“Unsplash / Vera Davidora”

Πολλά έχουν γραφτεί και ακουστεί αυτές τις μέρες για τις μάσκες και τα παιδιά. Αν κάνει ή δεν κάνει, πόσο καλό κάνει ή πόσο κακό, τι ψυχολογικές επιπτώσεις έχει στο παιδί, αν εμποδίζει ή όχι το αναπνευστικό, ποιες είναι οι καταλληλότερες μάσκες για τα παιδιά και η λίστα με τέτοιου είδους θέματα και ερωτήσεις δεν έχει τελειωμό, όπως καταλαβαίνετε!

Το ουσιαστικό όμως θέμα είναι Α Λ Λ Ο Υ!!!

Το παιδί ακούει όλες αυτές τις μέρες για τον πόλεμο της μάσκας που έχει ξεσπάσει τριγύρω του και το αφορά, όταν το ίδιο έχει τη δική του μάχη να δώσει, το δικό του προσωπικό αγώνα. Όταν το ίδιο, ακούγοντας εσάς να ωρύεστε, θέλει με όλη του τη δύναμη να βροντοφωνάξει:

«Έχω τα δικά μου άγχη και τις δικές μου ανησυχίες, μαμά & μπαμπά»

Έχω τις δικές του ανησυχίες για τον χώρο αυτό που λέγεται σχολείο, που καλούμαι να πάω μετά από τόσο καιρό, ενώ το έχω ξε συνηθίσει, είτε πάω πρώτη φορά, είτε πάω πια λύκειο.

Έχω τις δικές μου ανησυχίες για τις νέες παρέες, για τις παλιές, για το αν θα γίνει αποδεκτός ή όχι, αν θα μπορέσω να επιβιώσω μέσα στις σχολικές κλίκες και κατά πόσο οι δάσκαλοι θα είναι παρόντες στο πλευρό μου και φέτος, επιλύοντας τέτοια θέματα.

Έχω τις δικές μου ανησυχίες για τη νέα δασκάλα, το νέο δάσκαλο, τους καθηγητές που θα έχω. Αν θα φωνάζουν, πόσο θα φωνάζουν, αν θα βάζουν πολλές εργασίες, αν θα έχουν όρεξη να κάνουν μάθημα, αν θα εξηγούν σωστά το μάθημα καλά και κατανοητά.

Έχω τις δικές μου ανησυχίες για το διάβασμα, για την άγνωστη καινούργια ύλη, πόσο δύσκολη ή κατανοητή θα είναι.

Έχω τις δικές μου ανησυχίες για τις ξένες γλώσσες, τα πολύωρα αγγλικά, τα απαραίτητα γερμανικά, τα επιλεκτικά γαλλικά ή τα μοντέρνα κινεζικά.

Έχω τις δικές μου ανησυχίες για το σώμα μου που μεγαλώνει και αλλάζει. Και δεν αλλάζει μόνο το έξω, αλλάζει και το μέσα μου πολύ.

Και φέτος ανησυχώ για την υγεία μου, κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ μέχρι σήμερα!
Αν θέλω να βήξω που πρέπει να βήξω, τι πρέπει να κάνω πριν φάω, αν φτερνιστώ πώς θα με κοιτάξουν οι γύρω μου, πόσες φορές πρέπει να βάλω αντισηπτικό.

Φέτος ανησυχώ και για την κοινωνικότητά μου. Δεν πρέπει να αγκαλιάζω κανένα, να φιλάω κανέναν, να κυνηγάω και να πιάνω στο κυνηγητό, να μην μοιράζομαι τίποτα, να μην ακουμπάω τίποτα, αν είναι ποτέ αυτό δυνατόν!

ΚΙ ΕΣΥ ΜΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΣΚΑ?

Το τελευταίο που με νοιάζει είναι, αν σε όλα τα παραπάνω, θα φοράω ή όχι μάσκα.

Αφήστε λοιπόν τις μάσκες να πέσουν στο κενό και ασχοληθείτε με όλες αυτές τις ανησυχίες που μπορεί έχει το παιδί σας στην έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς. Ή με άλλες ανησυχίες τελείως διαφορετικές. Ακούστε το, αγκαλιάστε το (εσείς τουλάχιστον επιτρέπεται!) για να μικρύνει κάπως αυτό το άυλο τερατόμορφο πλάσμα που διεκδικεί μια θέση στην παιδική ψυχή. Μην του επιτρέψετε να πάρει ούτε τον πλέον ελάχιστο χώρο εκεί μέσα. Και αφήστε τον πόλεμο της μάσκας για τα απογευματινά πάνελ…

#happinesshappens όταν ακούμε και αγκαλιάζουμε τα παιδιά μας!

Η νέα σου καθημερινή συνήθεια!

Ήθος. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα πάνω της. Αν το καλοσκεφτείς, είναι λίγο δύσκολο αυτό. Γιατί αποτελεί εσωτερικό χάρισμα. Συνήθως την πρώτη εντύπωση κερδίζει κάτι απέξω, από την εμφάνιση. Και στην εμφάνιση τα έχει όλα σωστά. Ψιλόλιγνη σιλουέτα ως μια κλασική απόφοιτος γυμναστικής Ακαδημίας, ζεστό χαμόγελο και υπέροχα μαύρα, αληθινά μάτια. Όμως και πάλι εγώ θα μείνω στα εσωτερικά της χαρίσματα. Γιατί αυτά σε κερδίζουν και μάλιστα ΑΜΕΣΩΣ. Ήθος, σοβαρότητα, εμπιστοσύνη. Όποιος γνωρίζει την Άσπα Τσαμαδή προσωπικά ή έστω και μέσα από τη διαδικτυακή της δράση, είμαι απολύτως σίγουρη ότι συμφωνεί 1000%.

Την Άσπα τη συνάντησα επαγγελματικά. Εγώ τότε στα δικά μου διαδικτυακά ξεκινήματα, εκείνη blogger ήδη από το 2008 με τα πολύ επιτυχημένα AspaOnline.gr  AspaTsamadi.com και με το -σχετικά – νέο της εγχείρημα Love, mom. Ένα μηνιαίο online club για μαμάδες παιδιών 4-12 χρονών, που ομορφαίνει την καθημερινή ζωή με τα παιδιά και να τη γεμίζει με υπέροχες αναμνήσεις!

Η ίδια είναι υπερήφανη μαμά δυο υπέροχων κοριτσιών, που όταν ξεκίνησε το blogging ήταν 3,5 και 5,5 χρόνων, ενώ τώρα τις καμαρώνει 15 και 17 χρονών αντίστοιχα! Οπότε καταλαβαίνετε τη μεγάλη εμπειρία που κουβαλάει στο θέμα της μητρότητας. Εάν τη ρωτήσεις τι της αρέσει να κάνει περισσότερο από όλα, εκτός φυσικά από το να περνάει χρόνο με τα δυο της κορίτσια, θα απαντήσει: «Να δημιουργώ αναμνήσεις». Κάπως έτσι εξάλλου δημιούργησε το AspaOnline.gr για να καταγράφει κομμάτια της ζωής της σαν ημερολόγιο, κομμάτια στα οποία οι κόρες της, αλλά και η ίδια, να μπορούν να ανατρέχουν οποία στιγμή το θελήσουν. Αυτός όμως ήταν ο πρωταρχικός της στόχος και για το Love, mom που δημιούργησε στη συνέχεια και διαφαίνεται περίτρανα στο εισαγωγικό κείμενο που υπογράφει η ίδια η Άσπα…

«Η επιθυμία μου να «δημιουργώ αναμνήσεις» ήταν από τα καλύτερα πράγματα που έχω κάνει ως μαμά.  

Γιατί γέμισαν την παιδική ηλικία των παιδιών με χαρά, χρώμα και μαγεία. (Ακόμα σκουπίζω πατημασιές Άγιου Βασίλη και χρυσόσκονη που άφηνε η νεράιδα των δοντιών στα παιδικά, αλλά άξιζε!) 

 Οι δύσκολες στιγμές και τα προβλήματα δεν έλειψαν από το σπίτι μας (όπως δεν λείπουν άλλωστε από καμία οικογένεια) παρ’ όλα αυτά οι όμορφες αναμνήσεις, οι οικογενειακές μας παραδόσεις, ο τρόπος που κάναμε τα πράγματα, είναι το πιο σημαντικό δώρο που θα κληρονομήσουν τα παιδιά μου από την παιδική τους ηλικία.

 Motto μου είναι «Η ζωή είναι πιο διασκεδαστική όταν τη μοιράζεσαι». 

Το Love, Mom θα κάνει τη ζωή με τα παιδιά ακόμα πιο διασκεδαστική! 

Όταν μου ζήτησε λοιπόν να συμμετάσχω σε αυτό το υπέροχο ταξίδι που λέγεται Love, mom η χαρά που ένιωσα ήταν απερίγραπτη. Γιατί καταρχήν ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσα να συνεργαστώ πολύ εύκολα και κατά δεύτερον γιατί πάνω στο θέμα της μητρότητας έχουμε την ίδια ακριβώς οπτική και φιλοσοφία. Ως μαμάδες θέλουμε να δημιουργούμε όμορφες αναμνήσεις στα δικά μας παιδιά και μετά να παρακινούμε και να εμπνέουμε κι άλλες μαμάδες να κάνουν το ίδιο. Γιατί μόνο μια αίσθηση είναι τα παιδικά χρόνια και περνάνε σαν νερό, όποτε ας φροντίσουμε να είναι ευχάριστη, πολύχρωμη, χαρούμενη, χαμογελαστή και λαμπερή για τα υπέροχα παιδιά μας. Γιατί το αξίζουν!

Ως μέλη του Love, Mom έχετε πρόσβαση στο νέο υλικό που ανεβαίνει αυτόματα κάθε μήνα στην online πλατφόρμα, μέσα από το οποίο μπορείτε:

• να βρίσκετε ιδέες για διασκεδαστικές δραστηριότητες και παιχνίδια
• να οργανώσετε το χρόνο σας ώστε να σταματήσετε να νιώθετε πελαγωμένη
• να βρίσκετε λύσεις σε καθημερινά προβλήματα
• να ενδυναμώσετε τη σχέση σας με τα παιδιά μέσα από απλές καθημερινές δραστηριότητες
• να βελτιώσετε τη σχέση σας με τον εαυτό σας (γιατί όταν η μαμά είναι χαρούμενη, όλοι είναι χαρούμενοι)
• να δημιουργήσετε τις δικές σας οικογενειακές παραδόσεις
• να ανταλλάσσετε ιδέες με άλλες μαμάδες σαν κι εσάς
• και άλλα πολλά!

Το μόνο που μπορούμε να σας υποσχεθούμε είναι ότι πάντα θα υπάρχει κάτι νέο για να ανακαλύψετε και να εμπνευστείτε!

Παράλληλα γίνεστε μέλος της υπέροχης κοινότητας του Love, Mom στο FACEBOOK για ιδέες, έμπνευση και υποστήριξη.

Κάθε μήνα επικεντρωνόμαστε σε κάτι διαφορετικό, κάτι φρέσκο έτσι ώστε να βελτιωνόμαστε σε διάφορους τομείς της καθημερινής μας ζωής ως μαμάδες. Συναντιόμαστε κιόλας, γνωριζόμαστε, κάνουμε κοινές δράσεις, γιατί το «μοιράζεστε» είναι καλύτερο και πιο ουσιαστικό, όταν γίνεται και δια ζώσης!!!

Ενδεικτικά, κάποιες από τις θεματικές ενότητες που έχουμε ήδη ασχοληθεί:

Δημιουργία των δικών μας οικογενειακών παραδόσεων

Ενίσχυση της αυτοεκτίμησης των παιδιών

Τεχνολογία & internet

Ενδυνάμωση αδελφικών σχέσεων

Ανάπτυξη καλοσύνης, ευγένειας, ευγνωμοσύνης

Σχολική ζωή και μελέτη

Διαχείριση χρόνου

Χαρίστε στα παιδιά σας το δώρο μιας αξέχαστης παιδικής ηλικίας. Γίνετε μέλη του Love, mom σήμερα. Οι εγγραφές για το online club γίνονται σε συγκεκριμένες περιόδους μέσα στο χρόνο. Μετά την περίοδο εγγραφών, οι πόρτες κλείνουν για την έναρξη του προγράμματος και την υποστήριξη των μελών. Οι εγγραφές θα είναι ανοιχτές ως τη Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2020 τα μεσάνυχτα.

ΜΑΘΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ Love, mom εδώ 

Happiness happens όταν δημιουργείς όμορφες αναμνήσεις για εσένα και τα παιδιά σου

Ξέρετε πόσο αγαπώ το θέατρο. Πόση χαρά μου δίνει να είμαι πάνω στη σκηνή. Πώς ψάχνω, αναζητώ, πειραματίζομαι συνεχώς σε αυτόν τον μαγικό τόπο για καινούργια μάθηση, νέα τροφή για σκέψη και θρέψη του μυαλού και της ψυχής. Νέα σκηνή, νέους συναδέλφους, νέα ταξίδια που να με κάνουν πιο «πλούσια», πιο γεμάτη, πιο ανθρώπινη.

Κι ενώ συνεχώς γνωρίζω και μαγεύομαι από την καθημερινότητα του θεάτρου, παράλληλα μια θλίψη με καταβάλει καθόλη τη διάρκεια αυτής της δημιουργικής διαδικασίας. Ένα ερώτημα έρχεται και ξαναέρχεται στο μυαλό μου διαρκώς…

Γιατί δεν το είχα κάνει νωρίτερα? Η απάντηση είναι ήθελα, ήθελα από καιρό, ήθελα βαθιά, αλλά ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχα χρόνο. Όχι ότι τώρα έχω, απλώς τώρα «φτιάχνω χρόνο» για το θέατρο, παραγκωνίζοντας την καθημερινότητα με το έτσι θέλω. Γιατί τώρα ξέρω. Ξέρω πόσο σημαντική είναι η Γέρμα, η Γρούσα ή ο Ποντζό στη ζωή μου. Ξέρω όλα όσα πρεσβεύουν οι ήρωες του μαγικού κόσμου των λέξεων, των συναισθημάτων και των αισθήσεων στην πραγματική ζωή. Ξέρω τα βαθύτερα νοήματα που κρύβονται μέσα στα σπουδαιότερα θεατρικά έργα του κόσμου και πόσο λυτρωτικά μπορούν να γίνουν απέναντι στις αντιξοότητες της ζωής.

Αλλά πρέπει να τα ξέρεις κι εσύ. Να τα μάθεις. Να τα έχεις διαβάσει, να τα έχεις διδαχτεί. Γιατί άμα τα διδαχτείς, τότε θα τα αγαπήσεις κι εσύ, όπως κι εγώ…

Scroll-άροντας λοιπόν στο Facebook έπεσα πάνω στο άρθρο της Νικολέτας Δάφνου, ηθοποιού και θεατροπαιδαγωγού, κι έτσι έμαθα μετά λύπης μου ότι βγάζουν το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής από τα σχολεία (μια πρόταση που είχε γίνει και παλιότερα). Η Νικολέτα μοιράζεται την ιστορία μιας παρέας «καμμένων κοριτσιών» σε ένα σχολείο της επαρχίας που για όλους τους καθηγητές του σχολείου ήταν «χαμένη υπόθεση». Η ίδια αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στη «χαμένη παρέα» των κοριτσιών, όταν κανένας άλλος δεν το έκανε και να τους γνωρίσει τον μαγικό κόσμο του θεάτρου. Με τη συγκινητική πραγματικά ιστορία της, η Νικολέττα κάνει έκκληση να ακουστούν οι φωνές των αναπληρωτών καθηγητών του μαθήματος της Θεατρικής Αγωγής, ώστε να μη χαθεί αυτό το τόσο πολύτιμο μάθημα από τη διδακτέα ύλη της Ε’ & ΣΤ’ τάξης του δημοτικού.

Αυτή είναι η δική μου συνεισφορά λοιπόν στην ιστορία. Ας γίνει και η δική σας….

Η συγκινητική ιστορία της Νικολέτας.

Για όλες τις φορές που ήμασταν παιδιά και κανείς δε μας ρώτησε τίποτα…

Πολλά χρόνια πριν, σε ένα σχολείο της επαρχίας.

“Αυτές; Αυτές είναι χαμένη υπόθεση”, μου δήλωσε κατηγορηματικά συνάδελφος ούτε 40 ετών, μιλώντας για μια παρέα “outsiders” κοριτσιών της έκτης δημοτικού που αλωνίζουν στην αυλή εν ώρα μαθήματος.

Καταπίνω το σάλιο μου – πικρό σαν δηλητήριο – για να μην του το φτύσω στα μούτρα. “Θα μπορούσα να τις πάρω βοηθούς μου στο μάθημα της Θεατρικής Αγωγής;”.

Σηκώνει αδιάφορα τους ώμους. “Κάνε ό,τι θες, κοπέλα μου. Ούτως ή άλλως στην τάξη δεν μπαίνουν ποτέ.”

Μάθημα πρώτο. Μπαίνουν δειλά “Κυρία, είπε ο κος Τάδε ότι μας χρειάζεσαι”. “Ναι, κορίτσια, καθήστε”. Όλως τυχαίως το μάθημα ήταν για τα συναισθήματα. Οι “outsiders” ακούν με προσοχή, μοιράζονται προσωπικές ιστορίες, δεν κουνάν από τη θέση τους, μέχρι και που συνετίζουν τα δευτεράκια όταν αυτά σηκώνονται και κάνουν φασαρία. “Πως πήγε;” με ρωτάει ο συνάδελφος στην αυλή. “Θα τις χρειαστώ κι άλλες μέρες” απαντάω λακωνικά.

Περνάν οι μέρες, οι μήνες, τα κορίτσια αυτά αρχίζουν σταδιακά να μπαίνουν στο μάθημα του δασκάλου τους, ο Σχολικός Σύμβουλος παρατηρεί με έκθαμβη αγάπη τη βελτίωσή τους, ο δάσκαλος αρχίζει να με λοξοκοιτάζει κόκκινος ύποπτα σαν τη μάγισσα του χωριού, οι υπόλοποι συνάδελφοι με μετονομάζουν από “η Θεατρολογός – μωρέ – πως – σε – λένε” σε “η Νικολέτα μας”.

Εγώ σιωπώ.

Στο διάδρομο οι “outsiders” μου κλείνουν το μάτι κι εγώ τους βγάζω τη γλώσσα. Όταν η Μ. κλειδώνει για πλάκα την Κ. στο υπόγειο ένα “΄ώχου, ελάτε μωρέ τώρα” και ένα νεύμα εκ μέρους μου φτάνει να επιφέρει ηρεμία – και ξεκλείδωμα σε δευτερόλεπτα. Ο δάσκαλος με λοξοκοιτάει στην προσευχή και κοκκινίζει ακόμη πιο πολύ. Τον βλέπω να με οραματίζεται στην πυρά. Τον σκέφτομαι με ρωμαϊκό ένδυμα να με στέλνει στα λιοντάρια και μου φεύγει ένα γελάκι, τα κορίτσια μου με ρωτάνε ψιθυριστά “Γιατί γελάς, κυρία;”, κρατιέμαι να μην τους πω.

Ακόμη σιωπώ. Αλλά χαμογελώντας αυτή τη φορά.

Τέλος σχολικής χρονιάς. Τα κορίτσια μου – που δεν υπήρξαν ποτέ κανονικές μου μαθήτριες, που δεν τους κάνω μάθημα, καθώς το Υπουργείο αυθαίρετα αποφάσισε ότι ΔΕΝ είμαστε “χρήσιμοι” στην Ε και ΣΤ δημοτικού – μουρμουρίζουν σε κλειστό κύκλο μεταξύ τους. Σπρώχνουν την Κ. σχεδόν με τη βία προς το μέρος μου. Κοκκινίζει, μπερδεύει τα λόγια της “Κυρία… να μωρέ γαμώτο – (παύση) – μήπως κάνεις μάθημα στο Γυμνάσιο;” Μου δίνει ένα τσαλακωμένο, κακογραμμένο χαρτάκι με τα στοιχεία του σχολείου. “Να έρθεις, κυρία”. Κι εξαφανίζονται.

Μόνη στη μέση της αυλής. Εγώ και το ιδρωμένο τους χαρτάκι.

Καμία φωνή παιδιού πουθενά. Όλοι σχόλασαν.

Μόνη η κυρία. Και καθόλου κυρία, καθώς μυξοκλαίει κρατώντας ένα τσαλακωμένο χαρτάκι.

Μάγισσα να σου πετύχει.

Θα μπορούσα να πω χιλιάδες πράγματα – για τη χρησιμότητα του Θεατρικού Παιχνιδιού στην προεφηβεία, για το στείρο σχολικό σύστημα που από κάποιες τάξεις και άνω σε ωθεί στην αποστήθιση και την τυφλή υπακοή, για τους δασκάλους με όραμα που παλεύουν ενάντια σε άθλια βιβλία και άθλιες συνθήκες να μάθουν στα παιδιά πέντε πράγματα, για το όραμά μου, για όραμα όλων των συναδέλφων, Θεατρολόγων και μη.

Για τη λαίλαπα που ετοιμάζονται αυτές οι εύθραυστες ψυχές να ζήσουν στο Γυμνάσιο.

Για την ωριαία αποβολή.

Για την “αποβολή από όλα τα γυμνάσια της χώρας”.

Για τις γνωματεύσεις από ειδικούς, για τα “αναμορφωτήρια”, για τις παιδικές φυλακές, για όλον αυτόν τον κλοιό που σπάει ο γαμημένος, σπάει, αρκεί να βρεθεί έ ν α ς άνθρωπος στο σχολείο ή στο σπίτι να πει “Τι έχεις; Μίλα μου γι’ αυτό”.

Δε χρειάζεται.

Μόνο θέλω να πω γι’ αυτό το “να μωρέ γαμώτο” της αγανάκτησης κι ελπίδας, το πιο τρυφερό “να μωρέ γαμώτο” που άκουσα στην ζωή μου.

Κι ο ενικός τους. Αυτός ο μόνιμος ενικός, δείγμα εγγύτητας, ασφάλειας κι αγάπης, δείγμα ύψιστου σεβασμού, πηγαίου σεβασμού, σεβασμού που δεν έχω ακούσει ποτέ από κανέναν που μου μίλησε στον πληθυντικό.

Να μωρέ γαμώτο.

Καμιά φορά συναντιούνται οι ψυχές.

Κι αυτό δεν μπορεί – δυστυχώς – να γίνει στα Μαθηματικά.

*Υγ. Στηρίξτε μας στην προσπάθεια επαναφοράς του μαθήματος της Θεατρικής Αγωγής στην Ε και ΣΤ τάξη. Για όλες τις φορές που ήμασταν παιδιά και κανείς δε μας ρώτησε τίποτα.

#Θεατρική_Αγωγή #Αναπληρωτές

Happiness Happens όταν στα παιδιά μαθαίνεις θέατρο
όταν γίνεσαι αρωγός ψυχών και συνειδήσεων.

ΠΗΓΗ: Απόσπασμα κειμένου από τη ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΔΑΦΝΟΥ

Το σκλαβί που μας σκλάβωσε!

Όταν φτάσαμε η αίθουσα ήταν κατάμεστη! Είχα καιρό να πάω στο θέατρο ΠΟΡΤΑ και ομολογώ εντυπωσιάστηκα. Είναι ένα πολύ καλοδιατηρημένο θέατρο με άνετο φουαγιέ, ιδίως για παιδιά. Η σκηνή δεν είναι υπερυψωμένη, αντιθέτως πατάει στο έδαφος και οι 3 σειρές θέσεις βλέπουν τη σκηνή μετωπικά και προς τα πάνω. Στην αίθουσα δεν έπεφτε καρφίτσα.

Προς έκπληξή μου η αίθουσα ήταν πλημμυρισμένη από παιδιά ηλικίας 4-8 ετών. Τώρα που έχω δει την παράσταση θα έλεγα ότι παρακολουθείται ανετότατα από λίγο μεγαλύτερα παιδιά ηλικίας 6 έως 12 χρονών, άντε 13. Πιο μικρά φανταζόμουν θα ήταν δύσκολο να καθίσουν τόση ώρα και τόσο ήσυχα.

Σας πληροφορώ ότι τα 250 τουλάχιστον παιδιά που ήταν εκεί παρακολούθησαν ακούνητα την παράσταση διαρκείας 105 λεπτών (με διάλειμμα βεβαίως βεβαίως) χωρίς να χάσουν δευτερόλεπτο από την πλοκή, χωρίς να κουνιούνται καθόλου και χωρίς κανένα να τρέχει στους πλαϊνούς διαδρόμους. Αυτό τα λέει νομίζω όλα για την παράσταση – θαύμα!

Υπάρχει όμως λόγος γι’ αυτό!

Η παράσταση ήταν πολύ καλοδουλεμένη, γρήγορη με συνεχείς εναλλαγές, δυνατή μουσική, πολλή κίνηση και ένα απίστευτα εφευρετικό τρικ που λειτούργησε υπέροχα πάνω στη σκηνή. Οι 8 πρωταγωνιστές, όλοι νέοι στην ηλικία, κρατούσαν από ένα κομμάτι ύφασμα double face- φαντάσου 5Χ5 – σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και με αυτό έκαναν διαφορά πράγματα. Για παράδειγμα, όταν ήθελαν να κοιμηθούν το χρησιμοποιούσαν για κουβέρτα. Όταν ήθελαν να χορέψουν το έκαναν φόρεμα. Ή άλογο πάνω στο οποίο κάλπαζαν για να πάνε μακρυά. Αυτό σε συνδυασμό με ένα ανισόπεδο σκηνικό δημιουργούσε πολλαπλά επίπεδα και μια συνεχή δράση και κίνηση πάνω στη σκηνή που κρατούσε τα παιδιά σε εγρήγορση χωρίς να τα κουράζει.

Η υπόθεση βεβαίως βεβαίως παραμυθένια. Ένας βασιλιάς με 2 γιούς, τον νόμιμο διάδοχο και το σκλαβί. Δύο παιδιά που μεγαλώνουν μαζί αγαπημένα, ώσπου γνωρίζουν την ίδια γυναίκα και γίνονται αντίζηλοι, χωρίς ωστόσο ποτέ να συγκρουστούν. Γιατί κατά βάθος, αγαπιούνται. Η σχέση πατέρα γιου, η σχέση ανάμεσα σε 2 αδέλφια, ο έρωτας, η φιλία, η έχθρα όλα προσαρμοσμένα στα μέτρα των μικρών μας φίλων. Η παράσταση της ΞΕΝΙΑΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου και Σοφίας Πάσχου, ανεβαίνει για δεύτερη χρόνια στο Θεατρο ΠΟΡΤΑ και όχι άδικα. Κέρδισαν το στοίχημα τη χρόνια που πέρασε και για εμένα σίγουρα αξίζουν την προσοχή σας. Τώρα που οι γιορτές πλησιάζουν, νομίζω είναι μια δυνατή πρόταση για τους μικρούς μας φίλους.

Γιατί πώς θα έχουμε ευτυχισμένα παιδιά, αν δεν θρέψουμε πρώτα το μυαλό τους?

Happiness Happens όταν αφήνουμε την τέχνη να γεμίσει το «μέσα» μας!

Όσο πιο πολλά μπορείτε! Χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Εκεί που δεν το περιμένουν. Συχνά. Πολύ συχνά. Δείτε τα μάτια τους να λάμπουν, να σπινθηροβολούν.

Δείτε την έκπληξη να αποτυπώνεται στα αθώα, υπέροχα μάτια τους. Αυτά τα μάτια που το μόνο που θέλετε είναι να τα βλέπετε να χαμογελούν. Ακούστε τα ατελείωτα χαχανητά. Νιώστε τα κύτταρα του εγκεφάλου τους να αφομοιώνουν τη συγκινησιακή μνήμη. Να αποθηκεύουν τη στιγμή. Να δημιουργούν χαρούμενες αναμνήσεις και υπέροχα παιδικά χρόνια. Τι ακριβώς εννοείς καραγκιοζιλίκια αννα?

Ευφάνταστα, δημιουργικά, ανεξάντλητα καραγκιοζιλίκια…

Φωνάξτε μαζί τους, ούρλιαξτε ξαφνικά, κυλιστείτε στα χαλιά, αγκαλιάστε τους ασφυκτικά χωρίς λόγο εκεί που δεν το περιμένουν, χορέψτε μαζί τους μέχρι τελικής πτώσης, τραγουδήσετε εκκωφαντικά και πλήρως παράφωνα, γαργαλίστε τους, απαγγείλετε ένα ποίημα με το δικό σας μοναδικό τρόπο, αυτοσχεδιάστε, κρυφτείτε και αφήστε τους να σας ψάξουν, παίξτε παντομίμα, παίξτε καραγκιόζη, παίξτε τουρτοπόλεμο, μουτζουρώστε μπλούζες, ζωγραφίστε τοίχους, διοργανώστε βραδιές karaoke, χορέψτε μπροστά στην τηλεόραση όταν παίζουν PlayStation, ζητήστε τους να κάνουν κοπάνα και απολαύστε τη μέρα μαζί τους, κάντε γκριμάτσες έντονες και φωνές διαπεραστικές, σκίστε τα ρούχα σας ή τα δικά τους, συρθείτε στο πάτωμα και τρομάξτε τους!

Κάντε και χειρότερα…
Μη φοβηθείτε… κάντε και χειρότερα! Προετοιμάστε μια παράσταση και παίξτε τη μπροστά τους, φορέστε ρούχα αλλόκοτα όταν πρόκειται να βγείτε έξω σα να μην συμβαίνει τίποτα, βάλτε την κάλτσα στο κεφάλι και κρατήστε τα παπούτσια στα χέρια μέσα στο πλήθος, φορέστε αστεία γυαλιά, κάντε υπερβολικές γκριμάτσες μπροστά σε κόσμο, κατεβάστε το παράθυρο του αυτοκινήτου και ξαφνιάστε τους περαστικούς, βγάλτε κραυγές χωρίς λόγο, μιμηθείτε ένα αστείο ζώο, μπουγελώστε τους ξαφνικά & απροειδοποίητα!

Δεν υπάρχει τίποτα πιο μαγικό από τα δευτερόλεπτα που θα ακολουθήσουν …
Το ξαφνιασμένο βλέμμα τους, η έκπληξη στα τεράστια, υπέροχα, αθώα μάτια τους που αδυνατούν να κατανοήσουν την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά. Σας κοιτάζουν προσπαθώντας να καταλάβουν. Και όταν το μήνυμα φτάσει επιτέλους στον εγκέφαλο, τότε αρχίζουν τα γέλια, τα βροντερά χαχανητά, τα ξεκαρδίσματα. Και τότε είναι που η καρδιά σου λιώνει. Γιατί το μόνο που θες είναι να βλέπεις αυτά τα μάτια να χαμογελούν! Τότε συνειδητοποιείς τη μαγική δύναμη που έχουν τα καραγκιοζιλίκια!

Αυτά θα θυμούνται από τα παιδικά τους χρόνια!
Αυτά θέλετε κι εσείς να θυμούνται από εσάς και από τις οικογενειακές σας στιγμές.

Μη νομίζετε ότι τα παιδιά αποτυπώνουν τα πάντα, ότι θυμούνται τα πάντα. Μεγαλώνοντας έρχεται η μνήμη. Ωριμάζοντας έρχεται η συνειδητοποίηση. «Αυτός είναι ο παππούς μου, δηλαδή ο μπαμπάς του δικού μου μπαμπά, αυτή είναι η γιαγιά μου…» και ούτως καθεξής για θείους, θείες, νονούς και λοιπούς κοντινούς συγγενείς. Όπως και για τα μέρη ή τις αποστάσεις, τις περιοχές όλα σιγά σιγά αποτυπώνονται και ξεκαθαρίζουν στο κεφάλι τους. Το σπίτι στο Παγκράτι, το σπίτι στο χωριό, ο δρόμος της γιαγιάς, το περίπτερο στη γωνία κ.λπ.

Δώστε τους υλικό ευτυχισμένων χρόνων…

Δώστε τους υλικό λοιπόν, υλικό ευτυχισμένων χρόνων. Δεν θυμούνται πολλά. Θυμούνται όμως τη γενική αίσθηση και την παίρνουν μαζί τους για πάντα. Αν υπήρχαν γέλια στο σπίτι, αν υπήρχαν χαρές, αν υπήρχαν στιγμές έκπληξης και καραγκιοζιλίκια, αυτά τους μείνουν. Αυτά φτιάχνουν τις ιστορίες που θα διηγούνται και οι ίδιοι στα δικά τους παιδιά, έχοντας εκτιμήσει την αξία και την πολυτιμότητά τους στην παιδική ψυχολογία. Ιστορίες που θα διηγούνται στα παιδιά και τα εγγόνια τους για τη μαμά που έκανε την Ιοκάστη ξαφνικά ή την αστεία φραγκόκοτα και τον μπαμπά Αρκούδο ή Ροβινσώνα Κρούσο ή Ιούλιο Καίσαρα με αυτοσχέδια μπέρτα!

Ποιος είπε ότι τα καραγκιοζιλίκια
δεν είναι μια θαυμάσια ευκαιρία
να δείξεις στο παιδί σου
πόσο ανυπέρβλητα το αγαπάς?

Λίγα λόγια για τη μικροπολιτεία μας…

Η micropoli είναι μια υπέροχη μικροπολιτεία με λιλιπούτειους ευτυχισμένους κατοίκους.

Η καθημερινή ενασχόληση των κατοίκων της είναι -τι άλλο? το παιχνίδι! Ανέμελο, διασκεδαστικό, διαδραστικό, παιχνίδι νυχθημερόν σε κάθε γωνία της μικροπολιτείας.

Ο ήχος της πόλης ένας, χαρακτηριστικός & εκκωφαντικός. ΤΑ ΓΕΛΙΑ & ΤΑ ΧΑΧΑΝΗΤΑ!
Ξεκαρδιστικά, αυθόρμητα, βροντερά, αθώα χαχανητά και γέλια παντού στους δρόμους, τις πλατείες, τα σπίτια, τα σχολεία.

Οι μικροκάτοικοι φυσικά δεν περπατούν ποτέ. Τρέχουν και χοροπηδούν. Οδηγούν φανταστικά ιπτάμενα ποδήλατα, πετάνε πάνω σε τεράστια πολύχρωμα μπαλόνια. Γελάνε ασταμάτητα και διασκεδάζουν με την ψυχή τους. Ξεκαρδίζονται…

Γιατί στη micropoli κάθε μέρα είναι Κυριακή!

Επιτρέπονται μεγαλάνθρωποι στη micropoli?

Ναι, ορισμένοι και υπό προϋποθέσεις…

Επιτρέπονται:
Όσοι πιστεύουν επίσης ότι κάθε μέρα είναι Κυριακή
Αυτοί που τους αρέσει να παίζουν μπάλα, κρυφτό, κυνηγητό, Lego, Barbie, playmobil και γενικά το παίζω είναι το αγαπημένο τους ρήμα
Οι «δεν χαλάω χατήρια» μεγάλοι
Οι θέλω περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μου
Οι πάμε εκδρομή τύποι
Οι αγαπάω τα χάδια, τις αγκαλιές & τα φιλιά όλη την ώρα
Οι ακούω και μαθαίνω από το παιδί μου
Οι πάμε σε παραστάσεις, δραστηριότητες, λούνα πάρκ, πάρτυ τύποι

Όλοι αυτοί οι Μεγαλάνθρωποι όχι μόνο επιτρέπονται, αλλά είναι και ευπρόσδεκτοι με περισσή χαρά. Γιατί όταν έρχονται και πραγματοποιούν όλα αυτά που υπόσχονται, οι λιλιπούτειοι φίλοι μας ενθουσιάζονται τόσο και γελάνε ακόμα πιο δυνατά, ακόμα πιο εκκωφαντικά. Και οι φωνές, τα γέλια και τα χαχανητά τους αντηχούν σε όλη τη micropoli από άκρη σε άκρη.
Και τότε είναι που γίνεται το θαύμα.

Όλα στον κόσμο δείχνουν διαφορετικά. Καλύτερα. Πιο αισιόδοξα. Πιο χαρούμενα!

Η micropoli είναι μια μικροπολιτεία που φιλοδοξεί να δώσει αληθινή συμπαράσταση από γονείς προς γονείς που προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, όσο καλύτερα γίνεται.

Γιατί είναι σημαντικό να ξέρεις ότι υπάρχουν κι άλλοι γονείς εκεί έξω που κουράζονται, παλεύουν, αντιμετωπίζουν δυσκολίες, φτάνουν σε αδιέξοδα, απελπίζονται, θέλουν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους και να επικοινωνείς μαζί τους με ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη και χρηστικότητα.

Happiness happens όταν μοιραζόμαστε τα καλά και τα κακά και όταν όλοι είμαστε one big happy family!