μη ρεαλιστικό τρόπο & τόπο- τα πιο σημαντικά στιγμιότυπα της ζωής της. Έτσι η σκηνή που στην πραγματικότητα (του θεάτρου) είναι μια αίθουσα διδασκαλίας, μετατρέπεται περίτεχνα σε Σκάλα του Μιλάνου, σε θαλαμηγό, σε δωμάτιο ξενοδοχείου, σε νοσοκομείο. Τα περισσότερα γεγονότα γνωστά. Όλο και κάποιο περιοδικό έχουμε διαβάσει όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά τώρα είναι αλλιώς. Τώρα τα βλέπουμε, δεν τα διαβάζουμε. Τώρα τα παίζει εκείνη μπροστά μας. Τα δύσκολα χρόνια, την πείνα, το πάχος, τον θυελλώδη έρωτα με τον Άρη – για εκείνη ήτανε πάντοτε ο Άρης, για εμάς ήταν ο Αριστοτέλης- την αποβολή, την πτώση. Λίγο πολύ τα βασικά στάδια που περιγράφουν τη ζωή όλων των μεγάλων μύθων που έχουν περάσει από αυτό το σύμπαν. Το γνωστό.

Αγαπάς και τη Ναυπλιώτου. Ξεκάθαρα. Για να της χαρίσεις μια τέτοια ερμηνεία. Και την καθοδήγησες αριστουργηματικά. Απλά, αλλά ουσιαστικά. Μέσα από τη δική σου αγάπη, την αγάπησε κι εκείνη. Χρησιμοποιώντας και τα 5 επίπεδα που είχες στη διάθεσή σου, έστησες μια αριστουργηματική κινησιολογία που ακολουθούσε πιστά τον λόγο που στα περισσότερα σημεία του ήταν δριμύς, έντονος, σκληρός.

Η σκηνή που συνομιλεί με τον Αριστοτέλη Ωνάση συγκλονίζει. Εκείνη τρυφερή, εκείνος ωμός. Εκείνη εκλεπτυσμένη, εκείνος άξεστος. Συνομιλεί μαζί του και συγχρόνως τρίβεται. Τρίβει με μανία κάθε σημείο του κορμιού της τρίβει με δύναμη, σχεδόν με μίσος. Σαν να θέλει να τον ξεβγάλει από το δέμα της, να τον αποβάλει από το κορμί της, να τον ξεράσει από την ψυχή της. Αλλά δεν μπορεί.

Ότι κι αν έκανε, όποια σκηνή κι αν κατακτούσε, όσα χέρια κι αν την χειροκρότησαν, εκείνη ήθελε μόνο εκείνον. ΕΚΕΙΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ. Την αποδοχή του. Την αποδοχή του άντρα που λάτρεψε.

Μια σκέψη τριγύριζε στο μυαλό μου, όση ώρα έβλεπα την παράσταση. Είναι φοβερό, να είσαι η καλύτερη σοπράνο όλων των εποχών, να έχεις όλον τον κόσμο στα πόδια σου και το μόνο που θες, το μόνο που σε νοιάζει είναι η αποδοχή ενός άντρα που ποτέ δεν είχες. Την αποδοχή!

«Έγινε Άρη…» ατάκα ανατριχιαστική που τη λέει γονατιστή παρακαλώντας τον Θεό της. Θεός για εκείνη ήταν μόνον αυτός. Αυτός που την αγάπησε, αλλά δεν την παντρεύτηκε. Αυτός που της έδωσε ένα παιδί, αλλά δεν την άφησε να το κρατήσει ποτέ στην αγκαλιά της. Ο Αριστοτέλης. Ο μονόλογος αυτός στα γόνατα μαζί με τη σκηνή της συνομιλίας αποτελούν το δίδυμο της επιτυχίας για εμένα.

Στα συν της παράστασης το ξύλινο σκηνικό. Και το γεγονός ότι η Μαρία Ναυπλιώτου ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ. Ούτε καν πλέι μπακ! Στα συν, η συνοδεία του πιάνου που μπλέκει με τα λόγια κάποιες φορές. Προσωπικά θα ήθελα παραπάνω πιάνο ανάμεσα στα λόγια. Κι ας μην ακούγονται. Τα παιδιά που πλαισιώνουν την Κάλλας είναι μια μικρή παραφωνία κατανοητή, αν δεις την παράσταση.

Αυτά τα ολίγα από εμένα που πραγματικά απόλαυσα την παράσταση που ετοίμασες. Ρούφηξα ερμηνεία κι αυτό μου αρκεί πάντα. Και εις αλλά με υγεία, Οδυσσέα.

Tip: Η παράσταση MASTER CLASS με τη Μαρία Ναυπλιώτου στο ρόλο της Μαρίας Κάλλας παίζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο «Δημήτρης Χορν», Αμερικής 10, Κολωνάκι.

Love, #happymallanna

Ξέρετε πόσο αγαπώ το θέατρο. Πόση χαρά μου δίνει να είμαι πάνω στη σκηνή. Πώς ψάχνω, αναζητώ, πειραματίζομαι συνεχώς σε αυτόν τον μαγικό τόπο για καινούργια μάθηση, νέα τροφή για σκέψη και θρέψη του μυαλού και της ψυχής. Νέα σκηνή, νέους συναδέλφους, νέα ταξίδια που να με κάνουν πιο «πλούσια», πιο γεμάτη, πιο ανθρώπινη.

Κι ενώ συνεχώς γνωρίζω και μαγεύομαι από την καθημερινότητα του θεάτρου, παράλληλα μια θλίψη με καταβάλει καθόλη τη διάρκεια αυτής της δημιουργικής διαδικασίας. Ένα ερώτημα έρχεται και ξαναέρχεται στο μυαλό μου διαρκώς…

Γιατί δεν το είχα κάνει νωρίτερα? Η απάντηση είναι ήθελα, ήθελα από καιρό, ήθελα βαθιά, αλλά ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχα χρόνο. Όχι ότι τώρα έχω, απλώς τώρα «φτιάχνω χρόνο» για το θέατρο, παραγκωνίζοντας την καθημερινότητα με το έτσι θέλω. Γιατί τώρα ξέρω. Ξέρω πόσο σημαντική είναι η Γέρμα, η Γρούσα ή ο Ποντζό στη ζωή μου. Ξέρω όλα όσα πρεσβεύουν οι ήρωες του μαγικού κόσμου των λέξεων, των συναισθημάτων και των αισθήσεων στην πραγματική ζωή. Ξέρω τα βαθύτερα νοήματα που κρύβονται μέσα στα σπουδαιότερα θεατρικά έργα του κόσμου και πόσο λυτρωτικά μπορούν να γίνουν απέναντι στις αντιξοότητες της ζωής.

Αλλά πρέπει να τα ξέρεις κι εσύ. Να τα μάθεις. Να τα έχεις διαβάσει, να τα έχεις διδαχτεί. Γιατί άμα τα διδαχτείς, τότε θα τα αγαπήσεις κι εσύ, όπως κι εγώ…

Scroll-άροντας λοιπόν στο Facebook έπεσα πάνω στο άρθρο της Νικολέτας Δάφνου, ηθοποιού και θεατροπαιδαγωγού, κι έτσι έμαθα μετά λύπης μου ότι βγάζουν το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής από τα σχολεία (μια πρόταση που είχε γίνει και παλιότερα). Η Νικολέτα μοιράζεται την ιστορία μιας παρέας «καμμένων κοριτσιών» σε ένα σχολείο της επαρχίας που για όλους τους καθηγητές του σχολείου ήταν «χαμένη υπόθεση». Η ίδια αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στη «χαμένη παρέα» των κοριτσιών, όταν κανένας άλλος δεν το έκανε και να τους γνωρίσει τον μαγικό κόσμο του θεάτρου. Με τη συγκινητική πραγματικά ιστορία της, η Νικολέττα κάνει έκκληση να ακουστούν οι φωνές των αναπληρωτών καθηγητών του μαθήματος της Θεατρικής Αγωγής, ώστε να μη χαθεί αυτό το τόσο πολύτιμο μάθημα από τη διδακτέα ύλη της Ε’ & ΣΤ’ τάξης του δημοτικού.

Αυτή είναι η δική μου συνεισφορά λοιπόν στην ιστορία. Ας γίνει και η δική σας….

Η συγκινητική ιστορία της Νικολέτας.

Για όλες τις φορές που ήμασταν παιδιά και κανείς δε μας ρώτησε τίποτα…

Πολλά χρόνια πριν, σε ένα σχολείο της επαρχίας.

“Αυτές; Αυτές είναι χαμένη υπόθεση”, μου δήλωσε κατηγορηματικά συνάδελφος ούτε 40 ετών, μιλώντας για μια παρέα “outsiders” κοριτσιών της έκτης δημοτικού που αλωνίζουν στην αυλή εν ώρα μαθήματος.

Καταπίνω το σάλιο μου – πικρό σαν δηλητήριο – για να μην του το φτύσω στα μούτρα. “Θα μπορούσα να τις πάρω βοηθούς μου στο μάθημα της Θεατρικής Αγωγής;”.

Σηκώνει αδιάφορα τους ώμους. “Κάνε ό,τι θες, κοπέλα μου. Ούτως ή άλλως στην τάξη δεν μπαίνουν ποτέ.”

Μάθημα πρώτο. Μπαίνουν δειλά “Κυρία, είπε ο κος Τάδε ότι μας χρειάζεσαι”. “Ναι, κορίτσια, καθήστε”. Όλως τυχαίως το μάθημα ήταν για τα συναισθήματα. Οι “outsiders” ακούν με προσοχή, μοιράζονται προσωπικές ιστορίες, δεν κουνάν από τη θέση τους, μέχρι και που συνετίζουν τα δευτεράκια όταν αυτά σηκώνονται και κάνουν φασαρία. “Πως πήγε;” με ρωτάει ο συνάδελφος στην αυλή. “Θα τις χρειαστώ κι άλλες μέρες” απαντάω λακωνικά.

Περνάν οι μέρες, οι μήνες, τα κορίτσια αυτά αρχίζουν σταδιακά να μπαίνουν στο μάθημα του δασκάλου τους, ο Σχολικός Σύμβουλος παρατηρεί με έκθαμβη αγάπη τη βελτίωσή τους, ο δάσκαλος αρχίζει να με λοξοκοιτάζει κόκκινος ύποπτα σαν τη μάγισσα του χωριού, οι υπόλοποι συνάδελφοι με μετονομάζουν από “η Θεατρολογός – μωρέ – πως – σε – λένε” σε “η Νικολέτα μας”.

Εγώ σιωπώ.

Στο διάδρομο οι “outsiders” μου κλείνουν το μάτι κι εγώ τους βγάζω τη γλώσσα. Όταν η Μ. κλειδώνει για πλάκα την Κ. στο υπόγειο ένα “΄ώχου, ελάτε μωρέ τώρα” και ένα νεύμα εκ μέρους μου φτάνει να επιφέρει ηρεμία – και ξεκλείδωμα σε δευτερόλεπτα. Ο δάσκαλος με λοξοκοιτάει στην προσευχή και κοκκινίζει ακόμη πιο πολύ. Τον βλέπω να με οραματίζεται στην πυρά. Τον σκέφτομαι με ρωμαϊκό ένδυμα να με στέλνει στα λιοντάρια και μου φεύγει ένα γελάκι, τα κορίτσια μου με ρωτάνε ψιθυριστά “Γιατί γελάς, κυρία;”, κρατιέμαι να μην τους πω.

Ακόμη σιωπώ. Αλλά χαμογελώντας αυτή τη φορά.

Τέλος σχολικής χρονιάς. Τα κορίτσια μου – που δεν υπήρξαν ποτέ κανονικές μου μαθήτριες, που δεν τους κάνω μάθημα, καθώς το Υπουργείο αυθαίρετα αποφάσισε ότι ΔΕΝ είμαστε “χρήσιμοι” στην Ε και ΣΤ δημοτικού – μουρμουρίζουν σε κλειστό κύκλο μεταξύ τους. Σπρώχνουν την Κ. σχεδόν με τη βία προς το μέρος μου. Κοκκινίζει, μπερδεύει τα λόγια της “Κυρία… να μωρέ γαμώτο – (παύση) – μήπως κάνεις μάθημα στο Γυμνάσιο;” Μου δίνει ένα τσαλακωμένο, κακογραμμένο χαρτάκι με τα στοιχεία του σχολείου. “Να έρθεις, κυρία”. Κι εξαφανίζονται.

Μόνη στη μέση της αυλής. Εγώ και το ιδρωμένο τους χαρτάκι.

Καμία φωνή παιδιού πουθενά. Όλοι σχόλασαν.

Μόνη η κυρία. Και καθόλου κυρία, καθώς μυξοκλαίει κρατώντας ένα τσαλακωμένο χαρτάκι.

Μάγισσα να σου πετύχει.

Θα μπορούσα να πω χιλιάδες πράγματα – για τη χρησιμότητα του Θεατρικού Παιχνιδιού στην προεφηβεία, για το στείρο σχολικό σύστημα που από κάποιες τάξεις και άνω σε ωθεί στην αποστήθιση και την τυφλή υπακοή, για τους δασκάλους με όραμα που παλεύουν ενάντια σε άθλια βιβλία και άθλιες συνθήκες να μάθουν στα παιδιά πέντε πράγματα, για το όραμά μου, για όραμα όλων των συναδέλφων, Θεατρολόγων και μη.

Για τη λαίλαπα που ετοιμάζονται αυτές οι εύθραυστες ψυχές να ζήσουν στο Γυμνάσιο.

Για την ωριαία αποβολή.

Για την “αποβολή από όλα τα γυμνάσια της χώρας”.

Για τις γνωματεύσεις από ειδικούς, για τα “αναμορφωτήρια”, για τις παιδικές φυλακές, για όλον αυτόν τον κλοιό που σπάει ο γαμημένος, σπάει, αρκεί να βρεθεί έ ν α ς άνθρωπος στο σχολείο ή στο σπίτι να πει “Τι έχεις; Μίλα μου γι’ αυτό”.

Δε χρειάζεται.

Μόνο θέλω να πω γι’ αυτό το “να μωρέ γαμώτο” της αγανάκτησης κι ελπίδας, το πιο τρυφερό “να μωρέ γαμώτο” που άκουσα στην ζωή μου.

Κι ο ενικός τους. Αυτός ο μόνιμος ενικός, δείγμα εγγύτητας, ασφάλειας κι αγάπης, δείγμα ύψιστου σεβασμού, πηγαίου σεβασμού, σεβασμού που δεν έχω ακούσει ποτέ από κανέναν που μου μίλησε στον πληθυντικό.

Να μωρέ γαμώτο.

Καμιά φορά συναντιούνται οι ψυχές.

Κι αυτό δεν μπορεί – δυστυχώς – να γίνει στα Μαθηματικά.

*Υγ. Στηρίξτε μας στην προσπάθεια επαναφοράς του μαθήματος της Θεατρικής Αγωγής στην Ε και ΣΤ τάξη. Για όλες τις φορές που ήμασταν παιδιά και κανείς δε μας ρώτησε τίποτα.

#Θεατρική_Αγωγή #Αναπληρωτές

Happiness Happens όταν στα παιδιά μαθαίνεις θέατρο
όταν γίνεσαι αρωγός ψυχών και συνειδήσεων.

ΠΗΓΗ: Απόσπασμα κειμένου από τη ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΔΑΦΝΟΥ

Ο κύριος ΘΕΑΤΡΟΣ

Δηλώνω ερασιτέχνης ηθοποιός. Με περισσή υπερηφάνεια κάθε φορά. Αν και μετά τα 2 ενσήμα του ηθοποιού που απέκτησα πρόσφατα λέω να υιοθετήσω το σκέτο ηθοποιός. Αγαπάω το θέατρο με πάθος. Με όλο μου το είναι. Πάνω στο σανίδι νιώθω ότι βρίσκομαι στο φυσικό μου χώρο. Στο στοιχείο μου που λένε… Τα τελευταία χρόνια το υπηρετώ ευλαβικά. Μου αρέσει να μαθαίνω τα πάντα γύρω από αυτή τη μαγική τέχνη, να εξελίσσομαι, να γίνομαι καλύτερη και φυσικά να παρακολουθώ καλές και ποιοτικές παραστάσεις.

Αλλά το σαράκι, το κουσούρι, ο πόθος ο διακαής

(πείτε το όπως θέλετε ) υπήρχε από πάντα.

Όχι δεν ανέβαινα στις καρέκλες και έδινα παραστάσεις. Όχι δεν συνομιλούσα με τη βούρτσα-φίλη μου σε φανταστικούς διαλόγους. Αλλά κάπου εκεί στα 17 με πλήρη συναίσθηση και ωριμότητα που από τότε με χαρακτήριζαν (εγώ πότε θα αλητέψω σε αυτή τη ζωή, πότε?) άρχισα να καταλαβαίνω ότι το θέλω. Και δεν το κατάλαβα μόνο, το ανακοίνωσα κιόλας. Φανταστείτε τώρα εικόνα: Η μάνα της ενσυνείδητης και ώριμης κορασίδας να βρίσκεται σε φάση εγκεφαλικού μετά την ανακοίνωση αλλά να μαζεύει τα κομμάτια της και να απαντάει, όσο πιο ψύχραιμα μπορεί:

-Το βλέπεις αυτό το δέντρο εκεί? μου είπε. Από εκεί θα σε κρεμάσω. Θα σπουδάσεις πρώτα και μετά κάνε ό,τι θες. Και σπούδασα. Και έκανα ότι ήθελα.

Και ήμουν πολύ πολύ χαρούμενη, αλλά το σαράκι παρέμενε εκεί. Σιωπηλό μεν, αλλά παρέμενε. Δεν έφυγε ποτέ. Δεν με εγκατέλειψε. Και όταν η κρίση της ηλικίας, μου χτύπησε για τα καλά την πόρτα, τότε το σαράκι χαμογέλασε. Γιατί βρήκε επιτέλους την ευκαιρία που τοσα χρόνια περίμενε. Σηκώθηκε αργά αργά, τίναξε από πάνω του την σκόνη χρόνων και μου σιγοψιθύρισε: «Ή τώρα ή ποτέ !!»

Τώραααααααααααα!!! βροντοφώναξα και αμέσως υπάκουσα.

Ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το θέατρο 5 χρόνια τώρα και μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι θα ασχολούμαι 105 χρόνια ακόμα… εντάξει μπορεί τα μαθηματικά της ζωής να μη μας βγαίνουν σε νούμερα, όποτε θα αρκεστώ να πω ότι θα ασχολούμαι με το θέατρο όσο ζω και αναπνέω. Κυριολεκτικά, όσο μπορώ να θυμάμαι τα λόγια μου απ’ έξω. Λιγότερο λυρικό, αλλά απόλυτα ρεαλιστικό!

Το θέατρο όμως θέλει δουλειά, μεράκι & θυσίες, μου είπαν άλλοι που ασχολήθηκαν πριν από εμένα. Τα δέχτηκα όλα αδιαπραγμάτευτα. Κάποιο βράδυ λοιπόν που έφευγα μέσα στα μαύρα σκοτάδια και το τσουχτερό κρύο (χειμώνας γαρ) για ακόμα μια πρόβα, 4 υπέροχα ματάκια που άφηνα πίσω μου με ρώτησαν μια ερώτηση που έμελλε να με σημαδέψει για πάντα…

-Μαμά, ποιος είναι αυτός ο κύριος ΘΕΑΤΡΟΣ που πας κάθε βράδυ ? Του έχεις πει για εμάς? Μας ξέρει? Εμείς μπορούμε να έρθουμε ?

«Ο κύριος ΘΕΑΤΡΟΣ αγαπημένα μου παιδιά είναι ένας πολύ ευγενικός και ευαίσθητος κύριος. Είναι ψηλός, αρχοντικός άλλοτε αστείος και άλλοτε πολύ πολύ δραματικός. Με κάνει να γελάω με την ίδια ευκολία που με κάνει να κλαίω με μαύρο δάκρυ. Έχει πολλή φαντασία, ωραίους διαλόγους, αλλά και πολλή δράση. Ενίοτε του αρέσει να μιλάει στον εαυτό του… να μονολογεί ! Πλάθει απίθανες ιστορίες ηρώων και του αρέσει να τις διηγείται σε άλλους. Με ωραία, πολύ ωραία λόγια. Ζει σε σκοτεινούς αλλά μεγάλους χώρους, ανοικτούς και κλειστούς. Λατρεύει τη μουσική και τη μυρωδιά του ξύλου. Το αγαπάει το σανίδι, που λέμε. Είναι σοβαρός, οργανωτικός, πολύ πειθαρχημένος, έρχεται πάντα στην ώρα του και πιστεύει στις πολύωρες, αλλά εποικοδομητικές πρόβες για ένα άρτιο αποτέλεσμα. Φοράει φανταχτερά κουστούμια και έχει ευφάνταστα σκηνικά. Αγαπάει τα παιδιά, εξίσου όσο και τους μεγάλους και τους φροντίζει όλους. Απευθύνεται σε όλους. Κι ας μην τον καταλαβαίνουν πάντοτε όλοι. Θα έλεγε κανείς είναι ένας παιχνιδιάρης, δημιουργικός, ετοιμόλογος, ονειροπόλος νέος που αρνείται να μεγαλώσει… ένας αιώνιος έφηβος».

Τα τεράστια ματάκια ήταν τώρα γουρλωμένα και ευχαριστημένα. Τα φίλησα απαλά και έφυγα για άλλη μια πρόβα. Σίγουρα στα μυαλουδάκια τους έκαναν σενάρια. Σίγουρα μέσα τους αγάπησαν τον κύριο ΘΕΑΤΡΟ!!! Όπως όλοι μας.

Happiness happens… όταν κάνουμε αυτά που αγαπάμε!

5+1 ερωτήσεις για το
Happiness happens

1. Τι είναι το Happiness Happens?

Καλή ερώτηση! Είναι κάτι που κατοικεί μέσα στο μυαλό μου, φωλιάζει στην καρδιά μου και γεμίζει την ψυχή μου εδώ και πολύ καιρό.

Κάποια στιγμή το πήρα απόφαση πως πρέπει να βγει και προς τα έξω. Πρέπει να γίνει λέξεις πάνω στο χαρτί για να το καταλάβετε κι εσείς. Πρέπει να γίνει πολύχρωμη εικόνα για δείτε τα χρώματα του, την παλέτα του. Πρέπει να γίνει συναίσθημα. Γιατί εδώ μέσα -σας προειδοποιώ- θα γελάσουμε και θα κλάψουμε πολύ. Θα χαρούμε και θα πονέσουμε, θα συγκινηθούμε αλλά και θα συγκρουστούμε, όπως ακριβώς στη ζωή.

2.Τι θέλω να πετύχω μέσα από το Happiness Happens ?

 ΧΑΡΑ. ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ. ΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ. Γιατί αρκετή γκρίνια και κατάθλιψη βλέπουμε τριγύρω βρε παιδάκι μου. Ας ξορκίσουμε για λίγο τη μαυρίλα. Ας γυρίσουμε την πλάτη μας στην κατάθλιψη.

Τι λέτε να γελάμε περισσότερο? Να βλέπουμε την ομορφιά μέσα στην ασχήμια. Την καλοσύνη μέσα στη σαπίλα. Την ευγένεια μέσα στον οχετό. Αν μπορέσει έστω κι ένας να κοιτάξει μέσα από το νέο αυτό πρίσμα τη ζωή του, αν μπορέσει να κάνει αυτή τη στροφή προς την αισιοδοξία, θα νιώσω πολύ χαρούμενη. Έστω κι ένας. Χωρίς λόγο. Χωρίς αφορμή. Απλά, γιατί το νιώθει.

3. Τι ακριβώς θα κάνουμε εδώ στο Happiness Happens?

Καλή ερώτηση κι αυτό!

Σίγουρα θα κάνουμε παλαβομάρες! Αυθόρμητα πράγματα που μας έρχονται, έτσι για να τη σπάμε στην καθημερινότητα. Για να μας κοιτάζουν περίεργα οι απέναντι. Για να γελάμε λιγουλάκι και μετά πάλι μέσα τα κεφάλια στο καθημερινό πρόγραμμα. Αλίμονο αν πάρουμε τη ζωή στα σοβαρά!

Σίγουρα θα λέμε ιστορίες. Καλές ιστορίες, όχι και τόσο καλές ιστορίες, ιστορίες που μας πονάνε, ιστορίες με αίσιο ή όχι τέλος, ιστορίες από τις οποίες θα μαθαίνουμε πολλά, ενδιαφέρουσες ιστορίες, περίεργες ιστορίες, απίθανες ιστορίες. Γιατί ποιος δεν θέλει να ακούσει μια καινούργια ιστορία? Storytelling που το λέμε σήμερα…

Σίγουρα θα δούμε πολύ θέατρο και κινηματογράφο. Θεατρόφιλη & σινεφίλ γαρ καταλαβαίνετε ότι η τέχνη θα πάει σύννεφο εδώ μέσα. Γιατί πώς θα είμαστε ευτυχισμένοι, αν δεν θρέψουμε το μυαλό μας πρώτα απο όλα. Και την κοιλιά μας ευθύς αμέσως μετά! Γιατί και η γαστρονομία χωράει εδώ μέσα! Επομένως, ότι καλό δοκιμάζω σε γεύσεις, ταξίδια, βιβλία, εμπειρίες, βόλτες θα σας τα προτείνω για να δοκιμάζετε κι εσείς. Αααααα εγώ μονοφαγού δεν υπήρξα ποτέ. Φαγού όμως πάντα!

Σίγουρα θα μοιραζόμαστε πράγματα, στιγμές, εμπειρίες, συγκινήσεις. Θα κάνουμε παρέα, θα γίνουμε παρέα. Θα τσακωθούμε από την πολύ παρέα, αλλά θα τα ξαναφτιάξουμε. Τι σόι happy blog είμαστε καλέ!!!

Και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αντιμετωπίζουμε τα πάντα από τη θετική & φανταστικοσουπερουάουα πλευρά της ζωής!!!

Αυτό πες το δυνατά γιατί θα είναι το σλόγκαν μας!

4. Μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου Άννα?

Μα και φυσικά μπορείς!

Να διαφωνήσεις Να σχολιάσεις Να επιχειρηματολογήσεις Να έχεις ένσταση

Να κρίνεις όχι να κατακρίνεις Να δώσεις κόκκινη κάρτα

Πάντα όμως με τακτ, ευγένεια και εύσχημο τρόπο.

5. Πού θα μας πάει όλο αυτό το ταξίδι, ξέρεις?

Όχι δεν ξέρω … Το μόνο που ξέρω είναι ότι αναπνέω, αγαπώ τα παιδιά μου, θέλω να βρίσκομαι πάνω στο σανίδι και ζω για να δημιουργώ! Όλα τα αλλά τα βρίσκω στη πορεία…

Bonus extra ερώτηση – κανονάκι!!  

Άρα, υπάρχει ευτυχία?

Υπάρχουν ευτυχισμένες στιγμές!

Στιγμές για τις οποίες αξίζει να ζει κανείς χίλιες ζωές ή απλώς μια στιγμή!

Το έχετε νιώσει, έτσι? Δεν σας αρκεί αυτό?

ΑΝ ΟΜΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΛΩ ΚΑΤΙ, ΘΕΛΩ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ!

Θέλω να σπείρω τον σπόρο, τον αισιόδοξο. Γιατί τότε και μόνο τότε…

Αν σπείρεις τον σπόρο, θα ανθίσει.

Αν βρεις το φως, θα βρεις το δρόμο.

Αν αρχίσεις να γελάς στο τέλος θα ξεκαρδιστείς.

Αν νιώσεις πρώτα εσύ, μετά θα νιώσει κι ο άλλος.

Αν βλέπεις χρώματα κάποια στιγμή θα δεις και το ουράνιο τόξο…

Happiness happens… 

όσο υπάρχουν άνθρωποι που ζουν ευτυχισμένοι!

Θέλεις να ξέρεις πως είναι να είσαι «εγώ» βρέξει χιονίσει?
Παντός καιρού και καταστάσεων?

Άννα ολ γουέδερ ή φορ σίζονς που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι?
Κατιτίς για να με γνωρίσεις καλύτερα. Ξέρω τι θα πεις! Η κατάσταση χρήζει επαγγελματικής φωτογράφισης, αλλά προς το παρόν αυτά

Άννα το καλοκαίρι

Αννούλα του χιονιά

Στου Δεκέμβρη τις 9 που έχεις Άννα τη γιορτή σου!
Καλέ τι ωραία που τα ταίριαξα όλα μαζί.
Και Αννούλα και του χιονιά και τα χιόνια σε μια φωτό!
Μπράβο μου 

Άννα με γυαλιά

Εεε ναι φοράω γυαλιά, αν και τις περισσότερες φορές φοράω φακούς.

Κρύβονται αυτά τα μάτια πίσω από γυαλιά? Λέει ο ΘΕΙΟΣ από την Αμερική!

Άννα από πάνω

Εντάξει αγαπημένη πόζα γιατί αφαιρεί και κανένα κιλάκια.

Και αγαπημένο κόκκινο κραγιόν. Θα με δείτε να το φοράω συχνά πυκνά προς βράδυ μεριά.

Άννα on stage

Όχι κάλε δεν είμαι τρελή. Ούτε κυκλοφορώ με φτερά και πούπουλα στους δρόμους της Ανατολικής Αττικής. Ντύθηκα έτσι… Περιμένοντας τον Γκοντό! Δηλαδή έτσι βγήκα στη σκηνή ως άλλος Εστραγκόν στο ομώνυμο έργο του Σάμιουελ Μπέκετ. Τώρα λέτε να έτριζαν τα κοκαλάκια του?

Ποιος ξέρει …

Άννα φλου αρτιστίκ

Τυφλά να έχουν τα φίλτρα των απανταχού κινητών και εφαρμογών που κανείς μια φωτό παλιά μη, σεπια, ασπρομαυρη, κολάζ ή σαν πίνακα. Μια τέτοια προσπάθεια βλέπετε εδώ!

Άννα close up

Πιο close up πεθαίνεις! Και βλέμμα θανατηφόρο επίσης

Η Άννα και το φόρεμα

Λοιπόν αυτό είναι το αγαπημένο μου καλοκαιρινό φόρεμα. Το έχω 3-4 χρόνια, ευτυχώς μου κάνει κάθε χρόνο και κάθε χρόνο εντυπωσιάζει, όταν το φορώ

Business Woman Άννα

Εντάξει εδώ όλοι νόμιζαν ότι κατεβαίνω δημοτική συμβούλος Ανατολικής Αττικής και όχι άδικα. Σοβαρά τώρα! Στην επόμενη τετραετία θα το σκεφτώ πολύ σοβαρά. Την πρόταση την είχα!

Άννα Σκωτσέζα

Άννα καρναβάλι

Άννα by night

Άννα 20 χρόνων

Όταν δεν χρειαζόταν ίχνος μακιγιάζ ακόμα…
Όταν τα καλοκαίρια ήταν μεγάλα και ανέμελα…
Όταν το κόκκινο φόρεμα ήταν μια safe επιλογή…
Όταν έχεις τα νιάτα και δεν έχεις κανέναν και τίποτα άλλο ανάγκη!

Happiness Happens όταν φοράς
το πιο πλατύ σου χαμόγελο σε κάθε ηλικία.

Εγώ (δηλαδή εσύ!) μπορώ να συμμετέχω σε όλο αυτό?

Μα και φυσικά μπορείς αυτό είναι το νόημα…

Να λέμε τις ιστορίες μαζί, όχι απαραίτητα τις χαρούμενες ιστορίες, αλλά μαζί θα βρίσκουμε τη χαρά μέσα σε αυτές

Να μοιραζόμαστε εμπειρίες, γνώσεις, πληροφορίες, για τη ζωή, την καθημερινότητα, τον κόσμο

Να μοιραζόμαστε συναισθήματα, εμπειρίες, ταξίδια, γεύσεις, εικόνες, όλα όσα ζήσαμε και θέλουμε να τα πούμε και σε άλλους. Με χαρά!

Μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου Άννα?

Μα και φυσικά μπορείς!
Να διαφωνήσεις Να σχολιάσεις Να επιχειρηματολογήσεις Να έχεις ένσταση

Να κρίνεις όχι να κατακρίνεις Να διαφωνήσεις όχι να βρίσεις Να σχολιάσεις με εύληπτο τρόπο

Πάντα όμως με τακτ, ευγένεια και εύσχημο τρόπο.

Πού θα μας πάει όλο αυτό το ταξίδι, ξέρεις?
Όχι δεν ξέρω … Το μόνο που ξέρω είναι ότι αναπνέω, αγαπώ τα παιδιά μου, θέλω να βρίσκομαι πάνω στο σανίδι και ζω για να αγαπώ. Όλα τα αλλά τα βρίσκω στη πορεία…

Τελικά υπάρχει ευτυχία?

Υπάρχουν ευτυχισμένες στιγμές! Και για αυτές αξίζει να ζεις κανείς χίλιες ζωές!
Δεν σας αρκεί αυτό?
Δεν μπορεί θα το έχετε αισθανθεί αυτό κάποια στιγμή, έτσι δεν είναι ?

Θέλω να σπείρω τον σπόρο, τον αισιόδοξο. Γιατί…
Αν σπείρεις τον σπόρο, θα ανθίσει.
Αν δεις το φως, θα βρεις το δρόμο.
Αν αρχίσεις να γελάς στο τέλος θα ξεκαρδιστείς.
Αν βλέπεις χρώματα κάποια στιγμή θα δεις και το ουράνιο τόξο…

Όχι βέβαια δεν είμαι τρελή … Δεν κυκλοφορώ με φτερά και πούπουλα στους δρόμους της Αθήνας ή στα παραθαλάσσια τα μέρη. Ντύθηκα έτσι απλά, λιτά και απέριττα για τον μεγαααααααααααααλο έρωτα της ζωής μου. Τη σκηνή, το σανίδι, το ΘΕΑΤΡΟ !!!

Ντύθηκα έτσι λοιπόν ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ δίπλα σε ένα δέντρο, φορώντας γόβες αντί για αρβύλες παρέα με έναν πολύ αγαπημένο θίασο και ένα μεγάλο Δάσκαλο τον Δημήτρη Κανέλλο.

Λένε ότι μεγαλώνοντας οι πιθανότητες να ζήσεις καταστάσεις που μπορούν να χαρακτηριστούν ως life time experiences σπανίζουν και είσαι πολύ τυχερός αν καταφέρεις να ζήσεις μια τέτοια εμπειρία… Εγώ όμως το κατάφερα, το έζησα παρέα με τον Ντιντί μου, το παντοτινό μου θεατρικό ταίρι, τη ΒΙΟΛΕΤΤΑ. Ακόμα θυμάμαι τα λόγια του Δημήτρη, όταν μας ανακοίνωσε ότι θα ανεβάσουμε το συγκεκριμένο έργο. Το “Περιμένοντας τον Γκοντό” είπε είναι ένα έργο – δώρο για κάθε άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί με το Θέατρο. Έργο – δώρο για κάθε ηθοποιό…

Ουάου εντυπωσιάστηκα και δέχτηκα το «δώρο» μου αυτό με μεγάλη χαρά. Αγόρασα φυσικά το βιβλίο (πάντα αγοράζω τα θεατρικά έργα που παίζω) και βάλθηκα να το διαβάζω με μανία. Παταγώδης αποτυχία από τις πρώτες γραμμές… Βρήκα τον λόγο πολύ απλό, τον ρυθμό υποτονικό και το κείμενο ρηχό χωρίς βαθιά νοήματα και ουσία.

Δεν μπορεί, είπα μέσα μου, κάτι υπάρχει εδώ που εγώ δεν το βλέπω. Δεν μπορεί εγώ έχω το πρόβλημα όχι ο Μπέκετ φυσικά. Γιατί δεν βλέπω το «δώρο» μου όμως??? Δειλά δειλά στην πρώτη συνάντηση της ομάδας προσπάθησα να θέσω το ζήτημα ότι δεν εντυπωσιάστηκα, δεν το βρήκα μεγαλειώδες, όπως περίμενα και σίγουρα δεν το θεώρησα ΔΩΡΟ προς τον εαυτό μου. Θυμάμαι ακόμα τον Δημήτρη να μας κοιτάζει στωικά, με την ταπεινότητα που τον χαρακτηρίζει πάντα και με ένα αμυδρό μειδίαμα στα χείλη να μας καθησυχάζει: “Θα έρθει … μην ανησυχείτε …”

ΚΑΙ ΗΡΘΕ όντως! Σιγά σιγά αποκαλύφθηκε μπροστά μας ολόλαμπρος, μεγαλειώδης, όπως πραγματικά είναι και εκστατικός ο κύριος Γκοντό. Απάντησε σε όλα τα ερωτήματά μας για τον χρόνο, τον Θεό, το θάνατο, τη φιλία, τη συντροφικότητα, την εξουσία, αλλά και την αγάπη με αφοπλιστική απλότητα και γέμισε την ψυχή και την καρδιά μας με νοήματα και βαθιά δοσμένο ποιητικό λόγο.

Βλαδίμηρος και Εστραγκόν, Ντιντί & Γκογκό, περιμένουν μαζί στιγμές, μέρες, μήνες, χρόνια, μια ολόκληρη ζωή, μια αιωνιότητα… στο ίδιο σημείο, στο ίδιο δέντρο. Ελπίζουν, τσακώνονται, αγαπιούνται, μοιράζονται, παίζουν, μιλάνε, σιωπούν, περιμένουν, έχοντας πάντα ο ένας δίπλα του τον άλλο. Και μετά ο Ποτζό με τον Λάκυ. Ένα ζευγάρι εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου. Οι περαστικοί της ζωής σε μια σχέση σκληρή, άνιση, καταπιεστική. Ανάμεσα στα 2 ζευγάρια το Αγόρι. Ο αγγελιοφόρος του κυρίου Γκοντό που θα έρθει αύριο ή οπωσδήποτε μεθαύριο ή κάποια μέρα ή ………

ΠΟΤΖΟ: (θυμωμένα)

«Θα πάψετε επιτέλους να με σκοτίζετε με αυτόν τον καταραμένο το χρόνο σας? Κατάντησε ανυπόφορο. Πότε? Πότε? Μια μέρα… δεν σας αρκεί αυτό? Μια μέρα σαν όλες τις άλλες μουγκάθηκε, μια μέρα τυφλώθηκα, μια μέρα θα κουφαθούμε, για μέρα γεννηθήκαμε, μια μέρα θα πεθάνουμε, την ίδια μέρα την ίδια στιγμή!! Δεν σας φτάνει αυτό? (Πιο ήρεμα).

Γεννάνε καβάλα στον τάφο, λάμπει το φως μια στιγμή, κι έπειτα πάλι σκοτάδι…

(Τραβά το σκοινί ) Άντε… πάμε!

Βλαδίμηρος: (κοιτάζοντας τον Εστραγκόν που κοιμάται δίπλα του)

Μήπως κοιμόμουν όταν οι άλλοι υποφέρανε? Μήπως κοιμάμαι τώρα?

Αύριο, όταν ξυπνήσω, τι θα λέω για τη σημερινή μέρα? Τι αλήθεια υπάρχει σε όλα αυτά…(Παύση).

Καβάλα στον τάφο, και μια δύσκολη γέννα. Στο βάθος της διαδρομής, ονειροπολώντας ο νεκροθάφτης θάβει τα εργαλεία του. Έχουμε καιρό να γεράσουμε. Ο αέρας είναι γεμάτος από τις κραυγές μας (Αφουγκράζεται).

Αλλά η συνήθεια είναι σπουδαίος σιγαστήρας…………….

(κοιτάζει στωικά τον Εστραγκόν που κοιμάται …)

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τις συγκλονιστικές αυτές ατάκες ειπωμένες από τον Μιχάλη και την Άγγη αντίστοιχα. Αυτό τον μονόλογο που η Άγγη τον πίστευε τόσο και τον απογείωσε σε σημείο δακρύων. Δεν θα ξεχάσω την ατάκα πάνω στην κουρελιασμένη της μπλούζα, ούτε τα δάκρυα που έτρεχαν στα μάτια.

Όχι, ο Γκοντό δεν ήρθε τελικά εκείνο το βράδυ… ούτε το επόμενο, ούτε το παρά επόμενο, ίσως να μην έρθει και ποτέ αλλά τι σημασία έχει. Η παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία, εγώ δέχθηκα ολόψυχα το «δώρο» μου και έζησα μια από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου. Έζησα ευτυχισμένες μέρες, ευτυχισμένες στιγμές. Στιγμές για τις οποίες αξίζει να ζει κανείς…

Happiness happens όταν αγαπάς πολύ αυτό που κάνεις, αλλά κι όταν αγαπάς πολύ τους ανθρώπους με τους οποίους το κάνεις παρέα!

Με λένε Άννα και είμαι καλά! Όχι πάντα, όχι κάθε μέρα αλλά το παλεύω, πιστέψτε με! Ζω, αναπνέω και χαμογελάω no mater what ακόμα και τη στιγμή που η ζωή με γονατίζει.
Αγαπάω με πάθος και δίνομαι σφόδρα (γαμώτο!) Πιστεύω στους ανθρώπους και στην ανθρωπιά που φωλιάζει μέσα τους. Μιλάω δυνατά & γελάω δυνατότερα. Κάνω παλαβομάρες, καραγκιοζιλίκια κυριολεκτικά ζω γι αυτά… αλίμονο αν πάρουμε τη ζωή στα σοβαρά. Ψάχνω πάντα τη φωτεινή ηλιαχτίδα, ξορκίζω τις φοβίες μου με φως.

Ενθουσιάζομαι όταν βλέπω ουράνιο τόξο. Χώνω πάντα τα χέρια μου στο σακί με τα φασόλια… και τα πόδια μου στην άμμο. Λατρεύω τη θάλασσα και το νερό. Δεν ζω μακρυά από κανένα από αυτά.

Είμαι παιδί του ανοιξιάτικου ήλιου. Θέλω να τον αισθάνομαι πάνω στο δέρμα μου να χαϊδεύει απαλά τα μαλλιά μου … να ζεσταίνει την πλάτη μου.
Δηλώνω ηθοποιός (έστω και ερασιτέχνης) και αρνούμαι να αφήσω το σανίδι όσο ζω.
Πιστεύω στο φλερτ, τον έρωτα, την αγάπη… το μαγευτικό αλισβερίσι ενέργειας, πόθου, υγρών και λαγνείας που δονεί το κορμί σύσσωμο, που κάνει την καρδιά να φτερουγίζει, που μας αφήνει απόλυτα εκτεθημένους, ευαίσθητους, απογυμνωμένους… Μακάριος οποίος το έχει νοιώσει έστω και μια φορά στη ζωή του.

Και γελάω… γελάω πολύ, γελάω δυνατά, γελάω με την ψυχή μου… ξεκαρδίζομαι!
Άραγε θα καταφέρω να παρασύρω κι εσάς?

6+1 ερωτήσεις για το
Happiness happens

Τι θέλω να πετύχω μέσα από το happiness happens ?

Να γελάνε περισσότεροι. Να δουν την ομορφιά μέσα στην ασχήμια. Την καλοσύνη μέσα στη σαπίλα. Την ευγένεια μέσα στο οχετό. Να κοιτάξει έστω κι ένας από το μικρό αυτό πρισμα που βλέπω εγώ τη ζωή. Έστω κι ένας να κάνει παλαβομάρες στο σπίτι, το γραφείο, το σχολείο. Χωρίς λόγο. Χωρίς καμία αφορμή. Απλώς, γιατί έτσι νιώθει.

Αν υπάρχει ευτυχία?
Όχι βέβαια… δεν υπάρχει ευτυχία ως μια παρατεταμένη συνθήκη ζωής. Συμφωνώ και επαυξάνω σε αυτό. Αλλά και τι με αυτό… θα παραιτηθούμε? Θα σταματήσουμε να ζούμε, να νιώθουμε, να συγκινούμαστε? Αν νεκρώσεις συναισθηματικά, πέθανες. Αυτός είναι ο αληθινός θάνατος. Ο αιώνιος! Ο άλλος είναι απλά παροδικός, εφήμερος. Συμβαίνει μόνο στο σώμα, ενώ το πνεύμα μένει και γελάει βροντερά, ξεκαρδίζεται στον αιώνα τον άπαντα!

Όποτε τι θα κάνουμε εδώ στο Happiness happens?

θα σας λέω παλαβομάρες
θα σας διηγούμαι ιστορίες για να γελάμε μέχρι δακρύων
θα κλαίμε (πιστέψτε με θα πέσει πολύ κλάμα) αλλά θα κάνουμε όμορφα μάτια από το κλάμα
θα μοιραζόμαστε τις στιγμές, όχι απαραίτητα τις ευτυχισμένες, αλλά όλες τις στιγμές
θα μαθαίνουμε καινούργια πράγματα παρέα
θα ταξιδεύουμε, θα ερωτευόμαστε, θα πειραματιζομαστε. Γιατί πώς θα είμαστε ευτυχισμένοι αν δεν θρέφουμε πρώτα από όλα το μυαλό μας
θα αντιμετωπίζουμε τα αλλά πάντα από τη θετική και φανταστικοπολυχρωμοχαρουμενοσουπερουαου ευτυχισμένη πλευρά της ζωής!!!

Αυτό πες το δυνατά γιατί θα είναι το σλόγκαν μας!

Εσύ μπορείς να συμμετέχεις σε όλο αυτό?

Μα και φυσικά μπορείς αυτό είναι το νόημα…
Να λέμε τις ιστορίες μαζί, όχι απαραίτητα τις χαρούμενες ιστορίες, αλλά μαζί θα βρίσκουμε τη χαρά μέσα σε αυτές

Να μοιραζόμαστε εμπειρίες, γνώσεις, πληροφορίες, για τη ζωή, την καθημερινότητα, τον κόσμο

Να μοιραζόμαστε συναισθήματα, εμπειρίες, ταξίδια, γεύσεις, εικόνες, όλα όσα ζήσαμε και θέλουμε να τα πούμε και σε άλλους

Μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου αννα?

Μα και φυσικά μπορείς!
Να διαφωνήσεις Να σχολιάσεις Να επιχειρηματολογήσεις Να έχεις ένσταση
Πάντα όμως με τακτ και εύσχημο τρόπο Να κρίνεις όχι να κατακρίνεις Να διαφωνήσεις όχι να βρίσεις Να σχολιάσεις με εύληπτο τρόπο

Που θα μας πάει αυτό το ταξίδι ξέρεις?
Όχι δεν ξέρω …
Το μόνο που ξέρω είναι ότι αγαπώ τα παιδιά μου, θέλω να βρίσκομαι πάνω στο σανίδι, αγαπάω να με αγαπούν και αναπνέω…
Όλα τα αλλά τα βρίσκω στη πορεία…

Ευτυχία υπάρχει τελικά?

Υπάρχουν ευτυχισμένες στιγμές! Και για αυτές αξίζει να ζεις χίλιες ζωές!
Δεν μπορεί θα το έχετε αισθανθεί αυτό κάποια στίγμα, έτσι δεν είναι ?

Θέλω να σπείρω τον σπόρο… Γιατί ξέρεις αν μπει ο σπόρος, θα ανθίσει. Αν αρχίσεις να βλέπεις το φως, θα βρεις τον δρόμο. Αν αρχίσεις να γελάς στο τέλος θα ξεκαρδιστεις. Αν βλέπεις πολύχρωμα κάποια στιγμή θα δεις και το ουράνιο τόξο…

Happiness happens
όταν όσο υπάρχουν άνθρωποι
ζουν ευτυχισμένα !