Αν κάναμε δημοψήφισμα (και παίζουμε στα δάκτυλα πια τέτοιο ενδεχόμενο) τι είναι αυτό που θα μας λείψει πιο πολύ από την περίοδο της καραντίνας, σίγουρα την πρώτη θέση θα καταλάμβανε Ο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗΣ!

Ένας ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ αυστηρά για δυο!! Εσένα κι εσένα. Εσένα με τον εαυτό σου, με τις σκέψεις σου, τις φοβίες, τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες σου, τις προσδοκίες, τις ελπίδες, τις ευχές σου για το μέλλον. Για το αύριο, το μετά. Αχ αυτό το μετά…

(μια μικρή σημείωση εδώ: όταν το άρθρο γράφεται βρισκόμαστε ακόμα σε καραντίνα. Άραγε μήπως η αρχή για το τέλος έχει γίνει, όταν ήδη σκεφτόμαστε αυτά που θα μας λείψουν πιο πολύ από την καραντίνα? σημείωση τέλος για να συνεχίσουμε κάποια στιγμή!)

Αρνούμαι να δεχτώ ότι όλον αυτόν τον καιρό δεν έκανες αυτόν τον περίπατο, ούτε μια φορά. Τον έκανες. Και μάλιστα καθημερινά. Τώρα που ξαφνικά είχαμε χρόνο. Τώρα που κάποιος πάτησε το χαρακτηριστικό κουμπί pause ξαφνικά και οι ζωές όλων μπήκαν σε στάση αναμονής. Δεν διακόπηκε, δεν έκανε επανεκκίνηση η ζωή. Είναι εκεί και περιμένει. Και σε περιμένει. Σε στάση αναμονής. Άραγε μετά θα χρειαστεί restart? Πιθανόν…

Τώρα λοιπόν που κανείς δεν σε κυνηγούσε, κανένα deadline δεν υπήρχε τόσο αυστηρό απέναντί σου, καμία κίνηση στους δρόμους δεν σου προκαλούσε πονοκέφαλο, κανένα meeting δεν σε κρατούσε ξάγρυπνο σκεφτόσουν…

Σκεφτόσουν τη ζωή σου…

Αν είναι αυτή που είχες ονειρευτεί σαν παιδί. Αν κάνεις όλα όσα θες ή απλώς συμβιβάζεσαι. Αν έχεις ακόμα χρόνο να κυνηγήσεις τα όνειρά σου ή είσαι από τους τυχερούς που τα ζεις. Αν ζεις για  να δουλεύεις ή δουλεύεις για να ζεις. Πόσα ακόμα χρόνια έχεις για να ζήσεις, γιατί η ζωή και ο χρόνος είναι έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες και καθορίζουν τον τρόπο που βλέπει ο καθένας μας τα πράγματα.

Σκεφτόσουν τον έρωτα…

Και τη σχέση σου με αυτόν. Είσαι ευτυχισμένος με τη σχέση σου, με τον γάμο σου, με τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει να είναι δίπλα σου? Έζησες τον έρωτα τον μεγάλο της ζωής σου, τον βρήκες? Ακόμα τον περιμένεις? Μήπως δεν υπάρχει? Ή εσύ είσαι ο τυχερός που έχεις όλα τα παραπάνω?

Σκεφτόσουν τους γονείς σου…

Και όλους τους αγαπημένους σου ηλικιωμένους που «απειλούνται» περισσότερο από όλα αυτά. Όλες τις γλυκιές στιγμές που έχεις περάσει μαζί τους. Όλες τις αναμνήσεις. Και νοσταλγείς και μετανιώνεις. Γιατί η καθημερινότητα δεν σου αφήνει χρόνο για αυτούς πια. Και τώρα έχεις να τους δεις καιρό, γιατί θες να τους προστατεύσεις. Αλλά σου έχουν λείψει, σου έχουν λείψει πολύ, σου έχουν λείψει παρά πολύ…

Σκεφτόσουν τα έξοδα που τρέχουν και τα έσοδα που δεν είσαι σίγουρος αν τρέχουν πια…

Τις πληρωμές, τις κάρτες, τα δάνεια, την εφορία, τα ασφαλιστήρια συμβόλαια, τα σχολεία, τα φροντιστήρια, τα γραμμάτια, τα deadlines. Σκεφτόσουν και τον μισθό σου. Συγκεκριμένα, αυτόν σκεφτόσουν πιο πολύ από όλα. Πόσο θα επηρεαστεί από όλα αυτά. Αν θα υπάρχει ακόμα, όταν όλα αυτά τελειώσουν. Μαύρες σκέψεις για μια τόσο όμορφη βόλτα…

Σκεφτόσουν και αλλά πράγματα…

Πιο εσωτερικά, πιο αληθινά. Πράγματα που δεν έχεις τολμήσει να πεις σε κανέναν. Που τα σκέφτεσαι, αλλά δεν τα λες πουθενά. Που μπορεί να σε χαροποιούν ή να σε τρομάζουν. Έναν έρωτα που δεν θες να παραδεχτείς ότι υπάρχει, ένα όνειρο που δεν τολμάς να κυνηγήσεις, μια βαθύτερη ανάγκη σου που την έχεις καταπιέσει, μια φοβία που δεν θες να την κοιτάξεις κατάματα, μια απόφαση που πρέπει να πάρεις, μια αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί. Αλλά και μια νέα σκέψη που έχει προκύψει, μια νέα ελπίδα, μια ολοκαίνουργια ιδέα που είχες αυτές τις μέρες, ένα νέο φως που έχεις ανακαλύψει για την -μετά πανδημία-  ζωή…

Ξαφνικά κοιτάς γύρω σου και δεν αναγνωρίζεις τίποτα. Φτάνεις κάπου, αλλά δεν ξέρεις που. Γιατί ήσουν απορροφημένος από τις σκέψεις σου. Απορροφημένος από τον περίπατο της περισυλλογής. Και με αυτόν τον περίπατο έφτασες κάπου, κάπου μαγικά. Σταματάς και κοιτάς το τοπίο. Την ομορφιά του τοπίου. Αφουγκράζεσαι τη στιγμή. Γεμίζεις μυρωδιές, μνήμες. Δεν σκέφτεσαι τίποτα. Το μυαλό αδειανό και το μάτι ακίνητο. Θαυμάζεις μόνο το τοπίο και ζεις τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή. Τη δική σου στιγμή. Αυτό αρκεί. Αυτό σε γεμίζει. Χαμογελάς και ανασαίνεις βαθιά. Κάνεις το πρώτο βήμα και η ζωή ξεκινά ξανά…

-Μήπως τις καλύτερες βόλτες σου δεν τις έχεις ζήσει ακόμα? Μήπως…

σου ψιθυρίζει απαλά στο αυτί ο περίπατος της περισυλλογής κι ένα αχνό χαμόγελο ζωγραφίζεται στο αόρατο πρόσωπό του.

Happiness happens όταν πάνω από όλα αγαπάς εσύ ΕΣΕΝΑ!

Αγαπητέ Οδυσσέα, πρέπει να αγαπάς πολύ τη Μαρία. Την Κάλλας ή τη Ναυπλιώτου. Ή πιθανότατα και τις δυο μαζί. Αλλιώς δεν θα έστηνες μια τόσο συγκλονιστική παράσταση. Δεν θα απαιτούσες από την ηθοποιό να καταπιεί τη σοπράνο.

Το σίγουρο είναι ότι αγαπάς την Κάλλας. Ως γυναίκα, φωνή, ως άνθρωπο. Και σίγουρα τη μελέτησες πολύ, τη μελέτησες σωστά, τη μελέτησες πολύπλευρα για να βρεις τα σημεία που ήθελες να φωτίσεις. Να τονίσεις. Να δώσεις στο κοινό σου. Το έργο πιάνει την Κάλλας σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής της, εσύ όμως πολύ εύστοχα μέσα από τα μαγικά τρικ της σκηνοθεσίας και τη μαγεία που προσφέρει απλόχερα το θέατρο, έφερες στη σκηνή -σε ένα μη ρεαλιστικό τρόπο & τόπο- τα πιο σημαντικά στιγμιότυπα της ζωής της. Έτσι η σκηνή που στην πραγματικότητα (του θεάτρου) είναι μια αίθουσα διδασκαλίας, μετατρέπεται περίτεχνα σε Σκάλα του Μιλάνου, σε θαλαμηγό, σε δωμάτιο ξενοδοχείου, σε νοσοκομείο. Τα περισσότερα γεγονότα γνωστά. Όλο και κάποιο περιοδικό έχουμε διαβάσει όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά τώρα είναι αλλιώς. Τώρα τα βλέπουμε, δεν τα διαβάζουμε. Τώρα τα παίζει εκείνη μπροστά μας. Τα δύσκολα χρόνια, την πείνα, το πάχος, τον θυελλώδη έρωτα με τον Άρη – για εκείνη ήτανε πάντοτε ο Άρης, για εμάς ήταν ο Αριστοτέλης- την αποβολή, την πτώση. Λίγο πολύ τα βασικά στάδια που περιγράφουν τη ζωή όλων των μεγάλων μύθων που έχουν περάσει από αυτό το σύμπαν. Το γνωστό.

Αγαπάς και τη Ναυπλιώτου. Ξεκάθαρα. Για να της χαρίσεις μια τέτοια ερμηνεία. Και την καθοδήγησες αριστουργηματικά. Απλά, αλλά ουσιαστικά. Μέσα από τη δική σου αγάπη, την αγάπησε κι εκείνη. Χρησιμοποιώντας και τα 5 επίπεδα που είχες στη διάθεσή σου, έστησες μια αριστουργηματική κινησιολογία που ακολουθούσε πιστά τον λόγο που στα περισσότερα σημεία του ήταν δριμύς, έντονος, σκληρός.

Η σκηνή που συνομιλεί με τον Αριστοτέλη Ωνάση συγκλονίζει. Εκείνη τρυφερή, εκείνος ωμός. Εκείνη εκλεπτυσμένη, εκείνος άξεστος. Συνομιλεί μαζί του και συγχρόνως τρίβεται. Τρίβει με μανία κάθε σημείο του κορμιού της τρίβει με δύναμη, σχεδόν με μίσος. Σαν να θέλει να τον ξεβγάλει από το δέμα της, να τον αποβάλει από το κορμί της, να τον ξεράσει από την ψυχή της. Αλλά δεν μπορεί.

Ότι κι αν έκανε, όποια σκηνή κι αν κατακτούσε, όσα χέρια κι αν την χειροκρότησαν, εκείνη ήθελε μόνο εκείνον. ΕΚΕΙΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ. Την αποδοχή του. Την αποδοχή του άντρα που λάτρεψε.

Μια σκέψη τριγύριζε στο μυαλό μου, όση ώρα έβλεπα την παράσταση. Είναι φοβερό, να είσαι η καλύτερη σοπράνο όλων των εποχών, να έχεις όλον τον κόσμο στα πόδια σου και το μόνο που θες, το μόνο που σε νοιάζει είναι η αποδοχή ενός άντρα που ποτέ δεν είχες. Την αποδοχή!

«Έγινε Άρη…» ατάκα ανατριχιαστική που τη λέει γονατιστή παρακαλώντας τον Θεό της. Θεός για εκείνη ήταν μόνον αυτός. Αυτός που την αγάπησε, αλλά δεν την παντρεύτηκε. Αυτός που της έδωσε ένα παιδί, αλλά δεν την άφησε να το κρατήσει ποτέ στην αγκαλιά της. Ο Αριστοτέλης. Ο μονόλογος αυτός στα γόνατα μαζί με τη σκηνή της συνομιλίας αποτελούν το δίδυμο της επιτυχίας για εμένα.

Στα συν της παράστασης το ξύλινο σκηνικό. Και το γεγονός ότι η Μαρία Ναυπλιώτου ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ. Ούτε καν πλέι μπακ! Στα συν, η συνοδεία του πιάνου που μπλέκει με τα λόγια κάποιες φορές. Προσωπικά θα ήθελα παραπάνω πιάνο ανάμεσα στα λόγια. Κι ας μην ακούγονται. Τα παιδιά που πλαισιώνουν την Κάλλας είναι μια μικρή παραφωνία κατανοητή, αν δεις την παράσταση.

Αυτά τα ολίγα από εμένα που πραγματικά απόλαυσα την παράσταση που ετοίμασες. Ρούφηξα ερμηνεία κι αυτό μου αρκεί πάντα. Και εις αλλά με υγεία, Οδυσσέα.

Tip: Η παράσταση MASTER CLASS με τη Μαρία Ναυπλιώτου στο ρόλο της Μαρίας Κάλλας παίζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο «Δημήτρης Χορν», Αμερικής 10, Κολωνάκι.

Love, #happymallanna

I will Kilt you!!! Scotland in a flash!  

Εδιμβούργο, Γλασκώβη, Ινβερνές, Άβιεμορ, Πίτλοχρι, Όμπαν, Λίμνη Λοχ Νες και ανάμεσα στους χιλιάδες χιλιόμετρα πράσινο φωσφοριζέ γρασίδι, highlands, lowlands, κάστρα και λίμνες παντού. Δεν ξέρω αν το ταξίδι στη Σκωτία είναι όνειρο ζωής για κάποιους, σίγουρα πάντως τα μέρη που βλέπεις και επισκέπτεσαι είναι ονειρεμένα για όλους. Πάντα την ήθελα αυτή την εκδρομή, όχι τόσο για τις σκοτσέζικες μεγαλουπόλεις που είναι πραγματικά υπέροχες, αλλά για τις αμέτρητες εκτάσεις highlands που τόσες φορές έχω δει στις ταινίες και έχω λατρέψει. Και για τους Highlanders. Τους ανθρώπους που ζουν εκεί με τη βαριά προφορά, τους brutal τρόπους και το αναψοκοκκινισμένο -από το ουίσκυ- πρόσωπο. Τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει, παρά μόνο αν βλέπεις ταινία!!! Οι Σκωτσέζοι είναι πολύ αλέγκροι τύποι, πολύ οκ, φωνακλάδες και γλεντζέδες όπως εμείς και ουχί ξενέρωτοι σαν τους λοιπούς Εγγλέζους. Και μας αγαπάνε πολύ. «Greca» φώναζαν με ενθουσιασμό, όταν τους έλεγα ότι είμαι Ελληνίδα. Και όλοι με ρώταγαν παντού, δεν ξέρω γιατί… Τους έκανε εντύπωση η γλώσσα που δεν την καταλάβαιναν καθόλου. Δεν θα σας κουράσω με λεπτομέρειες. Απλώς θα σας δώσω κάποια μίνι tips για την πόλη του Βορρά, ειδικά αν την επισκεφτείτε καλοκαίρι. Γιατί χειμώνα, φαντάζομαι το σκηνικό αλλάζει δραματικά!

Σκωτία με μια μάτια…

Εδιμβούργο το αρχοντικό!! Δεν ξεκινάω με αυτό γιατί είναι η πρωτεύουσα της Σκωτίας, αλλά γιατί είναι μια πολύ όμορφη (αν και πολύ πολύ μαύρη) πόλη. Κάθε κτίριο έχει πάνω του χιλιάδες καμινάδες τζακιού, που τα παλιά χρόνια έκαιγαν νυχθημερόν, βυθίζοντας την πόλη στην καπνά και τη μαυρίλα. Παρότι τώρα πια τα κτίρια ζεσταίνονται από κλιματισμό, οι χιλιάδες καμινάδες που βλέπεις αλλά και η καπνά έχουν μείνει, δίνοντας στο Εδιμβούργο το σημερινό του στίγμα. Μεγάλο plus ο μήνας Αύγουστος, καθώς τότε διεξάγεται το διάσημο Διεθνές Festival του ΕΔΙΜΒΟΥΡΓΟΥ που μετατρέπει την πόλη σε μια μεγάλη κεντρική σκηνή για χιλιάδες μουσικές, χορευτικές ή θεατρικές εκδηλώσεις. Η πόλη ζει σε ξέφρενους ρυθμούς με έντονη νυχτερινή ζωή (πράγμα σπάνιο για το εξωτερικό) κάτι βέβαια που τους, συνηθισμένους στο ξενύχτι Έλληνες, δεν εντυπωσιάζει. Δείτε όσα περισσότερα μπορείτε!!!

 Μπορεί να πέσετε να με φάτε αλλά θα το πω. ΜΗΝ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΕΔΙΜΒΟΥΡΓΟΥ. Δεν χάνετε τίποτα αν δεν το δείτε από μέσα. Πανάκριβο (16 λίρες κοντά στα 20 ευρώ δηλαδή), εξαιρετικά στριμωκολιασμένο με ελάχιστα εκθέματα και απίστευτο κόσμο, κάτι που κάνει την ξενάγηση στενάχωρη, εκνευριστική. Αντίθετα προτείνω να το θαυμάσετε από μακρυά (κυρίως βράδυ φωτισμένο δείχνει επιβλητικό) και ΤΖΑΜΠΑ! Μια χαρά θα το ευχαριστηθείτε κι έτσι! Και σας το λέω εγώ που πήγα Σκωτία για τα κάστρα!!! Από όλα όσο είδα, και είδαμε χιλιάδες, ήταν αυτό που άξιζε λιγότερο. Ξέρω ακούγεται απίστευτο, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό!!!

 Στέρλινγκ: το απόλυτο must see του ταξιδιού !!! Χωριό & Κάστρο θεωρούνται οι «Βερσαλλίες του Βορρά» δικαιολογώντας στο έπακρον το όνομά τους. Ένα Κάστρο στα καλύτερά του, απίστευτα διατηρημένο και διακοσμημένο, με ωραία εκθέματα (προσοχή όλα τα κάστρα στην Σκωτία δεν αξίζουν, υπάρχουν πολλά μούφα-κάστρα) και ένα πανέμορφο, γραφικό χωριό για να περπατήσεις και να το ανακαλύψεις. Μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε το μνημείο του εθνικού ήρωα της Σκωτίας, Γουίλιαμ Γουάλας (William Wallace) του αυθεντικού, όχι του Μελ Γκίμπσον !

 Σαιντ Άντριους (Saint Andrews ). Το κρυμμένο στολίδι του Βορρά που μας εντυπωσίασε όσο τίποτα με τις τεράστιες εκτάσεις γκολφ που διαθέτει, τα πανέμορφα πανεπιστημία και μια μάτια στον Ατλαντικό που σου έπαιρνε την ανάσα. Εγώ πρώτη φορά αντίκρυσα τον Ατλαντικο Ωκεανό  και μπορώ να πω ότι το θέαμα με ενθουσίασε. Μια μούρλια πανεπιστημιούπολη που σίγουρα αξίζει την προσοχή και την επίσκεψή σας.

 Μιλήστε με όσους περισσότερους Σκοτσέζους μπορείτε. Ειδικά στα περίχωρα, τα highlands που λέμε! Δεν θα καταλάβετε γρι, θα θέλετε να σκίσετε επί τόπου τα οποία Proficiency έχετε στην κατοχή σας, αλλά είναι τόσο μα τοοοοοοοσο απολαυστικό.

 Το Ινβερνές στην καρδιά των highlands το επισκεφτήκαμε πρωινή ώρα, πριν ακόμα ξυπνήσουν οι κάτοικοί του. Η βόλτα δίπλα στο ποτάμι μας αποζημίωσε, όπως και ο καφές σε ένα σούπερ ξενοδοχείο by the river που όμως δεν θυμάμαι το όνομά του!!!

 Καθώς είστε στη χώρα -και τον παράδεισο- του Ουίσκυ, λογικό είναι να θέλετε να επισκεφτείτε ένα αποστακτήριο…Να δείτε τη διαδικασία και να δοκιμάσετε κατευθείαν από το βαρέλι.  Προσοχή ποιο θα είναι αυτό γιατί υπάρχουν χιλιάδες, λίγα όμως αξίζουν πραγματικά τη διαδρομή και το μερίδιο των αγγέλων. Επίσης ακόμα και για τη δοκιμή, πληρώνεις !!!

 Κρουαζιέρα στη λίμνη Λοχ Νες ψάχνοντας τη Νέσι. Εεε ναι πιο τουριστικό πεθαίνεις, αλλά την πρώτη φορά που επισκέπτεσαι τη Σκωτία, ας είσαι λίγο τουρίστας παραπάνω… Sail the Loch, Live the Legend είναι το motto τους εκεί και αυτό ακριβώς κάναμε κι εμείς. Βέβαια η λίμνη είναι τόσο μεγάλη και βάρδια που νομίζεις ότι διασχίζεις θάλασσα! Μέχρι και κύμα είχε… Τώρα ως προς τη Νεσι, είδαμε μόνο τη σκιά της ή τουλάχιστον τη φανταστήκαμε!

 Όχι ευρώ δεν παίρνουν πουθενά! Δεν έπαιρνα πριν, θα παίρνουν τώρα με το Brexit??? 

 Αααα για να ξέρετε, μας αγαπάνε εκεί πολύ. Με ρώταγαν συνέχεια από που είμαι και ενθουσιάζονται, όταν τους έλεγα Greca!!!

 «Αν ψάχνεις ένα εναλλακτικό και μυστηριακό μέρος, όχι τόσο τουριστικό να πας εδώ, μου έγραψε σε ένα χαρτί ένας συμπαθέστατος, γραφικότατος κοκκινοτρίχης Σκωτσέζος. Το χαρτί έγραφε: «Rosslyn Chapel». Μου το είπε σχεδόν συνομωτικά, πράγμα που εκτόξευσε την περιέργειά μου στα ύψη… Δυστυχώς, δεν πήγα! Δεν έβγαινε το πρόγραμμα. Να πας όμως εσύ και να μου πεις αν πραγματικά άξιζε.

Μετά τα τόσα πράσινα και ένα κόκκινο… ένα αρνητικό 

Το καπέλωμα του Δούκα Ουέλινγκτον στην πλατεία Royal Exchange της Γλασκώβης. Ένα άγαλμα, και μάλιστα σε περίοπτη θέση, που δείχνει τον εν λόγω Δούκα πάνω στο άλογό του και με ένα κώνο στο κεφάλι! Λέγεται ότι κάποτε ένας μεθυσμένος θεώρησε καλή ιδέα να φορέσει έναν κώνο της τροχαίας στο κεφάλι του ανθρώπου που κατατρόπωσε τον Ναπολέοντα στο Βατερλό. Οι κάτοικοι της Γλασκώβης μάζεψαν πάνω από 10.000 υπογραφές για να παραμείνει ο πορτοκαλί κώνος στο κεφάλι του έφιππου Δούκα, που έχει πια γίνει διακριτικό έμβλημα της πόλης και σύμβολο του ιδιαίτερου χιούμορ των κατοίκων της. Πάντως εμείς ούτε γελάσαμε, ούτε μας άρεσε σαν θέαμα το συγκεκριμένο  φίλοι Σκωτσέζοι της Γλασκώβης.

Happiness happens when you travel to Scotland  ΞΕΚΑΘΑΡΑ!!!

Άγιος Νικόλαος: O Agios fairy tale!

Όχι δεν το περίμενα αυτό που αντίκρισα…

Μου είχαν πει να επισκεφτώ τον Άγιο Νικόλαο. Μου είχαν πει, πως αν ποτέ ο δρόμος μου με έβγαζε προς τα εκεί να πάω οπωσδήποτε. Αλλά ποτέ κανείς δεν με προετοίμασε για την ομορφιά του τοπίου. Για το παραμυθένιο σκηνικό που ανοίχτηκε ξαφνικά μπροστά μου. Για την γαλήνη που κυρίευσε την ψυχή μου μέχρι το τελευταίο της κύτταρο. Για την αρμονία των χρωμάτων και των μυρωδιών που ημερέψει το μάτι, το αυτί αλλά και τις πέντε αισθήσεις μου μονομιάς.

Άγιε Νικόλαε, που βρισκόσουν κρυμμένος τόσο καιρό ?
Στη Νάουσα, μου απάντησε γλυκά…

Ο Άγιος που τα «σπάει» !!!

Καταπράσινο σκηνικό, πυκνόφυτη βλάστηση, νερά παντού, ποτάμια, ορμητικοί καταρράκτες, κρυστάλλινες πηγές, λίμνες με πάπιες, ξύλινα παγκάκια και γραφικά φαναράκια. Φύση, βλάστηση και υγρό στοιχείο σε πλήρη αρμονία. Πόσο πραγματικά μας ηρεμεί η φύση. Το είχα ξεχάσει. Πόσο μας γαληνεύει. Πως μεμιάς γεμίζει το μέσα μας, όταν βρεθούμε κοντά της. Πως μιλάει στην ψυχούλα μας! Πως αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε μέρος της, αναπόσπαστο κομμάτι της τόσο ξεκάθαρα, όταν βρισκόμαστε κοντά της και πόσο πολύ το ξεχνάμε, όταν βρισκόμαστε άλλου. Στην πόλη…

Ντυμένος στα λευκά … θα άντεχα τόση ομορφιά ?

Όσο ήμουν εκεί και περπατούσα στα πνιγμένα στο πράσινο δρομάκια, χάζευα το σμήνος των ευχαριστημένων πουλιών πάνω στα δέντρα και προσπαθούσα να ρουφήξω όσο περισσότερη φύση μπορούσα, μια σκέψη στριφογύριζε συνεχώς στο μυαλό μου. Το «αχόρταγο» της ανθρώπινης φύσης, βλέπετε. Είσαι εκεί απολαμβάνεις τη στιγμή και σκέφτεσαι το επόμενο που θες να ζήσεις. Σκεφτόμουνα λοιπόν διαρκώς πώς θα ήταν το μέρος που απλώνονταν μπροστά μου ντυμένο στα λευκά. Πόσο πιο όμορφο μπορούσε να γίνει τον χειμώνα, πιθανά με κάποια χιονόπτωση. Κι αν πραγματικά θα άντεχε τόση ομορφιά ανθρώπου μάτι! Όπως καταλαβαίνετε εγώ το επισκέφτηκα Άνοιξη. Τότε που η πλάση είναι στα καλύτερά της. Βάζει την πιο λαμπρή της φορεσιά και περιμένει καρτερικά τους όποιους συνοδοιπόρους, πεζοπόρους, φυσιολάτρεις, περιπατητές.

Μικρό παράπονο, μεγάλο ψεγάδι στο παρθένο αυτό σκηνικό, η ανθρώπινη παρέμβαση.
Μαγαζιά, ταβέρνες και μια εκκλησία που τάραζαν το γαλήνιο οικοσύστημα, όπως πάντα. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, το καθιστούσε ως το ιδανικότερο σκηνικό για βάπτιση. Για πιο νικ. Για κυριακάτικη βόλτα.

Παράδεισος 24/7

Όπως και να’ χει, οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, κάθε μήνα, όλες τις εβδομάδες και τις 24 ώρες της ημέρας, ο Άγιος Νικόλαος σε περιμένει να τον ανακαλύψεις. Και θα σε ξαφνιάσει στο υπόσχομαι. Και θα σε μαγέψει θα το δεις. Κι ας σου είπα να καλύτερα εδώ. Κι ας σε προετοίμασα. Κι ας σου έδειξα ειδυλλιακές φωτογραφίες. Το αληθινό σκηνικό θα σου κόψει την ανάσα. Θα σου μεινει αξέχαστο… όπως ακριβώς στα παραμύθια!

Happiness happens… όταν οι άνθρωποι ζούνε ευτυχισμένοι στη φύση !

Ναι έχει πολύ ωραίο φαγητό.
Ελληνική κουζίνα με διάχυτο comfort χαρακτήρα και λίγες γκουρμέ πινελιές. Όχι αυτά τα ψευτο-γκουρμεδιάρικα αλλά αληθινό, νόστιμο, ελληνικό φαγητό με την υπογραφή του σεφ Βασίλη Αλβανίδη.

Ναι έχει καταπληκτική αυλή.
Και το μέσα του το χειμώνα είναι πολύ προσεγμένο, αλλά η αυλή του είναι το σήμα κατατεθέν του, ένα από τα στολίδια των Βόρειων Προαστείων.

Ναι έχει πολύ ωραία διακόσμηση & all-day διάθεση.
Mix & match αισθητική με καθηλωτικά έθνικ πορτρέτα στους τοίχους και κίτρινα ποδήλατα παντού.

Ναι θα βρεις τον Μπρους Λι εκεί.
Και την Ούμα Θέρμαν και πολλούς ακόμα διάσημους να κοσμούν τις γωνιές & τις πόρτες του.

Ναι είναι ένα από τα ωραιότερα All-day Cafe Restaurant Bar στην καρδιά του Κεφαλαρίου.

Αλλά εμείς πάμε και ξαναπάμε στην οδό Χαριλάου Τρικούπη & Κρήτης 27 στην Κηφισιά στο αγαπημένο μας Yellow για

το ένα και μοναδικό
το ανεπανάληπτο
το πρωτότυπο
το πραγματικά αξέχαστο
το απίστευτα δροσιστικό
το συγκλονιστικά πεντανόστιμο

Παγωτό Δυόσμος !!!

Ξέρω ξέρω πως ακούγεται…
Κι εγώ έτσι σούφρωσα τα μούτρα μου, όταν το άκουσα για πρώτη φορά!
Παγωτό δυόσμος??? είπα γεμάτη δυσπιστία και αμφισβήτηση.
Ξέρετε συνοδεύεται από «σπασμένη τάρτα λεμονιού», συνέχισε ο σερβιτόρος ατάραχος και σίγουρος για την επιτυχία της παραγγελίας. Χτύπημα κάτω από τη μέση, σκέφτηκα αμέσως και χωρίς να χρονοτριβώ περισσότερο το παρήγγειλα… Το μόνο που έχω να σας πω είναι ότι τη δεύτερη φορά που πήγα στο μαγαζί διαδραματίστηκε ο εξής διάλογος: (αυτολεξεί)

Τι θα πάρετε παρακαλώ?

Το παγωτό δυόσμος που έχετε…

Μα αυτό είναι επιδόρπιο. Δεν θα φάτε πρώτα ?

Θα φάμε. Αλλά για να μπορέσουμε να σκεφτούμε, φέρτε μας μια μπάλα παγωτό δυόσμος και μετά ελάτε να παραγγείλουμε !!!

Ακόμα ακούω το γκαρσόνι να διηγείται την ιστορία με την τρελή που πρώτα παραγγέλνει μια μπάλα παγωτό δυόσμος και μετά το φαγητό της. Μεταξύ μας, μύθος έχω καταντήσει!

Δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε. Είναι από τα πράγματα που σου μένουν στο μυαλό και τον ουρανίσκο και ένας από τους λόγος που με κάνει πάντα να επιστρέφω ξανά και ξανά στο καταπληκτικό Yellow με τον προσεγμένο κόσμο, την έθνικ διακόσμηση, τα πεντανόστιμα πιάτα και φυσικά το παγωτό δυόσμος του ονείρου !!!