“Unsplash / Hailey Kean”

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΡΩΠΕ…

αλλά είσαι πολύ λίγος για να μου στερήσεις την αγάπη και απόλυτη λατρεία μου για το θέατρο. Το θέατρο είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εσένα που αποδείχτηκες μηδαμινός. Το θέατρο -αν ποτέ το κατάλαβες- ανυψώνει την ψυχή, το μυαλό και το σώμα, χωρίς να δίνει το δικαίωμα σε κανέναν να τα γκρεμοτσακίζει στον Καιάδα προς τέρψη λίγων.

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

αλλά το θέατρο για εμένα θα συνεχίσει να είναι ο χώρος που ακουμπάω τα όνειρά μου, κι ας μην είμαι 20 χρονών πλέον. Γιατί το θέατρο δεν γνωρίζει ηλικία, θρησκεία, χρώμα, κόμμα ή φύλο. Το θέατρο χωράει τα όνειρα όλων αυτών που το αγαπούν, το τιμούν και το αγκαλιάζουν -καμία σχολή, κανένας δάσκαλος δεν στο έμαθε εσένα αυτό;

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

αλλά η ανθρωπιά, το ήθος και το ταλέντο των Δασκάλων που εγώ είχα μέχρι τώρα στο θέατρο, δεν θα μειώσουν – ούτε κατά διάνοια – τη σπουδαιότητα της έννοιας ΔΑΣΚΑΛΟΣ, απλά και μόνο επειδή εσύ δεν υπήρξες ποτέ. Επειδή εσύ ήσουν από ανεπαρκής έως επικίνδυνος.

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

αλλά «Ηθοποιός σημαίνει Φως» πολλά χρόνια πριν εμφανιστείς εσύ και θα σημαίνει για πολλά ακόμη χρόνια μετά τη δική σου ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ, οπότε μη νοιάζεσαι, μη χολοσκάς. Δεν αλλοίωσες – ούτε ελάχιστα- τη σημαντικότητα της αξεπέραστης αυτής έκφρασης, ούτε στα μάτια μου, ούτε στα μάτια του θεατρόφιλου κοινού. Γιατί «ο ποιών ήθος» δεν ήσουν ποτέ εσύ, πώς θα μπορούσες άλλωστε μετά από όσα έχεις κάνει;

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

αλλά θα συνεχίζω να τιμώ και να στηρίζω το ελληνικό θέατρο, το ελληνικό σανίδι ως ηθοποιός και ως θεατής, απολαμβάνοντας αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις. Απλώς, ποτέ ξανά τις δικές σου, γιατί πιστεύω και εύχομαι να μην πατήσεις ποτέ ξανά το ένδοξο σανίδι (τιμωρία χειρότερη κι από τα πιο ατσάλινα σίδερα).

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

αλλά δεν μετράει μόνο η τεχνική στο θέατρο, η συγκλονιστική ερμηνεία, το βάθος του ρόλου, οι «ώρες» πάνω στο σανίδι. Μετράει η ανθρωπιά, η ταπεινότητα, η ευγένεια, η αγάπη, η δημιουργία το ήθος, όλα όσα όφειλες να διδάξεις, αλλά δεν δίδαξες ποτέ στους μαθητές σου.

Συγγνώμη ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ…

Αλλά οι Ερινύες θα έρθουν. Θα έρθουν να σε κατασπαράξουν. Γιατί -ελπίζω αυτό τουλάχιστον να το έμαθες κάπου- μετά από κάθε Τραγωδία έρχεται η Κάθαρσις.

… δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»

Καμία συγγνώμη λοιπόν για εσένα ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΕ που έκανες Τραγωδία την καθημερινότητα πολλών…

“Unsplash / Jay Wennington”

Δεν ξέρω αν έχετε δει αυτό το καταπληκτικό βίντεο που κυκλοφόρησε τελευταία με πρωταγωνιστή ένα αξιολάτρευτο σκυλάκι Δαλματίας που έχει αγκαλιάσει τον ιδιοκτήτη του και τον παρηγορεί τόσο γλυκά στην αγκαλιά του μετά την ανακοίνωση του δεύτερου #lockdown. Το highlight του βίντεο είναι το τραγούδι που παίζει από πίσω ως μουσικό χαλί και φυσικά ο τίτλος που δεσπόζει σε περίοπτη θέση, αναγράφοντας…

ΜΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΑΙ, ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΒΓΑΛΩ ΒΟΛΤΑ!

Μια υπόσχεση που δίνει στον άνθρωπό του ο τριχωτός μας φίλος υπό τους ήχους του λαϊκού άσματος «Μη στεναχωριέσαι, έχει ο θεός…». Και ευτυχώς ο θεός έχει για εμάς αυτά τα υπέροχα, ανεπανάληπτα πλάσματα με την πελώρια καρδιά που δίνονται ψυχή τε και σώματι στον άνθρωπο. Αυτά τα πλάσματα που αναρωτιέσαι τι έχεις κάνει για να τα αξίζεις, να τα απολαμβάνεις. Γιατί μεταξύ μας δεν έχω πειστεί ακόμα ότι μας αξίζουν οι σκύλοι…

Θα μιλήσω για σκυλιά γιατί προσωπικά είμαι dog person και σκυλί είναι το δικό μου κατοικίδιο, φαντάζομαι όμως η αγάπη παραμένει ίδια, ό,τι κατοικίδιο κι αν έχετε επιλέξει να έχετε. Εντάξει τα ιγκουάνα μπορεί κααααααπως να διαφέρουν, γιατί εκτός ότι δεν μπορούν να σε πάνε βόλτα δεν νομίζω ότι μπορούν να σε κοιτάξουν στα μάτια με την αγάπη που ένας σκύλος μπορεί να σε κοιτάξει.

Τα κατοικίδιά μας λοιπόν έχουν ανακηρυχθεί οι βασικοί πρωταγωνιστές της καραντίνας Part 1 & 2. Μια βόλτα το βράδυ στα στενά της γειτονιάς σου θα σε πείσει γι’αυτό. Κάποιοι μάλιστα έχουν φτάσει στο σημείο να προτείνουν «ενοικίαση» κατοικίδιων σε ιδιοκτήτες για να αυξηθούν οι βόλτες τους στη γειτονιά. Και μετά τα νέα ακόμα πιο σκληρά μέτρα που αναμένονται, το βλέπω ως ένα πολύ πιθανό σενάριο!!!

Να η ευκαιρία σου λοιπόν να υιοθετήσεις ένα πλάσμα που μόνο αγάπη έχει να δώσει σε εσένα. Φυσικά δεν θα το κάνεις για την καραντίνα, αλλά για όλη σου τη ζωή, αφού πρώτα βεβαιωθείς ότι μπορείς να αναλάβεις μια τέτοια ευθύνη. Και ναι είναι χρονοβόρα και κοστοβόρα διαδικασία. Και ναι θα τρέχεις σε κτηνιάτρους, θα βάλεις άλλη μια έγνοια στο κεφάλι σου. Και ναι θα πρέπει να το βγάζεις βόλτα 3 φορές την ημέρα, εσύ ή να βρεις ποιος άλλος! Και πολλά πολλά ακόμα που περιλαμβάνει η φροντίδα ενός κατοικίδιου, για να πάρεις ως αντάλλαγμα αυτή την άνευ όρων, την παντοτινή λατρεία, την αγάπη που καταλαμβάνει μέχρι το τελευταίο κύτταρο της ύπαρξής τους για εσένα…

Αλήθεια…

υπάρχει κάποιος άνθρωπος στη ζωή σου που σε αγαπά με μια τέτοια αγάπη?

Άνευ όρων αγάπη? Για όλη του τη ζωή και όχι για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα?

Που σε κοιτάζει με βλέμμα απόλυτης λατρείας και θαυμασμού? Για όλη του τη ζωή, το επαναλαμβάνω! Που ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που σε βλέπει ενθουσιάζεται και έχει όρεξη να ασχοληθεί μαζί σου? ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ! Που αν έβαζες το αίμα του στο μικροσκόπιο θα έβρισκες το όνομά σου σε κάθε του κύτταρο, σε κάθε ανάσα… ίσως το παιδί θα σκεφτείτε κάποιοι…

Κι όμως μια τέτοια αγάπη μπορεί να σου δώσει κάποιος που δεν είναι άνθρωπος, αλλά ζώο. Σκέψου το! ΖΩΟ. Την επόμενη φορά που θα το δεις λοιπόν πάρτο μια μεγάλη, πελώρια αγκαλιά, δώστου δύο και τρία και τέσσερα σβουριχτά φιλιά και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ διπλή μερίδα φαγητού. Αν είναι δίπλα σου τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, κάντο χωρίς δεύτερη σκέψη! Αφού πρώτα χαρίσεις το πιο τρυφερό σου βλέμμα σε αυτή την ουρά που σχίζει τον αέρα με μένος για χάρη σου…

Happiness happens όταν σε κοιτάζουν δυο μάτια υγρά γεμάτα αγάπη & λατρεία!

“Unsplash / Vera Davidora”

Πολλά έχουν γραφτεί και ακουστεί αυτές τις μέρες για τις μάσκες και τα παιδιά. Αν κάνει ή δεν κάνει, πόσο καλό κάνει ή πόσο κακό, τι ψυχολογικές επιπτώσεις έχει στο παιδί, αν εμποδίζει ή όχι το αναπνευστικό, ποιες είναι οι καταλληλότερες μάσκες για τα παιδιά και η λίστα με τέτοιου είδους θέματα και ερωτήσεις δεν έχει τελειωμό, όπως καταλαβαίνετε!

Το ουσιαστικό όμως θέμα είναι Α Λ Λ Ο Υ!!!

Το παιδί ακούει όλες αυτές τις μέρες για τον πόλεμο της μάσκας που έχει ξεσπάσει τριγύρω του και το αφορά, όταν το ίδιο έχει τη δική του μάχη να δώσει, το δικό του προσωπικό αγώνα. Όταν το ίδιο, ακούγοντας εσάς να ωρύεστε, θέλει με όλη του τη δύναμη να βροντοφωνάξει:

«Έχω τα δικά μου άγχη και τις δικές μου ανησυχίες, μαμά & μπαμπά»

Έχω τις δικές του ανησυχίες για τον χώρο αυτό που λέγεται σχολείο, που καλούμαι να πάω μετά από τόσο καιρό, ενώ το έχω ξε συνηθίσει, είτε πάω πρώτη φορά, είτε πάω πια λύκειο.

Έχω τις δικές μου ανησυχίες για τις νέες παρέες, για τις παλιές, για το αν θα γίνει αποδεκτός ή όχι, αν θα μπορέσω να επιβιώσω μέσα στις σχολικές κλίκες και κατά πόσο οι δάσκαλοι θα είναι παρόντες στο πλευρό μου και φέτος, επιλύοντας τέτοια θέματα.

Έχω τις δικές μου ανησυχίες για τη νέα δασκάλα, το νέο δάσκαλο, τους καθηγητές που θα έχω. Αν θα φωνάζουν, πόσο θα φωνάζουν, αν θα βάζουν πολλές εργασίες, αν θα έχουν όρεξη να κάνουν μάθημα, αν θα εξηγούν σωστά το μάθημα καλά και κατανοητά.

Έχω τις δικές μου ανησυχίες για το διάβασμα, για την άγνωστη καινούργια ύλη, πόσο δύσκολη ή κατανοητή θα είναι.

Έχω τις δικές μου ανησυχίες για τις ξένες γλώσσες, τα πολύωρα αγγλικά, τα απαραίτητα γερμανικά, τα επιλεκτικά γαλλικά ή τα μοντέρνα κινεζικά.

Έχω τις δικές μου ανησυχίες για το σώμα μου που μεγαλώνει και αλλάζει. Και δεν αλλάζει μόνο το έξω, αλλάζει και το μέσα μου πολύ.

Και φέτος ανησυχώ για την υγεία μου, κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ μέχρι σήμερα!
Αν θέλω να βήξω που πρέπει να βήξω, τι πρέπει να κάνω πριν φάω, αν φτερνιστώ πώς θα με κοιτάξουν οι γύρω μου, πόσες φορές πρέπει να βάλω αντισηπτικό.

Φέτος ανησυχώ και για την κοινωνικότητά μου. Δεν πρέπει να αγκαλιάζω κανένα, να φιλάω κανέναν, να κυνηγάω και να πιάνω στο κυνηγητό, να μην μοιράζομαι τίποτα, να μην ακουμπάω τίποτα, αν είναι ποτέ αυτό δυνατόν!

ΚΙ ΕΣΥ ΜΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΣΚΑ?

Το τελευταίο που με νοιάζει είναι, αν σε όλα τα παραπάνω, θα φοράω ή όχι μάσκα.

Αφήστε λοιπόν τις μάσκες να πέσουν στο κενό και ασχοληθείτε με όλες αυτές τις ανησυχίες που μπορεί έχει το παιδί σας στην έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς. Ή με άλλες ανησυχίες τελείως διαφορετικές. Ακούστε το, αγκαλιάστε το (εσείς τουλάχιστον επιτρέπεται!) για να μικρύνει κάπως αυτό το άυλο τερατόμορφο πλάσμα που διεκδικεί μια θέση στην παιδική ψυχή. Μην του επιτρέψετε να πάρει ούτε τον πλέον ελάχιστο χώρο εκεί μέσα. Και αφήστε τον πόλεμο της μάσκας για τα απογευματινά πάνελ…

#happinesshappens όταν ακούμε και αγκαλιάζουμε τα παιδιά μας!

“Θάλασσα η λυτρωτική Unsplash / Shazmyn Ali”

Το έχω πει και θα το ξαναπώ! Την αγαπώ. Τη λατρεύω τη θάλασσα. Το υγρό στοιχείο γενικά! Δεν ζω μακρυά της (κυριολεκτικά), δεν μπορώ να αναπνεύσω χωρίς το οξυγόνο της, το μπλε της χρώμα, χωρίς τον λυτρωτικό της ήχο. Λες κι όλοι οι προβληματισμοί μου εξαφανίζονται διά μαγείας, όλα τα θέματα λύνονται μονομιάς από μόνα τους απλά μόλις την αντικρίσω. Δεν χρειάζεται να την ακουμπήσω, να χαθώ μέσα της ή να την ακούσω, αρκεί να την αντικρίσω και όλα  χάνονται μαγικά. Καθετί άσχημο διαλύεται μονομιάς.

Αν τύχει και χαθώ μέσα της – αχ Θεέ μου αν τύχει και χαθώ- όταν κολυμπώ στη φουρτουνιασμένη αγκαλιά της, με λες και τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο επί γης! Είναι βλέπεις αυτή η ρημάδα η σεροτονίνη και κάθε ορμόνη σε -νίνη που απελευθερώνεται απλόχερα μόλις το σώμα αγγίξει το ιερό νερό, χαρίζοντας ευεξία και ευτυχία στον εγκέφαλο και σιγά σιγά σε ολόκληρο το σώμα. Hormones bitches, όπως λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι!

Αχ θάλασσα μου λυτρωτική δεν σε χορταίνω! Τα τελευταία χρόνια απαρνήθηκα το κλεινόν άστυ για να ζήσω κοντά σου. «Έτσι θα την ευχαριστηθώ», παρηγόρησα τον εαυτό μου. Ούτε κι έτσι όμως τη χορταίνω. Όταν βρεθώ σε ένα νησί, σε ένα παραθαλάσσιο μέρος, δίπλα στο κύμα σαν τρελή την αναζητώ, ψάχνω απεγνωσμένα να την αντικρίσω, ψάχνω απεγνωσμένα να αφουγκραστώ τον ήχο της που γαργαλάει ευχάριστα τα αυτιά μου λες και μου λείπει. Λες κι έχω μέρες να τη δω, όταν στην ουσία είναι ώρες, στιγμές. Και τότε τρέχω κοντά της και βρίσκω την πιο κατάλληλη θέση για να την απολαύσω. Την πανοραμική.

Σχεδόν πάντα θέλω να τη βλέπω 360 view και κάνω τα πάντα για αυτή τη θέση! Μπορώ ακόμα και να αρπαχτώ, να πιαστώ στα χέρια με κάποιον πράγμα όχι και πολύ σπάνιο για έναν εκρηκτικό Κριό. Αδυνατώ να καταλάβω – απλά δεν το χωράει ο νους μου- πώς μερικοί άνθρωποι σε ένα παραθαλάσσιο καφέ, σε μια ταβέρνα πάνω στο κύμα, σε ένα πολύβουο beach bar μπορούν και κάθονται με πλάτη στη θάλασσα. Ιεροσυλία. Από τις μεγαλύτερες κατά τη γνώμη μου. Άνθρωποι να κάθονται με πλάτη στη θάλασσα. Από μόνο του αυτό μπορεί να με τρελάνει.

Αχ θάλασσα μου εσύ λυτρωτική!

Το να βλέπεις και μόνο τη θάλασσα, το μπλε της χρώμα έχει θετική επίδραση στην ψυχική σου υγεία, διαβάζω σε κάτι ψυχολογικά σάιτ. «Ναι!», βροντοφωνάζω. Το επιβεβαιώνω. Το επικροτώ. Ο ήχος που κάνει το νερό ή τα κύματα, όταν σκάνε στην ακροθαλασσιά, είναι αρκετός για να ηρεμήσει το θεριό μέσα σου. Ένας ήχος λυτρωτικός, σχεδόν καθαρτικός που μπορεί από μόνος του να σε φέρει σε κατάσταση έκστασης, να διώξει μακρυά κάθε ψήγμα αρνητισμού και να γεμίσει ολοκληρωτικά το μέσα σου. Όλο σου το είναι. Η επιστήμη εξηγεί αυτό: με το κολύμπι και γενικά με οποιαδήποτε αθλητική δραστηριότητα μέσα στο νερό, το σώμα παράγει την ορμόνη της χαράς, τη σεροτονίνη, η οποία μας κάνει να αισθανόμαστε απελευθερωμένοι και χαρούμενοι.

Βρες τη δική σου «θάλασσα»

Για εμένα η θάλασσα είναι λυτρωτική. Η δική μου προσωπική ΚΑΘΑΡΣΗ. Μέσα της, δίπλα της, πάνω της, κοντά της ξαναγεννιέμαι. Βλέπω τον κόσμο από την αρχή. Με καθάριο βλέμμα και γαληνευμένη ψυχή. Εσύ τι έχεις που σε ηρεμεί? Τι σκέφτεσαι, όταν θες να κοιμήσεις το θεριό? Έχεις βρει τι είναι αυτό που καθαρίζει απολυταρχικά το είναι σου και κυριεύει ολοκληρωτικά την ψυχή σου? Βρες το. Οφείλεις να το βρεις. Κι όταν το βρεις, βυθίσου μέσα του. Άστο να κυριεύσει το σώμα και το νου, να γεμίσει κάθε ρωγμή μέχρι να φτάσει κόκκαλο.

Γιατί η ψυχική υγεία, αυτή η ρημάδα η υγεία που δεν είναι ποτέ ορατή, αλλά νοσεί, είναι τόσο μα τόσο σημαντική για την ισορροπία μας. Και εν τέλει για την ευτυχία μας.

Happiness happens όταν βρεις αυτό που σε λυτρώνει, που σε εξυψώνει που σε κάνει χαρούμενο άνθρωπο!

Αν κάναμε δημοψήφισμα (και παίζουμε στα δάκτυλα πια τέτοιο ενδεχόμενο) τι είναι αυτό που θα μας λείψει πιο πολύ από την περίοδο της καραντίνας, σίγουρα την πρώτη θέση θα καταλάμβανε Ο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗΣ!

Ένας ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ αυστηρά για δυο!! Εσένα κι εσένα. Εσένα με τον εαυτό σου, με τις σκέψεις σου, τις φοβίες, τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες σου, τις προσδοκίες, τις ελπίδες, τις ευχές σου για το μέλλον. Για το αύριο, το μετά. Αχ αυτό το μετά…

(μια μικρή σημείωση εδώ: όταν το άρθρο γράφεται βρισκόμαστε ακόμα σε καραντίνα. Άραγε μήπως η αρχή για το τέλος έχει γίνει, όταν ήδη σκεφτόμαστε αυτά που θα μας λείψουν πιο πολύ από την καραντίνα? σημείωση τέλος για να συνεχίσουμε κάποια στιγμή!)

Αρνούμαι να δεχτώ ότι όλον αυτόν τον καιρό δεν έκανες αυτόν τον περίπατο, ούτε μια φορά. Τον έκανες. Και μάλιστα καθημερινά. Τώρα που ξαφνικά είχαμε χρόνο. Τώρα που κάποιος πάτησε το χαρακτηριστικό κουμπί pause ξαφνικά και οι ζωές όλων μπήκαν σε στάση αναμονής. Δεν διακόπηκε, δεν έκανε επανεκκίνηση η ζωή. Είναι εκεί και περιμένει. Και σε περιμένει. Σε στάση αναμονής. Άραγε μετά θα χρειαστεί restart? Πιθανόν…

Τώρα λοιπόν που κανείς δεν σε κυνηγούσε, κανένα deadline δεν υπήρχε τόσο αυστηρό απέναντί σου, καμία κίνηση στους δρόμους δεν σου προκαλούσε πονοκέφαλο, κανένα meeting δεν σε κρατούσε ξάγρυπνο σκεφτόσουν…

Σκεφτόσουν τη ζωή σου…

Αν είναι αυτή που είχες ονειρευτεί σαν παιδί. Αν κάνεις όλα όσα θες ή απλώς συμβιβάζεσαι. Αν έχεις ακόμα χρόνο να κυνηγήσεις τα όνειρά σου ή είσαι από τους τυχερούς που τα ζεις. Αν ζεις για  να δουλεύεις ή δουλεύεις για να ζεις. Πόσα ακόμα χρόνια έχεις για να ζήσεις, γιατί η ζωή και ο χρόνος είναι έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες και καθορίζουν τον τρόπο που βλέπει ο καθένας μας τα πράγματα.

Σκεφτόσουν τον έρωτα…

Και τη σχέση σου με αυτόν. Είσαι ευτυχισμένος με τη σχέση σου, με τον γάμο σου, με τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει να είναι δίπλα σου? Έζησες τον έρωτα τον μεγάλο της ζωής σου, τον βρήκες? Ακόμα τον περιμένεις? Μήπως δεν υπάρχει? Ή εσύ είσαι ο τυχερός που έχεις όλα τα παραπάνω?

Σκεφτόσουν τους γονείς σου…

Και όλους τους αγαπημένους σου ηλικιωμένους που «απειλούνται» περισσότερο από όλα αυτά. Όλες τις γλυκιές στιγμές που έχεις περάσει μαζί τους. Όλες τις αναμνήσεις. Και νοσταλγείς και μετανιώνεις. Γιατί η καθημερινότητα δεν σου αφήνει χρόνο για αυτούς πια. Και τώρα έχεις να τους δεις καιρό, γιατί θες να τους προστατεύσεις. Αλλά σου έχουν λείψει, σου έχουν λείψει πολύ, σου έχουν λείψει παρά πολύ…

Σκεφτόσουν τα έξοδα που τρέχουν και τα έσοδα που δεν είσαι σίγουρος αν τρέχουν πια…

Τις πληρωμές, τις κάρτες, τα δάνεια, την εφορία, τα ασφαλιστήρια συμβόλαια, τα σχολεία, τα φροντιστήρια, τα γραμμάτια, τα deadlines. Σκεφτόσουν και τον μισθό σου. Συγκεκριμένα, αυτόν σκεφτόσουν πιο πολύ από όλα. Πόσο θα επηρεαστεί από όλα αυτά. Αν θα υπάρχει ακόμα, όταν όλα αυτά τελειώσουν. Μαύρες σκέψεις για μια τόσο όμορφη βόλτα…

Σκεφτόσουν και αλλά πράγματα…

Πιο εσωτερικά, πιο αληθινά. Πράγματα που δεν έχεις τολμήσει να πεις σε κανέναν. Που τα σκέφτεσαι, αλλά δεν τα λες πουθενά. Που μπορεί να σε χαροποιούν ή να σε τρομάζουν. Έναν έρωτα που δεν θες να παραδεχτείς ότι υπάρχει, ένα όνειρο που δεν τολμάς να κυνηγήσεις, μια βαθύτερη ανάγκη σου που την έχεις καταπιέσει, μια φοβία που δεν θες να την κοιτάξεις κατάματα, μια απόφαση που πρέπει να πάρεις, μια αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί. Αλλά και μια νέα σκέψη που έχει προκύψει, μια νέα ελπίδα, μια ολοκαίνουργια ιδέα που είχες αυτές τις μέρες, ένα νέο φως που έχεις ανακαλύψει για την -μετά πανδημία-  ζωή…

Ξαφνικά κοιτάς γύρω σου και δεν αναγνωρίζεις τίποτα. Φτάνεις κάπου, αλλά δεν ξέρεις που. Γιατί ήσουν απορροφημένος από τις σκέψεις σου. Απορροφημένος από τον περίπατο της περισυλλογής. Και με αυτόν τον περίπατο έφτασες κάπου, κάπου μαγικά. Σταματάς και κοιτάς το τοπίο. Την ομορφιά του τοπίου. Αφουγκράζεσαι τη στιγμή. Γεμίζεις μυρωδιές, μνήμες. Δεν σκέφτεσαι τίποτα. Το μυαλό αδειανό και το μάτι ακίνητο. Θαυμάζεις μόνο το τοπίο και ζεις τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή. Τη δική σου στιγμή. Αυτό αρκεί. Αυτό σε γεμίζει. Χαμογελάς και ανασαίνεις βαθιά. Κάνεις το πρώτο βήμα και η ζωή ξεκινά ξανά…

-Μήπως τις καλύτερες βόλτες σου δεν τις έχεις ζήσει ακόμα? Μήπως…

σου ψιθυρίζει απαλά στο αυτί ο περίπατος της περισυλλογής κι ένα αχνό χαμόγελο ζωγραφίζεται στο αόρατο πρόσωπό του.

Happiness happens όταν πάνω από όλα αγαπάς εσύ ΕΣΕΝΑ!

Όταν η καραντίνα τελειώσει…

Μήπως δεν θα ξαναβρίσεις ποτέ μα ποτέ πια το ξυπνητήρι σου?

Μήπως θα τρέξεις να αγκαλιάσεις τον αντιπαθέστατο περιπτερά της γειτονιάς σου?

Μήπως η πρωινή κόρνα θα ηχεί πλέον σαν γλυκιά μελωδία στα αυτιά σου?

Μήπως λέω μήπως… ΚΡΑΤΗΣΟΥ γιατί αυτό δεν περίμενες να το πεις ποτέ, πεθυμήσεις την πεθερά σου???? Εεεεε όχι Αννούλα μου γλυκιά! No f@@cking way! Ούτε με 1.000 μέρες καραντίνας δεν θα το πεις αυτό.

Μήπως όμως ΟΛΑ ΟΣΑ ΣΕ ΕΝΟΧΛΟΥΣΑΝ καθημερινά, τώρα απλά σου έχουν λείψει? Τα βλέπεις αλλιώς? Αναθεωρείς? Και πρέπει να αναθεωρήσεις πολλά, όταν ο εφιάλτης τελειώσει my friend…

ΟΣΑ ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ…

Το καταραμένο «ξυπνητήρι».

Ναι αυτό που καθημερινά ήθελες να σπάσεις σε χίλια κομματάκια τώρα το κοιτάς και λιώνεις … Άραγε πότε θα ξαναχτυπήσεις γλυκό μου ξυπνητηράκι σημαίνοντας την επιστροφή στην καθημερινότητα?

Η ε-κ-ν-ε-υ-ρ-ι-σ-τ-ι-κ-ό-τ-α-τ-η κόρνα του ανυπόμονου πρωινού οδηγού.

Αυτός αυτός που πατάει την κόρνα για να ξεκινήσεις πριν καν ανάψει το φανάρι! Αχ γλυκέ ήχε της κόρνας πόσο σε έχω πεθυμήσει πια! Σαν γλυκιά μελωδία ηχείς τώρα στα αυτιά μου…

Ο καραγκιόζης συνάδελφος του γραφείο που, ενώ δεν κάνει καμία απολύτως δουλειά, τριγυρνάει όλη μέρα στα γραφεία με μια κούπα καφέ αγκαλιά μυξοκλαίγοντας για το ποοοοση δουλειά έχει!! (Αλήθεια γιατί σε κάθε δουλειά υπάρχει ένας τέτοιος?) Αχ ακόμα κι εσένα γλυκέ μου φελέ (κλητική από τη λέξη φελός!) που επιπλέεις απλώς θα ήθελα να σε ξαναδώ!

Ο ολίγον αντιπαθέστατος περιπτεράς της γειτονιάς σου που δεν λέει ούτε καλημέρα εδώ και χρόνια! Μήπως όμως τώρα που τον σκέφτεσαι την επόμενη φορά που θα τον δεις θα τρέξεις στην αγκαλιά του?

Η πεθερά σου! Όχι προς θεού ΟΧΙ! Δεν περίμενες να έρθει ποτέ μέρα που θα πεις ότι την έχεις πεθυμήσει ! No way Anna dear! Ούτε με 1.000 μέρες καραντίνας δεν θα ξεστομίσεις τέτοιο πράγμα και μάλλον θα έχεις τα δίκια σου!

Τα φιστίκια στο bar. Ή πιο συγκεκριμένα τα φιστίκια που πιάνει με τα χέρια του ο μπάρμαν για να τα βάλει στο μπολάκι που σου σερβίρει. Εν όψει κορονοϊού και μόνο που το σκέφτεσαι φρίττεις! Αλλά μετά σκέφτεσαι τις μαργαρίτες που φτιάχνει τόσο τέλεια και λιώνεις από ηδονή! Εγώ πότε θα ξαναπιώ μαργαριτααααααααααα? Μήπως όταν όλα αυτά τελειώσουν θα πιεις και τον Βόσπορος μαζί?

Ο πολυλογάς ταξιτζής! Που την βρίσκει τόση όρεξη πρωί πρωί για τόση κουβέντα Θεέ μου? Και σαν να μην έφτανε αυτό βάζει μετά και λαϊκά στο τέρμα! Αχ θα άκουγα Άντζελα πρωί πρωί πολύ ευχάριστα τώρα Θεέ μου !!! Τι μου έχει κάνει αυτός ο ιός ??? Δεν με αναγνωρίζω…

Ο επιμελής του γυμναστηρίου!!! Αυτός που είναι πάντα μα πάντα εκεί όταν πας (πως το κάνει αυτό?) Αυτός που πάει κάθε μέρα γυμναστήριο, ενώ εσύ πασχίζεις για 2-3 φορές την εβδομάδα! Και κορμάρα εξυπακούεται βεβαίως βεβαίως !!! Πφου… Αλήθεια πότε θα σε ξαναδωωωωωωωωωωωωω σπαστικέ επιμελή γυμναστηριοφάγε? Συλλογιέμαι…

Ο Ελληνάρας – ούφο που πάντα «κλέβει» στη σειρά. Μην δει ουρά αυτός ο γλυκούλης και με κάθε τρόπο προσπαθεί να μπει, να κλέψει κάποιου τη σειρά, κάνοντας φυσικά τον Κινέζο (ουπς… όχι ότι καλύτερο αυτές τις μέρες) και αν κάποιος τολμήσει να του πει κάτι γίνεται έξαλλος και κάνει σαματά. Άτιμη καραντίνα τι μου έχεις κάνει… μέχρι κι αυτός ο γλυκούλης μου έχει λείψει…

Όπως καταλαβαίνετε η λίστα εδώ είναι ανεξάντλητη και περιγράφει με λίγα λόγια την καθημερινότητά μας. Τη ρουτίνα μας. Που μας έχει λείψει. Γιατί η απόσταση κάνει τα πράγματα πιο απλά. Η απόσταση αφαιρεί τα λόγια, τις πράξεις, τους ήχους, τα νεύρα, το άγχος, τις πολύπλοκες καταστάσεις, την κούραση, την κίνηση στους δρόμους και αφήνει μια διαύγεια πνεύματος που μας οδηγεί αναπόφευκτα σε μια νοσταλγική διάθεση.

Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα είναι αδέλφια!

Βαστάτε γερά και αντέξτε όσο καλύτερα μπορείτε!

Happiness happens όταν αγαπάς ακόμα κι αυτά που μισείς!

ΠΟΛΕΜΟΣ! Πόσο συχνά ακούει κάνεις αυτή τη λέξη αυτές τις μέρες…

Τόσες που σε κάνουν να το πεις κι εσύ. Να το ψιθυρίσεις ακόμα κι αν δεν το πιστεύεις. Είμαστε σε πόλεμο με έναν αόρατο εχθρό, διατυμπανίζουν τα μέσα. Τι παράξενο. Τι αλλόκοτο. Τι τρομακτικό.

Μέχρι σήμερα ήξερες έναν πόλεμο, τον γνωστό. Αυτόν που κρατάς όπλο, αυτόν που βλέπεις τανκ live, που νιώθεις πείνα, αυτόν που ματώνεις. Εσύ και τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Τώρα τα δυο σου χέρια είναι αδειανά. Δεν κρατάς κανένα όπλο. Τα τανκ τα βλέπεις μόνο στην τηλεόραση να διασχίζουν την Εθνική οδό για να επιβάλλουν την αναπόφευκτη απαγόρευση κυκλοφορίας. Τα ράφια σου? Τα ράφια σου είναι τόσο γεμάτα που δεν θα σε αφήσουν στιγμή να πεινάσεις. Αλλά ματώνεις. Αυτή είναι η βασική διαφορά. Η βασική ομοιότητα.

Και ανησυχείς. Και αγωνιάς. Για εσένα και για τα αγαπημένα σου πρόσωπα. «Τις μανάδες και τους πατεράδες μας. Τις γιαγιάδες και τους παππούδες μας», είπε αυτός ο συμπαθής γραμματιζούμενος με ένα κόμπο στο λαιμό στις οθόνες όλων μας.

«Όσο εμείς νοσούμε, η γη θεραπεύεται», διάβασα κάπου στο διαδίκτυο και το μυαλό μου πάγωσε για μια στιγμή. Γιατί αυτό δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Δεν το είχα φανταστεί ποτέ. Ώστε αυτό έπρεπε να γίνει? Εκεί έπρεπε να φτάσουμε για να σωθεί η γη? Ή ανήκει κι αυτό στη σφαίρα της προπαγάνδας?

Είναι πολλές οι πληροφορίες που πρέπει να επεξεργαστεί το μυαλό αυτές τις μέρες. Υπάρχει πληροφόρηση, παραπληροφόρηση, προπαγάνδα, τρομοκρατία… εξάλλου είμαστε σε πόλεμο remember? Όλα αυτά επιτρέπονται σε περίοδο πολέμου και πολλά πολλά ακόμα δυστυχώς!

Κάτι πρέπει να γίνει. Κάτι πρέπει αλλάξει, σκέφτεσαι όταν όλα έχουν τελειώσει. Αν ζω κι αν τη βγάλω καθαρή, πρέπει να αλλάξω πολλά. Είναι ξεκάθαρο πια. Σαφές. Σε όλους. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε όπως πριν γιατί το πριν δεν θα υπάρχει πια. Θα υπάρχει μόνο το μετά. Άρα όλοι εμείς πρέπει να ζήσουμε στο μετά. Όσοι μείνουμε. Όσοι επιβιώσουμε. Γιατί για αγώνα επιβίωσης πρόκειται ξεκάθαρα στον πιο cool πόλεμο της ιστορίας του ανθρώπου. Από τώρα μπορώ να διαβάσω τις λεζάντες των ιστορικών του 2080 (τόσο αισιόδοξη είμαι ότι θα υπάρχουν άνθρωποι μέχρι τότε και δη ιστορικοί!).

Διαβάστε τα πάντα για τον «Πόλεμο του καναπέ»! Πώς ακριβώς ξεκίνησε, ποιος έφταιγε και τι έπρεπε να έχουν κάνει για να σωθούν περισσότεροι στον πιο cool πόλεμο στην ιστορία της ανθρωπότητας!

 Όχι! Δεν χρειάζεται πια να σε σκοτώσουν. Όχι δεν χρειάζεται να στείλουν αεροπλάνα να σε βομβαρδίσουν, δεν χρειάζεται να σε φυλακίσουν, βασανίσουν μέχρι να σε αφανίσουν. Αρκεί μόνο να κατασκευάσουν έναν εργαστηριακό ιό. Έναν ιό με προδιαγραφές. Έναν ιό που δεν πειράζει το μέλλον, δηλαδή τα παιδιά. Που επιτρέπει σχεδόν ανώδυνα στους ενήλικες να το περάσουν και στοχεύει ξεκάθαρα στους ευπαθείς. Τον αδύνατο κρίκο της κοινωνίας που -δυστυχώς- πρέπει να αποχωρήσει! Για να ζήσουν οι λίγοι. Οι δυνατοί. Αυτοί που η γη μπορεί να θρέψει. Αυτοί που οι παντοκράτορες αυτού του κόσμου αποφάσισαν πως πρέπει να ζήσουν.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ζούμε σε αυτή τη ΜΕΤΑ εποχή, επιβιώνουμε οι λίγοι οι δυνατοί, μήπως να αλλάζαμε λίγο συνήθειες? Μήπως να αλλάζαμε τον τρόπο σκέψης μας, να βλέπαμε λίγο παραπέρα, λίγο έξω από τον εαυτό μας, έξω από την πόλη μας, έξω από την Ελλαδίτσα μας? Μήπως να ακούγαμε και τον πόνο του άλλου, έτσι για αλλαγή? Μήπως να νοιαζόμασταν περισσότερο? Να αγαπάγαμε περισσότερο… τον διπλανό, το γείτονα, τον άνθρωπο, τα ζώα, τα προσφυγόπουλα, τη γη μας όλη?

Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξω/αλλάξεις/αλλάξει/αλλάξουμε/αλλάξετε/αλλάξουν?

Μήπως ήρθε η ώρα να σκεφτείς ότι ο κόσμος όλος δεν είσαι εσύ?

Μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσεις τη χρήση των πλαστικών? Να θυμηθείς να πάρεις επιτέλους εκείνη τη σακκούλα πολλαπλών χρήσεων μαζί σου στο σούπερ μάρκετ? Αυτή που όλο ξεχνάς στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου σου?

Μήπως ήρθε η ώρα να κόψεις το κρέας που πάντα το ήθελες? Ή έστω να το ελαττώσεις? Εξάλλου πάντα το σκεφτόσουν. Η τροφή είναι η δύναμη σου και ομολογουμένως τρως/τρώμε χειρότερα από ποτέ ως άνθρωποι …

Μήπως ήρθε η ώρα να μας νοιάζει τελικά αν λιώνουν οι πάγοι στην Ανταρκτική? Αν η στάθμη του νερού στη πλατεία του Αγίου Μάρκου έχει ανεβεί επικίνδυνα?

Η μόλυνση της γης έχει φτάσει στο απροχώρητο, ζούμε με «πίστωση» από τους φυσικούς πόρους προειδοποιούν οι επιστήμονες σε όλο τον κόσμο.

Μήπως ήρθε η ώρα να μαζεύεις τις ακαθαρσίες του σκύλου σου στις γύρω βόλτες, αντί να το παίζεις κινέζος, όταν κάποιος περάσει τυχαία δίπλα σου ?

Μήπως ήρθε η ώρα να μην οδηγείς, όταν πίνεις? Καθόλου, ούτε με ένα ποτηράκι.

Μήπως ήρθε η ώρα να υπογράψεις για να κλείσουν οι ζωολογικοί κήποι, αφού τα ζώα πρέπει να ζουν ελεύθερα στη φύση ?

Μήπως ήρθε η ώρα να διαβάσεις περισσότερα βιβλία που πάντα υπόσχεσαι στον εαυτό σου κάθε Πρωτοχρονιά?

Μήπως ήρθε η ώρα να μην πετάς το τσιγάρο σου από το παράθυρο? Ή ακόμα καλύτερα να μην καπνίζεις ή ατμίζεις καθόλου?

Μήπως ήρθε η ώρα να πηγαίνεις με το ποδήλατο στη δουλειά σου, αφού έχεις ποδήλατο και η δουλειά είναι δίπλα?

Μήπως ήρθε η ώρα να γίνεις εθελοντής? Σε οτιδήποτε οι ανάγκες της κοινωνίας είναι πιο πολλές από ποτέ εξάλλου!

Μήπως ήρθε η ώρα να νοιάζεσαι για το προσφυγικό και να μην κοιτάς το προσφυγάκι που ήρθε στο σχολειο σας με μισό μάτι? Πόσο μάλλον να ζητάς από τον διευθυντή να το αλλάξει από το δικό σας τμήμα…

Μήπως ήρθε η ώρα να υιοθετήσεις τελικά εκείνο το σκυλάκι που κοιτούσες στα social? Εκείνο με τα αθώα μάτια που σου ραγίσαν την ψυχή, όπως ο ίδιος παραδέχτηκες?

Μήπως ήρθε η ώρα να κλείνεις τις συσκευές, όταν δεν τις χρησιμοποιείς για να κάνεις οικονομία ρεύματος κάτι που κάπου είχες διαβάσει και όλο ήθελες να κάνεις, αλλά ποτέ δεν έκανες?

Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσεις πιο ευγενικά στην κυρία που καθαρίζει ή στον αλλοδαπό που κουρεύει το γκαζόν, γιατί κι αυτοί εργαζόμενοι είναι ?

Μήπως ήρθες η ώρα να καταγγείλεις τις ασταμάτητες φωνές και τους βωβούς θορύβους  που ακούς από το διπλανό διαμέρισμα, γιατί έτσι ίσως σώσεις δυο ζωές?

Μήπως ήρθε να ώρα να νοιάζεσαι για τα δικαιώματα των γυναικών, ιδίως αν δεν είσαι γυναίκα?

Μήπως ήρθε η ώρα να ακούσεις πιο προσεχτικά τι λέει η Γκρέτα πριν την κρίνεις?

Μήπως ήρθε η ώρα να μην ψωνίζεις τις Κυριακές, ώστε οι εργοδότες να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν αυτό το «βάρβαρο» συνήθειο?

Μήπως ήρθε η ώρα να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο με τα παιδιά σου και τώρα που έχεις άπλετο και στη ΜΕΤΑ εποχή? Να θυμηθείς ότι τα παιδιά δεν είναι υποχρέωση μόνο της μάνας?

Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξεις δουλειά, αφού η υπάρχουσα είναι ένα τέλμα στη ζωή σου?

Μήπως ήρθε η ώρα να περάσεις την πολυπόθητη πόρτα του γυμναστηρίου της γειτονιάς? Αυτού που χαλβαδιάζεις εδώ και καιρό…

Μήπως ήρθε η ώρα να κόψεις όλο το junk food που έτρωγες και να αρχίσεις να τρως πιο υγιεινά?

Μήπως ήρθε η ώρα να εκτιμάς λίγο παραπάνω τη μάνα, τον πατέρα, τον παππού και τη γιαγιά που τρέχουν για όλους πάντοτε και αδιαμαρτύρητα?

Μήπως ήρθε η ώρα να επισκεφτείς έναν ψυχολόγο? Πάντα το έλεγες. Πάντα το σκεφτόσουν.

Μήπως ήρθε η ώρα να τολμήσεις εκείνο το μεταπτυχιακό εξ αποστάσεως που πάντα ονειρευόσουν?

Μήπως ήρθε η ώρα να λες Σ’ΑΓΑΠΩ πιο συχνά, πιο πολύ, πιο δυνατά, πιο ουσιαστικά?

Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξεις στη ΜΕΤΑ πανδημίας εποχή?

Σκέψου το λίγο! Χρόνος υπάρχει και είναι άπλετος… ή μήπως όχι?

Όσο πιο βαθιά η αλλαγή, τόσο μεγαλύτερος ο πόνος. Γιατί δεν είναι ο ιός που θα σε σκοτώσει, αλλά η COMFORT ZONE που ζούσες μέχρι χθες! Οι παλαιές δομές πρέπει να καταρρεύσουν για να υπάρξουν νέες, καλύτερες. Τα δεδομένα, η νοοτροπία του βολέματος, η αδιαφορία, η απάθεια, η απανθρωπιά πρέπει να πεθάνουν. Και θα υποφέρουμε όλοι γι’ αυτό. Πολύ. Μέχρι να έρθει η κάθαρση. Για όλους. Και τότε θα βγούμε πιο δυνατοί, πιο γενναίοι, πιο πεφωτισμένοι και θέλω να πιστεύω πιο ενωμένοι, μονιασμένοι, αγαπημένοι.

Και η γη θα θεραπευτεί, τα λουλούδια θα ανθίσουν ξανά, τα ζώα θα τρέχουν και θα κολυμπούν ελεύθερα. Ο κόσμος όλος με πεντακάθαρους πνεύμονες θα τραγουδήσει δυνατά, σχεδόν εκκωφαντικά το ανεπανάληπτο τραγούδι του Louis «What a wonderful world».

Happiness happens όταν αλλάζουμε για να βρουν ευτυχία όλοι!

Πνίγομαι! Καθημερινά όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βαθειά …

Δεν με αφήνεις να αναπνεύσω. Δεν μου δίνεις καθόλου χώρο, καθόλου χρόνο. Δεν με βλέπεις καν σαν ξεχωριστή προσωπικότητα. Με έχεις δεδομένη. Εδώ και πολύ καιρό. Αυτό είναι. Με έχεις μόνο  για να δουλεύω και να σου μεγαλώνω τα παιδιά. Λες και είναι μόνο δική μου επιλογή και υποχρέωση. Αλλά και χωρίς παιδιά το ίδιο θα ήταν. Θα στεκόμουν εκεί πλάι σου σαν κούκλα που χαμογελά και περιφέρεται τριγύρω. Και μόνη και κενή. Ξέρεις πόσο καιρό έχεις να μου φερθείς σαν γυναίκα και όχι σαν ιδιοκτησία σου? Σαν μια γυναίκα απόλυτα ΔΕΔΟΜΕΝΗ …

Για τις φίλες μου, ούτε λόγος! Να βγω μόνη μου, ούτε καν! Δεν έχω ανάγκες εγώ. Μόνο υποχρεώσεις και δουλειές. Και από πάνω μου πετάς το θεϊκό «Σε εσένα έχω εμπιστοσύνη στους άλλους δεν έχω. Ξέρω πως σκέφτονται οι άντρες γι’ αυτό!». Λες και φίλε μου καλέ αν εγώ ήθελα, δεν θα μπορούσα …

Χρόνο για τον εαυτό μου, φυσικά και δεν έχω. Δεν έχω ανάγκες εγώ τα είπαμε, έχω παιδιά. Κι επειδή έχω παιδιά πρέπει να θαφτώ για τα επόμενα 18 χρόνια, έως ότου μπορέσουν τα παιδιά μου να πάνε μια βόλτα μόνα τους? Ή μήπως θα σκεφτείς να με πας εσύ μια βόλτα, οι δυο μας κάτι που το έχεις ξεχάσει τελείως? Οι δυο μας… Λέξη άγνωστη πια εδώ μέσα, σχεδόν εχθρική.

Έχει ναυαγήσει το καράβι προ πολλού. Και τώρα ζω με τις αναμνήσεις, με όλα όσα κάναμε πριν… ΠΡΙΝ κάνουμε παιδιά, πριν μεγαλώσουμε, πριν αφεθούμε. Ναι κάποτε με πρόσεχες, με πήγαινες καμία εκδρομή, καμία βόλτα. Ναι πριν μου κρατούσες το χέρι, με κοίταζες στα μάτια, με άγγιζες. Τώρα μόνο υποχρεώσεις και βάρη υπάρχουν στον ορίζοντα. «Δεν είσαι στερημένη, μου λες. Τα κάναμε αυτά στα νιάτα μας!». Τα νιάτα μας…αυτά που επέλεξα να σου χαρίσω απλόχερα.

Με ρωτάς αν κάνουμε Έρωτα? Εγώ ή εσύ? Εγώ πάντως όχι. Για εσένα δεν είμαι και τόσο σίγουρη πια. Ρομάντζο, κεράκια, βόλτα πιασμένοι χέρι χέρι, λουλούδια και δώρα μη ζητάς πια. Αυτά αποτελούν όνειρο θερινής νυκτός. Από αυτά που μόνο στις ταινίες βλέπουμε πια. Και βλέποντάς τα νιώθουμε κάπως αμήχανα, άβολα.

Όμως το καράβι άγγελέ μου δεν μπορεί να πλεύσει ακυβέρνητο. Γιατί θα πέσει στα βράχια και θα γκρεμοτσακιστεί. Κι όταν γκρεμοτσακιστεί θα βρει πρόσφορο έδαφος ο τρίτος άνθρωπος και θα μπει ανάμεσά μας. Γιατί ο τρίτος άνθρωπος βρίσκεται πάντα εκεί. Και είναι κι αυτός δυστυχισμένος και απογοητευμένος. Και μπαίνει μόνο, όταν οι δυο έχουν αφεθεί. Εσωτερικά και εξωτερικά. Όταν δεν φροντίζουν τους εαυτούς τους, όταν έχουν το ταίρι τους δεδομένο, όταν δεν σκέφτονται τον άλλο σύντροφο, όταν έχουν παραιτηθεί γενικά από τη σχέση, ίσως και από τη ζωή.

Και όταν η φωλιά αδειάσει (που θα αδειάσει με μαθηματική ακρίβεια ), τότε ανακαλύπτουμε ότι είμαστε 2 ξένοι. Και δεν θα έχει καθόλου πλάκα πίστεψέ με, όπως άλλοτε στο ομώνυμο σήριαλ.

Θα είμαστε απλώς 2 ξένοι, 2 απόλυτοι ξένοι που πια δεν θα μας ενώνει τίποτα. Μονάχα μια ξεθωριασμένη φωτογραφία πάνω στο τζάκι, όπου εγώ φοράω ένα άσπρο μακρύ φόρεμα και χαμογελάω ευτυχισμένη κι εσύ με κοιτάζεις με αγάπη μέσα από το μπλε σκούρο BOSS κουστούμι σου!

Όλο και πιο συχνά παρατηρώ γύρω μου ανθρώπους μαραζωμένους από τις ζωές και τις επιλογές τους. Γυναίκες και άντρες που μένουν σε μια σχέση μόνο για τα παιδιά. Άνθρωποι εγκλωβισμένοι και δυστυχισμένοι σε σχέσεις και καταστάσεις. Πάρε μια βαθειά ανάσα και σκέψου. Θα κάνεις μια προσπάθεια? Θα δώσεις μια ευκαιρία στο ναυαγισμένο καράβι της ζωής σου? Ή θα αποφασίσεις να φύγεις με το κεφάλι ψηλά και την καρδιά χίλια κομμάτια σε μια κοινωνία που απεχθάνεται τους single parents?

#happinesshappens όταν ωριμάζεις και κοιτάς τη ζωή κατάματα.

Φυσικά και δεν είναι εύκολο. Αλλά είναι απαραίτητο για να βρεις και πάλι την ευτυχία.

–  Γεια σου! ακούστηκε άχνα μια μικρή φωνούλα μέσα στον ήλιο του μεσημεριού.

–  Γεια… απάντησε κάπως απρόθυμα το μικρό αηδόνι. Στην ουσία δεν έριξε καν μια μάτια στον περίεργο φίλο του.

–  Θες να κάνουμε παρέα? συνέχισε η ολόγλυκια φωνή.

–  Όχι, αποκρίθηκε αμέσως το αηδόνι.

–  Γιατί όχι? ρώτησε απορημένο το παράξενο αγόρι.

–  Γιατί είσαι κάπως περίεργος, αλλόκοτος, διαφορετικός από όλους όσους ξέρω.

–  Δηλαδή, πώς διαφορετικός?

–  Να… καταρχήν πετάς.

–  Και εσύ πετάς. Τότε γιατί μόνο εγώ είμαι παράξενος?

–  Εγώ είμαι πουλί πρέπει να πετάω. Εσύ είσαι παιδί και μάλιστα μωρό. Και πετάς.

–  Φοβάσαι?

–  Όσο να’ ναι… κρατάς ένα τόξο και ένα βέλος. Δεν ξέρω καν αν η ηλικία σου το επιτρέπει αυτό.

–  Πίστεψέ με, είπε ήρεμα το αγόρι, η ηλικία δεν έχει καμία σχέση στην αγάπη.

–  Ποιος μίλησε για αγάπη? Εγώ για εσένα μιλάω.

–  Ξέρεις στην περίπτωση μου, εγώ και η αγάπη είμαστε ένα…

–  Να γι’ αυτό δεν θέλω να σου μιλάω γιατί δεν σε καταλαβαίνω.

–  Ισχύει αυτό… δεν είναι απόλυτα κατανοητή η αγάπη γι’ αυτό και είναι ενδιαφέρουσα. Τώρα πρέπει να σου ρίξω το βέλος.

–  Θα πονέσω?

–  Ναι, η αγάπη πονά. Αλλά είναι γλυκός αυτός ο πόνος. Και μετά από λίγο φεύγει. Ή η αγάπη ή ο πόνος…

–  Θα μπορώ να πετάξω μακρυά?

–  Φυσικά, η αγάπη είναι η μυστική δύναμη όλων. Αυτή τους επιτρέπει να πετούν, να φτάνουν ως το άπειρο κι ακόμα παραπέρα…

–  Κι άμα δεν μου αρέσει η αγάπη?

–  Τότε ξε- αγαπάς και μετά αγαπάς ξανά και ξε-αγαπάς ξανά και ξανα και πάει λέγοντας…

–  Οι παλιές αγάπες που πάνε? ρώτησε με ανάμεικτα συναισθήματα περιέργειας και αγωνίας το αηδόνι.

–  Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο. Εκεί βρίσκουν τη θέση τους και θεοποιούνται. Κι εδώ κάτω στη γη αφήνουν ένα μεγαααλι κενό για όλες τις νέες αγάπες που είναι να έρθουν.

–  Και οι νέες αγάπες έρχονται πάντα?

–  Ναι.

–  Πάντα πάντα?

–  Πάντα πάντα. Οι νέες αγάπες έρχονται πάντα πάντα. Αρκεί να ανοίξεις διάπλατα τα μάτια σου για να τις δεις.

– Να ψάχνεις γι’ αυτές. Να τις αναζητάς. Στο κατάλληλο μέρος. Την κατάλληλη στιγμή. Ξέρεις …

Το αηδόνι με μια απότομη κίνηση πέταξε μακρυά. Σκέφτηκε πως αν αιφνιδιάσει το παράξενο αγόρι δεν θα προλάβει να τον χτυπήσει με το βέλος του. Και είχε δίκιο… Το αγόρι δεν αντέδρασε καθόλου. Σαν να το περίμενε. Σήκωσε μονάχα το βλέμμα και κοίταξε το αηδόνι που είχε φτάσει πια πολύ μακρυά. Τώρα δεν ήταν παρά μόνο μια κουκκίδα στον καταγάλανο ουρανό.

–  Ξέρεις… αν ακόμα δεν έχει έρθει ο έρωτας που σου χρωστάει η ζωή, θα έρθει. Αλλιώς δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος ύπαρξης σε αυτόν εδώ τον ευλογημένο τόπο, μονολόγησε το αγόρι.

–  Μετά, με αργές αλλά σίγουρες κινήσεις, χάιδεψε τα ξανθά μαλλιά του, ίσιωσε την πάνα του, έβαλε το τόξο στη φαρέτρα και πέταξε μακρυά. Πολύ μακρυά…

Happiness happens όταν ο έρωτας βρίσκει το δρόμο για την καρδιά σου!

Η νέα σου καθημερινή συνήθεια!

Ήθος. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα πάνω της. Αν το καλοσκεφτείς, είναι λίγο δύσκολο αυτό. Γιατί αποτελεί εσωτερικό χάρισμα. Συνήθως την πρώτη εντύπωση κερδίζει κάτι απέξω, από την εμφάνιση. Και στην εμφάνιση τα έχει όλα σωστά. Ψιλόλιγνη σιλουέτα ως μια κλασική απόφοιτος γυμναστικής Ακαδημίας, ζεστό χαμόγελο και υπέροχα μαύρα, αληθινά μάτια. Όμως και πάλι εγώ θα μείνω στα εσωτερικά της χαρίσματα. Γιατί αυτά σε κερδίζουν και μάλιστα ΑΜΕΣΩΣ. Ήθος, σοβαρότητα, εμπιστοσύνη. Όποιος γνωρίζει την Άσπα Τσαμαδή προσωπικά ή έστω και μέσα από τη διαδικτυακή της δράση, είμαι απολύτως σίγουρη ότι συμφωνεί 1000%.

Την Άσπα τη συνάντησα επαγγελματικά. Εγώ τότε στα δικά μου διαδικτυακά ξεκινήματα, εκείνη blogger ήδη από το 2008 με τα πολύ επιτυχημένα AspaOnline.gr  AspaTsamadi.com και με το -σχετικά – νέο της εγχείρημα Love, mom. Ένα μηνιαίο online club για μαμάδες παιδιών 4-12 χρονών, που ομορφαίνει την καθημερινή ζωή με τα παιδιά και να τη γεμίζει με υπέροχες αναμνήσεις!

Η ίδια είναι υπερήφανη μαμά δυο υπέροχων κοριτσιών, που όταν ξεκίνησε το blogging ήταν 3,5 και 5,5 χρόνων, ενώ τώρα τις καμαρώνει 15 και 17 χρονών αντίστοιχα! Οπότε καταλαβαίνετε τη μεγάλη εμπειρία που κουβαλάει στο θέμα της μητρότητας. Εάν τη ρωτήσεις τι της αρέσει να κάνει περισσότερο από όλα, εκτός φυσικά από το να περνάει χρόνο με τα δυο της κορίτσια, θα απαντήσει: «Να δημιουργώ αναμνήσεις». Κάπως έτσι εξάλλου δημιούργησε το AspaOnline.gr για να καταγράφει κομμάτια της ζωής της σαν ημερολόγιο, κομμάτια στα οποία οι κόρες της, αλλά και η ίδια, να μπορούν να ανατρέχουν οποία στιγμή το θελήσουν. Αυτός όμως ήταν ο πρωταρχικός της στόχος και για το Love, mom που δημιούργησε στη συνέχεια και διαφαίνεται περίτρανα στο εισαγωγικό κείμενο που υπογράφει η ίδια η Άσπα…

«Η επιθυμία μου να «δημιουργώ αναμνήσεις» ήταν από τα καλύτερα πράγματα που έχω κάνει ως μαμά.  

Γιατί γέμισαν την παιδική ηλικία των παιδιών με χαρά, χρώμα και μαγεία. (Ακόμα σκουπίζω πατημασιές Άγιου Βασίλη και χρυσόσκονη που άφηνε η νεράιδα των δοντιών στα παιδικά, αλλά άξιζε!) 

 Οι δύσκολες στιγμές και τα προβλήματα δεν έλειψαν από το σπίτι μας (όπως δεν λείπουν άλλωστε από καμία οικογένεια) παρ’ όλα αυτά οι όμορφες αναμνήσεις, οι οικογενειακές μας παραδόσεις, ο τρόπος που κάναμε τα πράγματα, είναι το πιο σημαντικό δώρο που θα κληρονομήσουν τα παιδιά μου από την παιδική τους ηλικία.

 Motto μου είναι «Η ζωή είναι πιο διασκεδαστική όταν τη μοιράζεσαι». 

Το Love, Mom θα κάνει τη ζωή με τα παιδιά ακόμα πιο διασκεδαστική! 

Όταν μου ζήτησε λοιπόν να συμμετάσχω σε αυτό το υπέροχο ταξίδι που λέγεται Love, mom η χαρά που ένιωσα ήταν απερίγραπτη. Γιατί καταρχήν ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσα να συνεργαστώ πολύ εύκολα και κατά δεύτερον γιατί πάνω στο θέμα της μητρότητας έχουμε την ίδια ακριβώς οπτική και φιλοσοφία. Ως μαμάδες θέλουμε να δημιουργούμε όμορφες αναμνήσεις στα δικά μας παιδιά και μετά να παρακινούμε και να εμπνέουμε κι άλλες μαμάδες να κάνουν το ίδιο. Γιατί μόνο μια αίσθηση είναι τα παιδικά χρόνια και περνάνε σαν νερό, όποτε ας φροντίσουμε να είναι ευχάριστη, πολύχρωμη, χαρούμενη, χαμογελαστή και λαμπερή για τα υπέροχα παιδιά μας. Γιατί το αξίζουν!

Ως μέλη του Love, Mom έχετε πρόσβαση στο νέο υλικό που ανεβαίνει αυτόματα κάθε μήνα στην online πλατφόρμα, μέσα από το οποίο μπορείτε:

• να βρίσκετε ιδέες για διασκεδαστικές δραστηριότητες και παιχνίδια
• να οργανώσετε το χρόνο σας ώστε να σταματήσετε να νιώθετε πελαγωμένη
• να βρίσκετε λύσεις σε καθημερινά προβλήματα
• να ενδυναμώσετε τη σχέση σας με τα παιδιά μέσα από απλές καθημερινές δραστηριότητες
• να βελτιώσετε τη σχέση σας με τον εαυτό σας (γιατί όταν η μαμά είναι χαρούμενη, όλοι είναι χαρούμενοι)
• να δημιουργήσετε τις δικές σας οικογενειακές παραδόσεις
• να ανταλλάσσετε ιδέες με άλλες μαμάδες σαν κι εσάς
• και άλλα πολλά!

Το μόνο που μπορούμε να σας υποσχεθούμε είναι ότι πάντα θα υπάρχει κάτι νέο για να ανακαλύψετε και να εμπνευστείτε!

Παράλληλα γίνεστε μέλος της υπέροχης κοινότητας του Love, Mom στο FACEBOOK για ιδέες, έμπνευση και υποστήριξη.

Κάθε μήνα επικεντρωνόμαστε σε κάτι διαφορετικό, κάτι φρέσκο έτσι ώστε να βελτιωνόμαστε σε διάφορους τομείς της καθημερινής μας ζωής ως μαμάδες. Συναντιόμαστε κιόλας, γνωριζόμαστε, κάνουμε κοινές δράσεις, γιατί το «μοιράζεστε» είναι καλύτερο και πιο ουσιαστικό, όταν γίνεται και δια ζώσης!!!

Ενδεικτικά, κάποιες από τις θεματικές ενότητες που έχουμε ήδη ασχοληθεί:

Δημιουργία των δικών μας οικογενειακών παραδόσεων

Ενίσχυση της αυτοεκτίμησης των παιδιών

Τεχνολογία & internet

Ενδυνάμωση αδελφικών σχέσεων

Ανάπτυξη καλοσύνης, ευγένειας, ευγνωμοσύνης

Σχολική ζωή και μελέτη

Διαχείριση χρόνου

Χαρίστε στα παιδιά σας το δώρο μιας αξέχαστης παιδικής ηλικίας. Γίνετε μέλη του Love, mom σήμερα. Οι εγγραφές για το online club γίνονται σε συγκεκριμένες περιόδους μέσα στο χρόνο. Μετά την περίοδο εγγραφών, οι πόρτες κλείνουν για την έναρξη του προγράμματος και την υποστήριξη των μελών. Οι εγγραφές θα είναι ανοιχτές ως τη Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2020 τα μεσάνυχτα.

ΜΑΘΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ Love, mom εδώ 

Happiness happens όταν δημιουργείς όμορφες αναμνήσεις για εσένα και τα παιδιά σου