“Unsplash / Hailey Kean”

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΡΩΠΕ…

αλλά είσαι πολύ λίγος για να μου στερήσεις την αγάπη και απόλυτη λατρεία μου για το θέατρο. Το θέατρο είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εσένα που αποδείχτηκες μηδαμινός. Το θέατρο -αν ποτέ το κατάλαβες- ανυψώνει την ψυχή, το μυαλό και το σώμα, χωρίς να δίνει το δικαίωμα σε κανέναν να τα γκρεμοτσακίζει στον Καιάδα προς τέρψη λίγων.

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

αλλά το θέατρο για εμένα θα συνεχίσει να είναι ο χώρος που ακουμπάω τα όνειρά μου, κι ας μην είμαι 20 χρονών πλέον. Γιατί το θέατρο δεν γνωρίζει ηλικία, θρησκεία, χρώμα, κόμμα ή φύλο. Το θέατρο χωράει τα όνειρα όλων αυτών που το αγαπούν, το τιμούν και το αγκαλιάζουν -καμία σχολή, κανένας δάσκαλος δεν στο έμαθε εσένα αυτό;

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

αλλά η ανθρωπιά, το ήθος και το ταλέντο των Δασκάλων που εγώ είχα μέχρι τώρα στο θέατρο, δεν θα μειώσουν – ούτε κατά διάνοια – τη σπουδαιότητα της έννοιας ΔΑΣΚΑΛΟΣ, απλά και μόνο επειδή εσύ δεν υπήρξες ποτέ. Επειδή εσύ ήσουν από ανεπαρκής έως επικίνδυνος.

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

αλλά «Ηθοποιός σημαίνει Φως» πολλά χρόνια πριν εμφανιστείς εσύ και θα σημαίνει για πολλά ακόμη χρόνια μετά τη δική σου ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ, οπότε μη νοιάζεσαι, μη χολοσκάς. Δεν αλλοίωσες – ούτε ελάχιστα- τη σημαντικότητα της αξεπέραστης αυτής έκφρασης, ούτε στα μάτια μου, ούτε στα μάτια του θεατρόφιλου κοινού. Γιατί «ο ποιών ήθος» δεν ήσουν ποτέ εσύ, πώς θα μπορούσες άλλωστε μετά από όσα έχεις κάνει;

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

αλλά θα συνεχίζω να τιμώ και να στηρίζω το ελληνικό θέατρο, το ελληνικό σανίδι ως ηθοποιός και ως θεατής, απολαμβάνοντας αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις. Απλώς, ποτέ ξανά τις δικές σου, γιατί πιστεύω και εύχομαι να μην πατήσεις ποτέ ξανά το ένδοξο σανίδι (τιμωρία χειρότερη κι από τα πιο ατσάλινα σίδερα).

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

αλλά δεν μετράει μόνο η τεχνική στο θέατρο, η συγκλονιστική ερμηνεία, το βάθος του ρόλου, οι «ώρες» πάνω στο σανίδι. Μετράει η ανθρωπιά, η ταπεινότητα, η ευγένεια, η αγάπη, η δημιουργία το ήθος, όλα όσα όφειλες να διδάξεις, αλλά δεν δίδαξες ποτέ στους μαθητές σου.

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

Αλλά οι Ερινύες θα έρθουν. Θα έρθουν να σε κατασπαράξουν. Γιατί -ελπίζω αυτό τουλάχιστον να το έμαθες κάπου- μετά από κάθε Τραγωδία έρχεται η Κάθαρσις.

… δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»

Καμία συγγνώμη λοιπόν για εσένα ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ που έκανες Τραγωδία την καθημερινότητα πολλών…

“Unsplash / Jay Wennington”

Δεν ξέρω αν έχετε δει αυτό το καταπληκτικό βίντεο που κυκλοφόρησε τελευταία με πρωταγωνιστή ένα αξιολάτρευτο σκυλάκι Δαλματίας που έχει αγκαλιάσει τον ιδιοκτήτη του και τον παρηγορεί τόσο γλυκά στην αγκαλιά του μετά την ανακοίνωση του δεύτερου #lockdown. Το highlight του βίντεο είναι το τραγούδι που παίζει από πίσω ως μουσικό χαλί και φυσικά ο τίτλος που δεσπόζει σε περίοπτη θέση, αναγράφοντας…

ΜΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΑΙ, ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΒΓΑΛΩ ΒΟΛΤΑ!

Μια υπόσχεση που δίνει στον άνθρωπό του ο τριχωτός μας φίλος υπό τους ήχους του λαϊκού άσματος «Μη στεναχωριέσαι, έχει ο θεός…». Και ευτυχώς ο θεός έχει για εμάς αυτά τα υπέροχα, ανεπανάληπτα πλάσματα με την πελώρια καρδιά που δίνονται ψυχή τε και σώματι στον άνθρωπο. Αυτά τα πλάσματα που αναρωτιέσαι τι έχεις κάνει για να τα αξίζεις, να τα απολαμβάνεις. Γιατί μεταξύ μας δεν έχω πειστεί ακόμα ότι μας αξίζουν οι σκύλοι…

Θα μιλήσω για σκυλιά γιατί προσωπικά είμαι dog person και σκυλί είναι το δικό μου κατοικίδιο, φαντάζομαι όμως η αγάπη παραμένει ίδια, ό,τι κατοικίδιο κι αν έχετε επιλέξει να έχετε. Εντάξει τα ιγκουάνα μπορεί κααααααπως να διαφέρουν, γιατί εκτός ότι δεν μπορούν να σε πάνε βόλτα δεν νομίζω ότι μπορούν να σε κοιτάξουν στα μάτια με την αγάπη που ένας σκύλος μπορεί να σε κοιτάξει.

Τα κατοικίδιά μας λοιπόν έχουν ανακηρυχθεί οι βασικοί πρωταγωνιστές της καραντίνας Part 1 & 2. Μια βόλτα το βράδυ στα στενά της γειτονιάς σου θα σε πείσει γι’αυτό. Κάποιοι μάλιστα έχουν φτάσει στο σημείο να προτείνουν «ενοικίαση» κατοικίδιων σε ιδιοκτήτες για να αυξηθούν οι βόλτες τους στη γειτονιά. Και μετά τα νέα ακόμα πιο σκληρά μέτρα που αναμένονται, το βλέπω ως ένα πολύ πιθανό σενάριο!!!

Να η ευκαιρία σου λοιπόν να υιοθετήσεις ένα πλάσμα που μόνο αγάπη έχει να δώσει σε εσένα. Φυσικά δεν θα το κάνεις για την καραντίνα, αλλά για όλη σου τη ζωή, αφού πρώτα βεβαιωθείς ότι μπορείς να αναλάβεις μια τέτοια ευθύνη. Και ναι είναι χρονοβόρα και κοστοβόρα διαδικασία. Και ναι θα τρέχεις σε κτηνιάτρους, θα βάλεις άλλη μια έγνοια στο κεφάλι σου. Και ναι θα πρέπει να το βγάζεις βόλτα 3 φορές την ημέρα, εσύ ή να βρεις ποιος άλλος! Και πολλά πολλά ακόμα που περιλαμβάνει η φροντίδα ενός κατοικίδιου, για να πάρεις ως αντάλλαγμα αυτή την άνευ όρων, την παντοτινή λατρεία, την αγάπη που καταλαμβάνει μέχρι το τελευταίο κύτταρο της ύπαρξής τους για εσένα…

Αλήθεια…

υπάρχει κάποιος άνθρωπος στη ζωή σου που σε αγαπά με μια τέτοια αγάπη?

Άνευ όρων αγάπη? Για όλη του τη ζωή και όχι για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα?

Που σε κοιτάζει με βλέμμα απόλυτης λατρείας και θαυμασμού? Για όλη του τη ζωή, το επαναλαμβάνω! Που ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που σε βλέπει ενθουσιάζεται και έχει όρεξη να ασχοληθεί μαζί σου? ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ! Που αν έβαζες το αίμα του στο μικροσκόπιο θα έβρισκες το όνομά σου σε κάθε του κύτταρο, σε κάθε ανάσα… ίσως το παιδί θα σκεφτείτε κάποιοι…

Κι όμως μια τέτοια αγάπη μπορεί να σου δώσει κάποιος που δεν είναι άνθρωπος, αλλά ζώο. Σκέψου το! ΖΩΟ. Την επόμενη φορά που θα το δεις λοιπόν πάρτο μια μεγάλη, πελώρια αγκαλιά, δώστου δύο και τρία και τέσσερα σβουριχτά φιλιά και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ διπλή μερίδα φαγητού. Αν είναι δίπλα σου τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, κάντο χωρίς δεύτερη σκέψη! Αφού πρώτα χαρίσεις το πιο τρυφερό σου βλέμμα σε αυτή την ουρά που σχίζει τον αέρα με μένος για χάρη σου…

Happiness happens όταν σε κοιτάζουν δυο μάτια υγρά γεμάτα αγάπη & λατρεία!

“Θάλασσα η λυτρωτική Unsplash / Shazmyn Ali”

Το έχω πει και θα το ξαναπώ! Την αγαπώ. Τη λατρεύω τη θάλασσα. Το υγρό στοιχείο γενικά! Δεν ζω μακρυά της (κυριολεκτικά), δεν μπορώ να αναπνεύσω χωρίς το οξυγόνο της, το μπλε της χρώμα, χωρίς τον λυτρωτικό της ήχο. Λες κι όλοι οι προβληματισμοί μου εξαφανίζονται διά μαγείας, όλα τα θέματα λύνονται μονομιάς από μόνα τους απλά μόλις την αντικρίσω. Δεν χρειάζεται να την ακουμπήσω, να χαθώ μέσα της ή να την ακούσω, αρκεί να την αντικρίσω και όλα  χάνονται μαγικά. Καθετί άσχημο διαλύεται μονομιάς.

Αν τύχει και χαθώ μέσα της – αχ Θεέ μου αν τύχει και χαθώ- όταν κολυμπώ στη φουρτουνιασμένη αγκαλιά της, με λες και τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο επί γης! Είναι βλέπεις αυτή η ρημάδα η σεροτονίνη και κάθε ορμόνη σε -νίνη που απελευθερώνεται απλόχερα μόλις το σώμα αγγίξει το ιερό νερό, χαρίζοντας ευεξία και ευτυχία στον εγκέφαλο και σιγά σιγά σε ολόκληρο το σώμα. Hormones bitches, όπως λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι!

Αχ θάλασσα μου λυτρωτική δεν σε χορταίνω! Τα τελευταία χρόνια απαρνήθηκα το κλεινόν άστυ για να ζήσω κοντά σου. «Έτσι θα την ευχαριστηθώ», παρηγόρησα τον εαυτό μου. Ούτε κι έτσι όμως τη χορταίνω. Όταν βρεθώ σε ένα νησί, σε ένα παραθαλάσσιο μέρος, δίπλα στο κύμα σαν τρελή την αναζητώ, ψάχνω απεγνωσμένα να την αντικρίσω, ψάχνω απεγνωσμένα να αφουγκραστώ τον ήχο της που γαργαλάει ευχάριστα τα αυτιά μου λες και μου λείπει. Λες κι έχω μέρες να τη δω, όταν στην ουσία είναι ώρες, στιγμές. Και τότε τρέχω κοντά της και βρίσκω την πιο κατάλληλη θέση για να την απολαύσω. Την πανοραμική.

Σχεδόν πάντα θέλω να τη βλέπω 360 view και κάνω τα πάντα για αυτή τη θέση! Μπορώ ακόμα και να αρπαχτώ, να πιαστώ στα χέρια με κάποιον πράγμα όχι και πολύ σπάνιο για έναν εκρηκτικό Κριό. Αδυνατώ να καταλάβω – απλά δεν το χωράει ο νους μου- πώς μερικοί άνθρωποι σε ένα παραθαλάσσιο καφέ, σε μια ταβέρνα πάνω στο κύμα, σε ένα πολύβουο beach bar μπορούν και κάθονται με πλάτη στη θάλασσα. Ιεροσυλία. Από τις μεγαλύτερες κατά τη γνώμη μου. Άνθρωποι να κάθονται με πλάτη στη θάλασσα. Από μόνο του αυτό μπορεί να με τρελάνει.

Αχ θάλασσα μου εσύ λυτρωτική!

Το να βλέπεις και μόνο τη θάλασσα, το μπλε της χρώμα έχει θετική επίδραση στην ψυχική σου υγεία, διαβάζω σε κάτι ψυχολογικά σάιτ. «Ναι!», βροντοφωνάζω. Το επιβεβαιώνω. Το επικροτώ. Ο ήχος που κάνει το νερό ή τα κύματα, όταν σκάνε στην ακροθαλασσιά, είναι αρκετός για να ηρεμήσει το θεριό μέσα σου. Ένας ήχος λυτρωτικός, σχεδόν καθαρτικός που μπορεί από μόνος του να σε φέρει σε κατάσταση έκστασης, να διώξει μακρυά κάθε ψήγμα αρνητισμού και να γεμίσει ολοκληρωτικά το μέσα σου. Όλο σου το είναι. Η επιστήμη εξηγεί αυτό: με το κολύμπι και γενικά με οποιαδήποτε αθλητική δραστηριότητα μέσα στο νερό, το σώμα παράγει την ορμόνη της χαράς, τη σεροτονίνη, η οποία μας κάνει να αισθανόμαστε απελευθερωμένοι και χαρούμενοι.

Βρες τη δική σου «θάλασσα»

Για εμένα η θάλασσα είναι λυτρωτική. Η δική μου προσωπική ΚΑΘΑΡΣΗ. Μέσα της, δίπλα της, πάνω της, κοντά της ξαναγεννιέμαι. Βλέπω τον κόσμο από την αρχή. Με καθάριο βλέμμα και γαληνευμένη ψυχή. Εσύ τι έχεις που σε ηρεμεί? Τι σκέφτεσαι, όταν θες να κοιμήσεις το θεριό? Έχεις βρει τι είναι αυτό που καθαρίζει απολυταρχικά το είναι σου και κυριεύει ολοκληρωτικά την ψυχή σου? Βρες το. Οφείλεις να το βρεις. Κι όταν το βρεις, βυθίσου μέσα του. Άστο να κυριεύσει το σώμα και το νου, να γεμίσει κάθε ρωγμή μέχρι να φτάσει κόκκαλο.

Γιατί η ψυχική υγεία, αυτή η ρημάδα η υγεία που δεν είναι ποτέ ορατή, αλλά νοσεί, είναι τόσο μα τόσο σημαντική για την ισορροπία μας. Και εν τέλει για την ευτυχία μας.

Happiness happens όταν βρεις αυτό που σε λυτρώνει, που σε εξυψώνει που σε κάνει χαρούμενο άνθρωπο!

Όταν η καραντίνα τελειώσει…

Μήπως δεν θα ξαναβρίσεις ποτέ μα ποτέ πια το ξυπνητήρι σου?

Μήπως θα τρέξεις να αγκαλιάσεις τον αντιπαθέστατο περιπτερά της γειτονιάς σου?

Μήπως η πρωινή κόρνα θα ηχεί πλέον σαν γλυκιά μελωδία στα αυτιά σου?

Μήπως λέω μήπως… ΚΡΑΤΗΣΟΥ γιατί αυτό δεν περίμενες να το πεις ποτέ, πεθυμήσεις την πεθερά σου???? Εεεεε όχι Αννούλα μου γλυκιά! No f@@cking way! Ούτε με 1.000 μέρες καραντίνας δεν θα το πεις αυτό.

Μήπως όμως ΟΛΑ ΟΣΑ ΣΕ ΕΝΟΧΛΟΥΣΑΝ καθημερινά, τώρα απλά σου έχουν λείψει? Τα βλέπεις αλλιώς? Αναθεωρείς? Και πρέπει να αναθεωρήσεις πολλά, όταν ο εφιάλτης τελειώσει my friend…

ΟΣΑ ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ…

Το καταραμένο «ξυπνητήρι».

Ναι αυτό που καθημερινά ήθελες να σπάσεις σε χίλια κομματάκια τώρα το κοιτάς και λιώνεις … Άραγε πότε θα ξαναχτυπήσεις γλυκό μου ξυπνητηράκι σημαίνοντας την επιστροφή στην καθημερινότητα?

Η ε-κ-ν-ε-υ-ρ-ι-σ-τ-ι-κ-ό-τ-α-τ-η κόρνα του ανυπόμονου πρωινού οδηγού.

Αυτός αυτός που πατάει την κόρνα για να ξεκινήσεις πριν καν ανάψει το φανάρι! Αχ γλυκέ ήχε της κόρνας πόσο σε έχω πεθυμήσει πια! Σαν γλυκιά μελωδία ηχείς τώρα στα αυτιά μου…

Ο καραγκιόζης συνάδελφος του γραφείο που, ενώ δεν κάνει καμία απολύτως δουλειά, τριγυρνάει όλη μέρα στα γραφεία με μια κούπα καφέ αγκαλιά μυξοκλαίγοντας για το ποοοοση δουλειά έχει!! (Αλήθεια γιατί σε κάθε δουλειά υπάρχει ένας τέτοιος?) Αχ ακόμα κι εσένα γλυκέ μου φελέ (κλητική από τη λέξη φελός!) που επιπλέεις απλώς θα ήθελα να σε ξαναδώ!

Ο ολίγον αντιπαθέστατος περιπτεράς της γειτονιάς σου που δεν λέει ούτε καλημέρα εδώ και χρόνια! Μήπως όμως τώρα που τον σκέφτεσαι την επόμενη φορά που θα τον δεις θα τρέξεις στην αγκαλιά του?

Η πεθερά σου! Όχι προς θεού ΟΧΙ! Δεν περίμενες να έρθει ποτέ μέρα που θα πεις ότι την έχεις πεθυμήσει ! No way Anna dear! Ούτε με 1.000 μέρες καραντίνας δεν θα ξεστομίσεις τέτοιο πράγμα και μάλλον θα έχεις τα δίκια σου!

Τα φιστίκια στο bar. Ή πιο συγκεκριμένα τα φιστίκια που πιάνει με τα χέρια του ο μπάρμαν για να τα βάλει στο μπολάκι που σου σερβίρει. Εν όψει κορονοϊού και μόνο που το σκέφτεσαι φρίττεις! Αλλά μετά σκέφτεσαι τις μαργαρίτες που φτιάχνει τόσο τέλεια και λιώνεις από ηδονή! Εγώ πότε θα ξαναπιώ μαργαριτααααααααααα? Μήπως όταν όλα αυτά τελειώσουν θα πιεις και τον Βόσπορος μαζί?

Ο πολυλογάς ταξιτζής! Που την βρίσκει τόση όρεξη πρωί πρωί για τόση κουβέντα Θεέ μου? Και σαν να μην έφτανε αυτό βάζει μετά και λαϊκά στο τέρμα! Αχ θα άκουγα Άντζελα πρωί πρωί πολύ ευχάριστα τώρα Θεέ μου !!! Τι μου έχει κάνει αυτός ο ιός ??? Δεν με αναγνωρίζω…

Ο επιμελής του γυμναστηρίου!!! Αυτός που είναι πάντα μα πάντα εκεί όταν πας (πως το κάνει αυτό?) Αυτός που πάει κάθε μέρα γυμναστήριο, ενώ εσύ πασχίζεις για 2-3 φορές την εβδομάδα! Και κορμάρα εξυπακούεται βεβαίως βεβαίως !!! Πφου… Αλήθεια πότε θα σε ξαναδωωωωωωωωωωωωω σπαστικέ επιμελή γυμναστηριοφάγε? Συλλογιέμαι…

Ο Ελληνάρας – ούφο που πάντα «κλέβει» στη σειρά. Μην δει ουρά αυτός ο γλυκούλης και με κάθε τρόπο προσπαθεί να μπει, να κλέψει κάποιου τη σειρά, κάνοντας φυσικά τον Κινέζο (ουπς… όχι ότι καλύτερο αυτές τις μέρες) και αν κάποιος τολμήσει να του πει κάτι γίνεται έξαλλος και κάνει σαματά. Άτιμη καραντίνα τι μου έχεις κάνει… μέχρι κι αυτός ο γλυκούλης μου έχει λείψει…

Όπως καταλαβαίνετε η λίστα εδώ είναι ανεξάντλητη και περιγράφει με λίγα λόγια την καθημερινότητά μας. Τη ρουτίνα μας. Που μας έχει λείψει. Γιατί η απόσταση κάνει τα πράγματα πιο απλά. Η απόσταση αφαιρεί τα λόγια, τις πράξεις, τους ήχους, τα νεύρα, το άγχος, τις πολύπλοκες καταστάσεις, την κούραση, την κίνηση στους δρόμους και αφήνει μια διαύγεια πνεύματος που μας οδηγεί αναπόφευκτα σε μια νοσταλγική διάθεση.

Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα είναι αδέλφια!

Βαστάτε γερά και αντέξτε όσο καλύτερα μπορείτε!

Happiness happens όταν αγαπάς ακόμα κι αυτά που μισείς!

Πνίγομαι! Καθημερινά όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βαθειά …

Δεν με αφήνεις να αναπνεύσω. Δεν μου δίνεις καθόλου χώρο, καθόλου χρόνο. Δεν με βλέπεις καν σαν ξεχωριστή προσωπικότητα. Με έχεις δεδομένη. Εδώ και πολύ καιρό. Αυτό είναι. Με έχεις μόνο  για να δουλεύω και να σου μεγαλώνω τα παιδιά. Λες και είναι μόνο δική μου επιλογή και υποχρέωση. Αλλά και χωρίς παιδιά το ίδιο θα ήταν. Θα στεκόμουν εκεί πλάι σου σαν κούκλα που χαμογελά και περιφέρεται τριγύρω. Και μόνη και κενή. Ξέρεις πόσο καιρό έχεις να μου φερθείς σαν γυναίκα και όχι σαν ιδιοκτησία σου? Σαν μια γυναίκα απόλυτα ΔΕΔΟΜΕΝΗ …

Για τις φίλες μου, ούτε λόγος! Να βγω μόνη μου, ούτε καν! Δεν έχω ανάγκες εγώ. Μόνο υποχρεώσεις και δουλειές. Και από πάνω μου πετάς το θεϊκό «Σε εσένα έχω εμπιστοσύνη στους άλλους δεν έχω. Ξέρω πως σκέφτονται οι άντρες γι’ αυτό!». Λες και φίλε μου καλέ αν εγώ ήθελα, δεν θα μπορούσα …

Χρόνο για τον εαυτό μου, φυσικά και δεν έχω. Δεν έχω ανάγκες εγώ τα είπαμε, έχω παιδιά. Κι επειδή έχω παιδιά πρέπει να θαφτώ για τα επόμενα 18 χρόνια, έως ότου μπορέσουν τα παιδιά μου να πάνε μια βόλτα μόνα τους? Ή μήπως θα σκεφτείς να με πας εσύ μια βόλτα, οι δυο μας κάτι που το έχεις ξεχάσει τελείως? Οι δυο μας… Λέξη άγνωστη πια εδώ μέσα, σχεδόν εχθρική.

Έχει ναυαγήσει το καράβι προ πολλού. Και τώρα ζω με τις αναμνήσεις, με όλα όσα κάναμε πριν… ΠΡΙΝ κάνουμε παιδιά, πριν μεγαλώσουμε, πριν αφεθούμε. Ναι κάποτε με πρόσεχες, με πήγαινες καμία εκδρομή, καμία βόλτα. Ναι πριν μου κρατούσες το χέρι, με κοίταζες στα μάτια, με άγγιζες. Τώρα μόνο υποχρεώσεις και βάρη υπάρχουν στον ορίζοντα. «Δεν είσαι στερημένη, μου λες. Τα κάναμε αυτά στα νιάτα μας!». Τα νιάτα μας…αυτά που επέλεξα να σου χαρίσω απλόχερα.

Με ρωτάς αν κάνουμε Έρωτα? Εγώ ή εσύ? Εγώ πάντως όχι. Για εσένα δεν είμαι και τόσο σίγουρη πια. Ρομάντζο, κεράκια, βόλτα πιασμένοι χέρι χέρι, λουλούδια και δώρα μη ζητάς πια. Αυτά αποτελούν όνειρο θερινής νυκτός. Από αυτά που μόνο στις ταινίες βλέπουμε πια. Και βλέποντάς τα νιώθουμε κάπως αμήχανα, άβολα.

Όμως το καράβι άγγελέ μου δεν μπορεί να πλεύσει ακυβέρνητο. Γιατί θα πέσει στα βράχια και θα γκρεμοτσακιστεί. Κι όταν γκρεμοτσακιστεί θα βρει πρόσφορο έδαφος ο τρίτος άνθρωπος και θα μπει ανάμεσά μας. Γιατί ο τρίτος άνθρωπος βρίσκεται πάντα εκεί. Και είναι κι αυτός δυστυχισμένος και απογοητευμένος. Και μπαίνει μόνο, όταν οι δυο έχουν αφεθεί. Εσωτερικά και εξωτερικά. Όταν δεν φροντίζουν τους εαυτούς τους, όταν έχουν το ταίρι τους δεδομένο, όταν δεν σκέφτονται τον άλλο σύντροφο, όταν έχουν παραιτηθεί γενικά από τη σχέση, ίσως και από τη ζωή.

Και όταν η φωλιά αδειάσει (που θα αδειάσει με μαθηματική ακρίβεια ), τότε ανακαλύπτουμε ότι είμαστε 2 ξένοι. Και δεν θα έχει καθόλου πλάκα πίστεψέ με, όπως άλλοτε στο ομώνυμο σήριαλ.

Θα είμαστε απλώς 2 ξένοι, 2 απόλυτοι ξένοι που πια δεν θα μας ενώνει τίποτα. Μονάχα μια ξεθωριασμένη φωτογραφία πάνω στο τζάκι, όπου εγώ φοράω ένα άσπρο μακρύ φόρεμα και χαμογελάω ευτυχισμένη κι εσύ με κοιτάζεις με αγάπη μέσα από το μπλε σκούρο BOSS κουστούμι σου!

Όλο και πιο συχνά παρατηρώ γύρω μου ανθρώπους μαραζωμένους από τις ζωές και τις επιλογές τους. Γυναίκες και άντρες που μένουν σε μια σχέση μόνο για τα παιδιά. Άνθρωποι εγκλωβισμένοι και δυστυχισμένοι σε σχέσεις και καταστάσεις. Πάρε μια βαθειά ανάσα και σκέψου. Θα κάνεις μια προσπάθεια? Θα δώσεις μια ευκαιρία στο ναυαγισμένο καράβι της ζωής σου? Ή θα αποφασίσεις να φύγεις με το κεφάλι ψηλά και την καρδιά χίλια κομμάτια σε μια κοινωνία που απεχθάνεται τους single parents?

#happinesshappens όταν ωριμάζεις και κοιτάς τη ζωή κατάματα.

Φυσικά και δεν είναι εύκολο. Αλλά είναι απαραίτητο για να βρεις και πάλι την ευτυχία.

–  Γεια σου! ακούστηκε άχνα μια μικρή φωνούλα μέσα στον ήλιο του μεσημεριού.

–  Γεια… απάντησε κάπως απρόθυμα το μικρό αηδόνι. Στην ουσία δεν έριξε καν μια μάτια στον περίεργο φίλο του.

–  Θες να κάνουμε παρέα? συνέχισε η ολόγλυκια φωνή.

–  Όχι, αποκρίθηκε αμέσως το αηδόνι.

–  Γιατί όχι? ρώτησε απορημένο το παράξενο αγόρι.

–  Γιατί είσαι κάπως περίεργος, αλλόκοτος, διαφορετικός από όλους όσους ξέρω.

–  Δηλαδή, πώς διαφορετικός?

–  Να… καταρχήν πετάς.

–  Και εσύ πετάς. Τότε γιατί μόνο εγώ είμαι παράξενος?

–  Εγώ είμαι πουλί πρέπει να πετάω. Εσύ είσαι παιδί και μάλιστα μωρό. Και πετάς.

–  Φοβάσαι?

–  Όσο να’ ναι… κρατάς ένα τόξο και ένα βέλος. Δεν ξέρω καν αν η ηλικία σου το επιτρέπει αυτό.

–  Πίστεψέ με, είπε ήρεμα το αγόρι, η ηλικία δεν έχει καμία σχέση στην αγάπη.

–  Ποιος μίλησε για αγάπη? Εγώ για εσένα μιλάω.

–  Ξέρεις στην περίπτωση μου, εγώ και η αγάπη είμαστε ένα…

–  Να γι’ αυτό δεν θέλω να σου μιλάω γιατί δεν σε καταλαβαίνω.

–  Ισχύει αυτό… δεν είναι απόλυτα κατανοητή η αγάπη γι’ αυτό και είναι ενδιαφέρουσα. Τώρα πρέπει να σου ρίξω το βέλος.

–  Θα πονέσω?

–  Ναι, η αγάπη πονά. Αλλά είναι γλυκός αυτός ο πόνος. Και μετά από λίγο φεύγει. Ή η αγάπη ή ο πόνος…

–  Θα μπορώ να πετάξω μακρυά?

–  Φυσικά, η αγάπη είναι η μυστική δύναμη όλων. Αυτή τους επιτρέπει να πετούν, να φτάνουν ως το άπειρο κι ακόμα παραπέρα…

–  Κι άμα δεν μου αρέσει η αγάπη?

–  Τότε ξε- αγαπάς και μετά αγαπάς ξανά και ξε-αγαπάς ξανά και ξανα και πάει λέγοντας…

–  Οι παλιές αγάπες που πάνε? ρώτησε με ανάμεικτα συναισθήματα περιέργειας και αγωνίας το αηδόνι.

–  Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο. Εκεί βρίσκουν τη θέση τους και θεοποιούνται. Κι εδώ κάτω στη γη αφήνουν ένα μεγαααλι κενό για όλες τις νέες αγάπες που είναι να έρθουν.

–  Και οι νέες αγάπες έρχονται πάντα?

–  Ναι.

–  Πάντα πάντα?

–  Πάντα πάντα. Οι νέες αγάπες έρχονται πάντα πάντα. Αρκεί να ανοίξεις διάπλατα τα μάτια σου για να τις δεις.

– Να ψάχνεις γι’ αυτές. Να τις αναζητάς. Στο κατάλληλο μέρος. Την κατάλληλη στιγμή. Ξέρεις …

Το αηδόνι με μια απότομη κίνηση πέταξε μακρυά. Σκέφτηκε πως αν αιφνιδιάσει το παράξενο αγόρι δεν θα προλάβει να τον χτυπήσει με το βέλος του. Και είχε δίκιο… Το αγόρι δεν αντέδρασε καθόλου. Σαν να το περίμενε. Σήκωσε μονάχα το βλέμμα και κοίταξε το αηδόνι που είχε φτάσει πια πολύ μακρυά. Τώρα δεν ήταν παρά μόνο μια κουκκίδα στον καταγάλανο ουρανό.

–  Ξέρεις… αν ακόμα δεν έχει έρθει ο έρωτας που σου χρωστάει η ζωή, θα έρθει. Αλλιώς δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος ύπαρξης σε αυτόν εδώ τον ευλογημένο τόπο, μονολόγησε το αγόρι.

–  Μετά, με αργές αλλά σίγουρες κινήσεις, χάιδεψε τα ξανθά μαλλιά του, ίσιωσε την πάνα του, έβαλε το τόξο στη φαρέτρα και πέταξε μακρυά. Πολύ μακρυά…

Happiness happens όταν ο έρωτας βρίσκει το δρόμο για την καρδιά σου!

Προσδοκίες. Πληθυντικός αριθμός. Ούτε καν ενικός. Μια πολύ δυνατή λέξη σε πληθυντικό αριθμό. Ωραία ξεκινήσαμε…

Μεγάλες προσδοκίες. Επιθετικός προσδιορισμός και μάλιστα μεγάλος σε μια ήδη βεβαρημένη λέξη. Πάλι καλά να λες που δεν είναι σε υπερθετικό βαθμό το επίθετο!!!

Μεγαααααααλες προσδοκίες. Βάζεις και μερικά ααααααα έτσι για να γιγαντώσεις το «φορτίο» στο ήδη μεγάλο μέγεθος των προσδοκιών. Και μετά σου φταίνε οι άλλοι!!! Αχόρταγο ον ο άνθρωπος. Προσδοκίες λοιπόν το θέμα μας. Ευφυής τρικλοποδιά του νου στο συναίσθημα ή μεγάλη μαγκιά? Λάθος μεγάλο να έχεις προσδοκίες από τον εαυτό σου, από τους άλλους, από την ίδια τη ζωή? Ή μήπως όχι, γιατί σε ενεργοποιούν. Σε πάνε παρακάτω. Για να το σκεφτούμε λίγο…

-Πώς ήταν η ταινία χθες?

-Χάλια! Είχα ακούσει διθυραμβικές κριτικές, αλλά εμένα δεν με ενθουσίασε καθόλου.

Είχα μεγαλύτερες προσδοκίες.

-Πώς ήταν το ταξίδι στο Μαρόκο?

-Καλό.

-Απλά καλό?

-Δεν ήταν, όπως το είχα ονειρευτεί…

-Πώς πάει η καινούργια δουλειά ? Είσαι ενθουσιασμένος? Είναι όλα όσα ήθελες?

-Μπαααα, τελικά δεν είναι όπως φαίνεται. Δεν ανταποκρίθηκε ούτε στο ελάχιστο στις προσδοκίες μου.

-Πώς ήταν το χθεσινοβραδινό ραντεβουδάκι? Καλός ο λεγάμενος?

-Δεν μπορώ να πω. Ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, αλλά μετά τζίφος.

Δεν ήταν αντάξιος των προσδοκιών μου!

Απλές, καθημερινές ιστορίες ανθρώπων που δεν μπορεί κάπου, κάποτε, για κάποιον και εσύ θα το έχεις πει. Θα το έχεις ξεστομίσει. Είχα υψηλότερες προσδοκίες, περίμενα περισσότερα από εσένα, τελικά δεν αποδείχθηκες αντάξιος των προσδοκιών μου, όπως περίμενα.

Όποτε τι? Σε αυτή την περίπτωση, τι πρέπει να κάνουμε? Ποια είναι η ιδανική λύση για να μην απογοητευόμαστε ξανά και ξανά από ανθρώπους, εμπειρίες, καταστάσεις, ταινίες, ταξίδια?

Να μην έχουμε προσδοκίες? Δεν ακούγεται και τόσο αισιόδοξο! Να μην έχουμε ΜΕΓΑΑΑΑΑΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ? Με ή χωρίς τα πολλά ααααα. Να μην περιμένουμε τίποτα και από κανέναν για να μην απογοητευόμαστε ποτέ ξανά? Αν όμως δεν περιμένουμε τίποτα και από κανέναν, πώς θα βρούμε την ευτυχία? Τη φανταστικοσουπερουάουα πλευρά της ζωής? Πώς θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε, να αγωνιζόμαστε, να ελπίζουμε? Να προσδοκούμε …

Στην αντίπερα όχθη βέβαια φαντάσου τον πήχυ. Αυτόν που ανεβάζεις κάθε φορά που ανεβάζεις και τις προσδοκίες σου, στοχεύοντας στο απόλυτο. Σκέφτηκες όμως ποτέ ποιος θα είναι δίπλα σου στην κορυφή? Ποιος θέλει να είναι εκεί μαζί σου? Καμιά φορά ούτε ο υπέροχος εαυτός μας δεν αντέχει τη θέα από τόσο ψηλά. Όποτε πάρε μια βαθιά ανάσα και πάμε από την αρχή. Ρώτα τον εαυτό σου τι πραγματικά θέλει, τι πραγματικά προσδοκά…

Τι θέλω πραγματικά?

Πόσο ρεαλιστικές είναι οι προσδοκίες μου για εμένα?

Πόσο ρεαλιστικές είναι για τους άλλους?

Πόσο με εξυπηρετεί να περιμένω πράγματα και συμπεριφορές από τους γύρω μου?

Αν οι προσδοκίες μου δεν ικανοποιηθούν, πώς θα νιώσω?

Μπορώ να καθορίσω τη συμπεριφορά των άλλων ή μόνο του εαυτού μου?

Για σκεφτείτε, για σκεφτείτε το λίγο, όλα εγώ θα σας τα λέω…

Προς θεού, δεν λέω να μην έχουμε προσδοκίες. Ακόμα και μεγάλες. Να μην κοιτάμε ψηλά. Απλώς λέω, μήπως ήρθε η ώρα να μην έχεις προσδοκίες συνέχεια από τον εαυτό σου ή από όλους τους ανθρώπους. Διάλεξε λίγους και καλούς. Κι άσε καμία φορά και τον εαυτό σου έξω από αυτή την επιλογή. Δεν είναι οι άνθρωποι που μας απογοητεύουν, οι καταστάσεις, τα μέρη, οι ταινίες. Είναι οι προσδοκίες που έχουμε εμείς για όλα αυτά πριν ακόμα τα γνωρίσουμε, τα ζήσουμε, τα δούμε από κοντά!

#happiness happens όταν ακούς αυτά που λέει ένας Ιάπωνας δάσκαλος σε κατάσταση ΖΕΝ

(και μετά γίνονται βιβλίο, στίχοι, μουσική ακριβώς γιατί είναι σοφά)

«Μην περπατάς μέσα στο κεφάλι μου με τα βρώμικα πόδια σου»

Την πρόσεξα αμέσως. Ίσως γιατί φορούσε κατακόκκινη μπλούζα και στεκόταν μπροστά στο στύλο του μέτρο με μια ακαταμάχητη χάρη. Δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη, θα την χαρακτήριζα ως το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Είχε όμως μια λάμψη εκείνη ακριβώς τη στιγμή γύρω της, ανεξήγητη. Μια λάμψη που μαγνήτιζε το βλέμμα σου. Ψηλή, αδύνατη μεγαλοκοπέλα με μακριά κυματιστά μαλλια και casual ντύσιμο.

Φορούσε κολλητό τζιν, την κόκκινη μπλούζα ζιβάγκο και μποτάκια. Στα πόδια της μπορούσες να διακρίνεις 1 χειραποσκευή που πρόδιδε τον τελικό προορισμό της και προορισμό μου: Το Αεροδρόμιο Heathrow στο Λονδίνο.

Στην αρχή της έριχνα κλέφτες ματιές χωρίς να της δίνω ιδιαίτερη σημασία. Μετά όμως κάτι με τράβηξε και άρχισα να την κοιτάζω επίμονα. Παρότι το μέτρο ήταν σχεδόν άδειο – Κυριακή βράδυ γαρ- εκείνη επέμενε πεισματικά να κάθετε όρθια, κρατώντας τον κεντρικό στύλο σε όλη τη διάρκεια της μπλε γραμμής (Piccadilly Line). «Μα γιατί δεν κάθεται?» σκεφτόμουν, καθώς την κοίταζα. Η διαδρομή είναι σχεδόν 1 ώρα μέχρι το αεροδρόμιο από το κέντρο του Λονδίνου.

Κοιτώντας- απροκατάληπτα πια και επίπονα- παρατήρησα ότι φορούσε ακουστικά στα αυτιά της και σιγοτραγουδούσε. Σιγά σιγά άρχισε να χτυπά ρυθμικά τα πόδια της και στο τέλος να κουνά ανεπαίσθητα, αλλά λάγνα το κορμί της.

Έμοιαζε σαν να έκανε ένα μικρό show για κάποιον που την παρακολουθούσε κρυφά, σαν μέσα από κλειδαρότρυπα. Και με το στύλο ακριβώς μπροστά της και την κόκκινη κολλητή μπλούζα, το όλο θέαμα γινόταν ακόμα πιο θελκτικό.

Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο προς μια κατεύθυνση, όλη την ώρα. Ευτυχώς όχι προς τη μεριά μου γιατί είχα πια ξεστραβωθεί. Σηκώθηκα διακριτικά ( στο σχεδόν άδειο μέτρο ) για να δω την κατεύθυνση που κοιτούσε. Ήταν ένας άντρας που στεκόταν -όρθιος κι αυτός – λίγα μόνο μέτρα μακρυά της στην ίδια μεριά του μέτρο. Κοιτάζονταν στα μάτια όλο νόημα και χαμογελούσαν αμυδρά, ενώ εκείνη όλο και περισσότερο κουνούσε ρυθμικά το αδύνατο κορμί της. Όχι προκλητικά. Αργά, κρυφά, συνωμοτικά, μυσταγωγικά.

Αυτό που δεν μπορούσα να καταλάβω είναι αν ήταν μαζί ή πρόκειται για φλερτ στο μέτρο. Αν ήταν μαζί, γιατί δεν κάθονταν μαζί, αλλά κοιτάζονταν από απόσταση? Αν γνωρίστηκαν τώρα, μέσα στο μέτρο, πώς μπορεί να είχαν τέτοια χημεία μεταξύ τους? Τις σκέψεις μου διέκοψε μια κίνηση. Μια τολμηρή κίνηση από τη μεριά της. Με αργό ρυθμό, βγάζει το ένα ακουστικό (ασύρματο) από το αυτί της και του το δίνει. Εκείνος κάνει λίγα βήματα προς το μέρος της, παίρνει το ακουστικό και επιστρέφει στη θέση του. Πάντα χωρίς να αφήνει ο ένας τον άλλο από τα μάτια του, αλλά και χωρίς να έρχονται κοντά. Κρατώντας την ασφάλεια της μικρής απόστασης μεταξύ τους. Τώρα και εκείνος με μικρές ανεπαίσθητες κινήσεις κουνιόταν το ρυθμό που μόνο αυτοί οι δυο μοιράζονταν. Στο δικό τους χαμένο κόσμο. Στο ολόδικό τους σύμπαν.

Έπρεπε ο π ω σ δ ή π ο τ ε να λύσω το μυστήριο, αν και ομολογώ το έβρισκα πολύ διασκεδαστικό.  Φτάσαμε στο αεροδρόμιο και ούτε που το κατάλαβα. Αυθόρμητα τελείως έβγαλα το κινητό από την τσέπη και άρχισα να τους φωτογραφίζω διακριτικά.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ήθελα να αποθανατίσω τη στιγμή τους. Ότι θα έγραφα για αυτούς το είχα ήδη αποφασίσει. Περίεργο, πώς μετά από ένα ολόκληρο ταξίδι στο Λονδίνο, αυτή ήταν η στιγμή που με ιντρίγκαρε περισσότερο να γράψω. Η δική τους στιγμή.

Κατέβηκαν μαζί τελικά. Στην ίδια στάση. Λίγο πριν φτάσουμε στο αεροδρόμιο. Πιο κοντά τώρα, αλλά και πάλι σε μια απόσταση ασφαλείας. Δεν μπορώ να πω μέχρι τέλους, κι ενώ τους έβλεπα πια να ξεμακραίνουν, αν κατάλαβα τελικά τι είχε συμβεί. Μικρή σημασία είχε αν ήταν έρωτας που γεννήθηκε στο μέτρο ή ήταν έρωτας χρόνων. Γιατί έρωτας ήταν σίγουρα. Με σάρκα και οστά.  Σημασία είχαν μόνο τα βλέμματα, τα αγγίγματα, τα καρδιοχτύπια, η λαγνεία, η μαγεία, η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα ενός underground έρωτα.

Γιατί ως γνωστόν, ο έρωτας είναι ανίκητος στη μάχη. Σε κάθε μάχη. Σε όλες τις μάχες.

Happiness Happens όταν μπροστά σου βλέπεις τον Έρωτα.

Κυρίαρχο. Άτρωτο. Θεό.

MEN IN PINK!

WE LOVE MEN IN PINK!

Δεν ξέρω για εσάς εμένα όμως πάντα μου άρεσε το ροζ στους άντρες.

Ένα χουχουλιαστό,  χειμωνιάτικο ροζ πουλόβερ, ένα αέρινο ροζ πουκάμισο, ένα γιλέκο ή μια σούπερ ντιζαϊνάτη γραβάτα με βάση το ροζ πάντοτε τραβούσε την προσοχή μου. Και πάντα μέσα μου επαινούσα τους άντρες που τολμούσαν να φορέσουν ροζ. Υπάρχουν δε και κάποιοι άντρες, κυρίως οι πολύ μελαχρινοί με τα αρρενωπά χαρακτηριστικά που το ροζ τους πάει πολύ. Εντάξει όχι το κουφετί ροζ,  αλλά το σάπιο μήλο, το απαλό ροζ είναι ένα χρώμα γλυκό και φωτεινό που δυστυχώς οι περισσότεροι άντρες το αποφεύγουν, χωρίς καν να το έχουν δοκιμάσει ποτέ!

Γιατί όμως το να φορέσει ροζ ένας άντρας πρέπει να είναι κατόρθωμα? Ή να θεωρείται κατόρθωμα? Ή ταμπού? Πρέπει να κρατάμε κουτάκια? Το μπλε είναι για τα αγόρια και το ροζ για τα κορίτσια. Αυτό μάθαμε από μικροί. Οπότε όλοι μας, όταν ψωνίζαμε ρούχα, κατευθυνόμασταν στο αντίστοιχο ράφι. Και καλά εμείς τα κορίτσια βάζαμε και λίγο μπλε, όχι φυσικά το μπλε σιελ που είναι το αντίστοιχο ροζ των αντρών, αλλά κανένα σκούρο μπλε, το royal blue, που επιτρεπόταν το φορούσαμε. Μην ξεχνάμε και τα blue jeans που είναι unisex. Τα αγόρια όμως που να διανοηθούν να κοιτάξουν κανένα ροζ μπλουζάκι ή πουλοβεράκι. Και να το κοιτάξουν που να διανοηθούν να δηλώσουν δημόσια ότι το προτιμούν ή ότι το θέλουν!!!

Γι’ αυτό λοιπόν κι εμείς εδώ στο Happiness Happens δηλώνουμε ευθαρσώς ότι αγαπάμε τους άντρες που τολμάνε και φοράνε ροζ.

Κι εντάξει αν το ροζ δεν σου αρέσει καθόλου, δεν σου πηγαίνει καθόλου ή τέλος πάντων ποτέ δεν θα το επέλεγες ως χρώμα, έχει καλώς. Εσένα όμως που γλυκοκοιτάζεις το νόστιμο ροζ πουλοβεράκι και το καταπιέζεις μέσα σου να μην το αγοράσεις από φόβο μη σε κακολογήσουν… για εσένα ναι ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΤΟ ΛΕΜΕ!

Απελευθερώσου και φόρα ό,τι θες. Ό,τι σε εκφράζει καλύτερα και ό,τι σε ευχαριστεί. Να θυμάσαι πάντα ότι υπάρχουμε κι εμείς που αγαπάμε το ροζ χρώμα στους άντρες πολύ

Ένα logo για μια αγάπη μεγαααααλη !!!

Εγώ κειμενογράφος. Εκείνη γραφίστρια.

Εγώ 24, εκείνη 27. Εγώ πρασινομάτα, εκείνη φτυστή η J.LO. Beat that Anna! είπα μέσα μου όταν την είδα. Ακόμα θυμάμαι να κοιταζόμαστε κάπως αμήχανα, διερευνητικά εκείνη τη μέρα που μας έβαλαν στο ίδιο γραφείο. Το γραφείο που έμελε να ζήσουμε τα 3 πιο ευτυχισμένα χρόνια της επαγγελματικής μας ζωής στις μεγάλες τότε  πολυεθνικές, διαφημιστικές εταιρίες που συχνάζουμε τα τελευταία χρόνια.

Με το συνεταιράκι μου λοιπόν, πανέμορφο και σούπερ σέξι, κάναμε θραύση. Πηγαίναμε στις παρουσιάσεις και «πουλούσαμε» στον πελάτη αμέσως. Μιλούσα εγώ, κοιτάζανε εκείνη και ξεπουλούσαμε στη στιγμή. Εννοείται αυτά που τους προτείναμε. Τα αγαπημένα μας σενάρια, ραδιοφωνικά, λογότυπα, έντυπα, κ.λπ. Όλα με την ίδια ευκολία. Γιατί ναι «παιδιά» μας ειναι όλες οι ιδέες, αλλά πάντα υπάρχει εκείνη η αγαπημένη ιδέα που θες να πουλήσεις λιιιιιγο παραπάνω. Πολύ γρήγορα γίναμε το αγαπημένο δίδυμο της εταιρίας. Καινούργιο spec? Μέσα εμείς. Δύσκολος πελάτης? Δικός μας! Όλα στο αχτύπητο δίδυμο. Μοιραστήκαμε πολλά εκείνα τα χρόνια, ζήσαμε μοναδικές στιγμές όχι μόνο μεταξύ μας, αλλά και με όλα τα παιδιά που έτυχε εκείνα τα 3 χρόνια να είναι μαζί μας στην εταιρία. ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ DDB… Έτσι την ονομάσαμε τότε και έτσι την αναπολούμε ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που θα συναντηθούμε. Γιατί συναντιόμαστε ακόμα με τους περισσότερους. Γιατί πως να το κάνουμε, ο κόσμος της διαφήμισης τότε ήταν αλλιώς. Σε μια προ Digital εποχή… Από τότε μέχρι σήμερα, ακολουθήσαμε διαφορετικούς δρόμους στην επαγγελματική, αλλά και την προσωπική μας ζωή. Δεν συμβαδίζαμε πάντα, πάντα όμως παραμείναμε η μια δίπλα στην άλλη πραγματικά και ουσιαστικά.

Όταν λοιπόν τέθηκε το ερώτημα, ποιος θα σχεδιάσει το λογότυπο για το Happiness Happens, ο νους μου πήγε σε πολλούς. Η καρδιά μου όμως με οδήγησε μόνο σε έναν.

Να πω εδώ με απόλυτη ειλικρίνεια ότι έχω συνεργαστεί με μερικούς από τους καλύτερους γραφίστες της αγοράς και τους αγαπώ βαθύτατα όλους. Τους ξεχωρίζω, τους εκτιμώ και είμαι σούπερ υπερήφανη που τους γνώρισα και συνεργάστηκα μαζί τους. Τη Δομνικα, τον Τάκη, τον Δημήτρη, τη Μαρία-Όλγα, την Αναμπέλα, τη Χλόη, την Αγγελική, τη Νάσια, τον Εύθυμη, τον Δημήτρη, τον Κώστα, την Kate, τον Δημήτρη και φυσικά τον ένα και μοναδικό κειμενογράφο/γραφίστα/concepter (με γαλλική προφορά) Μιχάλη!!! Ένας & μοναδικός όντως, γιατί δεν νομίζω να υπήρξε ποτέ στον κόσμο της ελληνικής διαφήμισης άνθρωπος που να δηλώνει ταυτόχρονα κειμενογράφος, γραφίστας & concepter μαζί. Ούτε πριν 20 χρόνια, αλλά ούτε και σήμερα. Μόνο εσύ Μιχάλη μου. Πάντα εσύ!

Όταν της ζήτησα να σχεδιάσει το λογότυπο του Happiness Happens όχι μόνο δέχτηκε με ενθουσιασμό, αλλά ακολούθησε το “brief” κατά γράμμα και φυσικά ανέχτηκε εμένα, τις διορθώσεις και τα πήγαινελα μου με ένα πλατύ χαμόγελο και περισσή αγάπη. Γιατί αγάπη έχει να δώσει πολλή αυτό το υπέροχο πλάσμα. Της έδωσα λόγια κι εκείνη τα μετέτρεψε σε πολύχρωμα σχέδια. Της έδωσα feeling κι εκείνη το μετέτρεψε σε χαρά και αισιοδοξία ολούθε. Της έδωσα όνομα κι εκείνη το μετέτρεψε σε ένα λογότυπο που μιλάει από μόνο του, βγάζοντας όλες τις αξίες του happiness happens και κατ’ επέκταση τις δικές μου: παιχνιδιάρικη διάθεση, σκέρτσο & νάζι στο φουλ, χρώματα, πληθωρικότητα, θεατρικότητα απαραίτητως, αισιοδοξία, χαρά, θετική αύρα & σκέψη. Για όλα αυτά, και για πολλά πολλά ακόμα που μόνο εσύ ξέρεις, σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιας μου και σε αγαπώ κάθε μέρα περισσότερο. Γιατί το κάνεις τόσο εύκολο να σε αγαπώ.

Κύριες & κύριοι η μια και μοναδική… Σύλλια Γιαννακόπουλου.

Ο έρωτας μου ο μεγαααααααλος…