Ο κύριος ΘΕΑΤΡΟΣ

Δηλώνω ερασιτέχνης ηθοποιός. Με περισσή υπερηφάνεια κάθε φορά. Αν και μετά τα 2 ενσήμα του ηθοποιού που απέκτησα πρόσφατα λέω να υιοθετήσω το σκέτο ηθοποιός. Αγαπάω το θέατρο με πάθος. Με όλο μου το είναι. Πάνω στο σανίδι νιώθω ότι βρίσκομαι στο φυσικό μου χώρο. Στο στοιχείο μου που λένε… Τα τελευταία χρόνια το υπηρετώ ευλαβικά. Μου αρέσει να μαθαίνω τα πάντα γύρω από αυτή τη μαγική τέχνη, να εξελίσσομαι, να γίνομαι καλύτερη και φυσικά να παρακολουθώ καλές και ποιοτικές παραστάσεις.

Αλλά το σαράκι, το κουσούρι, ο πόθος ο διακαής

(πείτε το όπως θέλετε ) υπήρχε από πάντα.

Όχι δεν ανέβαινα στις καρέκλες και έδινα παραστάσεις. Όχι δεν συνομιλούσα με τη βούρτσα-φίλη μου σε φανταστικούς διαλόγους. Αλλά κάπου εκεί στα 17 με πλήρη συναίσθηση και ωριμότητα που από τότε με χαρακτήριζαν (εγώ πότε θα αλητέψω σε αυτή τη ζωή, πότε?) άρχισα να καταλαβαίνω ότι το θέλω. Και δεν το κατάλαβα μόνο, το ανακοίνωσα κιόλας. Φανταστείτε τώρα εικόνα: Η μάνα της ενσυνείδητης και ώριμης κορασίδας να βρίσκεται σε φάση εγκεφαλικού μετά την ανακοίνωση αλλά να μαζεύει τα κομμάτια της και να απαντάει, όσο πιο ψύχραιμα μπορεί:

-Το βλέπεις αυτό το δέντρο εκεί? μου είπε. Από εκεί θα σε κρεμάσω. Θα σπουδάσεις πρώτα και μετά κάνε ό,τι θες. Και σπούδασα. Και έκανα ότι ήθελα.

Και ήμουν πολύ πολύ χαρούμενη, αλλά το σαράκι παρέμενε εκεί. Σιωπηλό μεν, αλλά παρέμενε. Δεν έφυγε ποτέ. Δεν με εγκατέλειψε. Και όταν η κρίση της ηλικίας, μου χτύπησε για τα καλά την πόρτα, τότε το σαράκι χαμογέλασε. Γιατί βρήκε επιτέλους την ευκαιρία που τοσα χρόνια περίμενε. Σηκώθηκε αργά αργά, τίναξε από πάνω του την σκόνη χρόνων και μου σιγοψιθύρισε: «Ή τώρα ή ποτέ !!»

Τώραααααααααααα!!! βροντοφώναξα και αμέσως υπάκουσα.

Ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το θέατρο 5 χρόνια τώρα και μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι θα ασχολούμαι 105 χρόνια ακόμα… εντάξει μπορεί τα μαθηματικά της ζωής να μη μας βγαίνουν σε νούμερα, όποτε θα αρκεστώ να πω ότι θα ασχολούμαι με το θέατρο όσο ζω και αναπνέω. Κυριολεκτικά, όσο μπορώ να θυμάμαι τα λόγια μου απ’ έξω. Λιγότερο λυρικό, αλλά απόλυτα ρεαλιστικό!

Το θέατρο όμως θέλει δουλειά, μεράκι & θυσίες, μου είπαν άλλοι που ασχολήθηκαν πριν από εμένα. Τα δέχτηκα όλα αδιαπραγμάτευτα. Κάποιο βράδυ λοιπόν που έφευγα μέσα στα μαύρα σκοτάδια και το τσουχτερό κρύο (χειμώνας γαρ) για ακόμα μια πρόβα, 4 υπέροχα ματάκια που άφηνα πίσω μου με ρώτησαν μια ερώτηση που έμελλε να με σημαδέψει για πάντα…

-Μαμά, ποιος είναι αυτός ο κύριος ΘΕΑΤΡΟΣ που πας κάθε βράδυ ? Του έχεις πει για εμάς? Μας ξέρει? Εμείς μπορούμε να έρθουμε ?

«Ο κύριος ΘΕΑΤΡΟΣ αγαπημένα μου παιδιά είναι ένας πολύ ευγενικός και ευαίσθητος κύριος. Είναι ψηλός, αρχοντικός άλλοτε αστείος και άλλοτε πολύ πολύ δραματικός. Με κάνει να γελάω με την ίδια ευκολία που με κάνει να κλαίω με μαύρο δάκρυ. Έχει πολλή φαντασία, ωραίους διαλόγους, αλλά και πολλή δράση. Ενίοτε του αρέσει να μιλάει στον εαυτό του… να μονολογεί ! Πλάθει απίθανες ιστορίες ηρώων και του αρέσει να τις διηγείται σε άλλους. Με ωραία, πολύ ωραία λόγια. Ζει σε σκοτεινούς αλλά μεγάλους χώρους, ανοικτούς και κλειστούς. Λατρεύει τη μουσική και τη μυρωδιά του ξύλου. Το αγαπάει το σανίδι, που λέμε. Είναι σοβαρός, οργανωτικός, πολύ πειθαρχημένος, έρχεται πάντα στην ώρα του και πιστεύει στις πολύωρες, αλλά εποικοδομητικές πρόβες για ένα άρτιο αποτέλεσμα. Φοράει φανταχτερά κουστούμια και έχει ευφάνταστα σκηνικά. Αγαπάει τα παιδιά, εξίσου όσο και τους μεγάλους και τους φροντίζει όλους. Απευθύνεται σε όλους. Κι ας μην τον καταλαβαίνουν πάντοτε όλοι. Θα έλεγε κανείς είναι ένας παιχνιδιάρης, δημιουργικός, ετοιμόλογος, ονειροπόλος νέος που αρνείται να μεγαλώσει… ένας αιώνιος έφηβος».

Τα τεράστια ματάκια ήταν τώρα γουρλωμένα και ευχαριστημένα. Τα φίλησα απαλά και έφυγα για άλλη μια πρόβα. Σίγουρα στα μυαλουδάκια τους έκαναν σενάρια. Σίγουρα μέσα τους αγάπησαν τον κύριο ΘΕΑΤΡΟ!!! Όπως όλοι μας.

Happiness happens… όταν κάνουμε αυτά που αγαπάμε!

MEN IN PINK!

WE LOVE MEN IN PINK!

Δεν ξέρω για εσάς εμένα όμως πάντα μου άρεσε το ροζ στους άντρες.

Ένα χουχουλιαστό,  χειμωνιάτικο ροζ πουλόβερ, ένα αέρινο ροζ πουκάμισο, ένα γιλέκο ή μια σούπερ ντιζαϊνάτη γραβάτα με βάση το ροζ πάντοτε τραβούσε την προσοχή μου. Και πάντα μέσα μου επαινούσα τους άντρες που τολμούσαν να φορέσουν ροζ. Υπάρχουν δε και κάποιοι άντρες, κυρίως οι πολύ μελαχρινοί με τα αρρενωπά χαρακτηριστικά που το ροζ τους πάει πολύ. Εντάξει όχι το κουφετί ροζ,  αλλά το σάπιο μήλο, το απαλό ροζ είναι ένα χρώμα γλυκό και φωτεινό που δυστυχώς οι περισσότεροι άντρες το αποφεύγουν, χωρίς καν να το έχουν δοκιμάσει ποτέ!

Γιατί όμως το να φορέσει ροζ ένας άντρας πρέπει να είναι κατόρθωμα? Ή να θεωρείται κατόρθωμα? Ή ταμπού? Πρέπει να κρατάμε κουτάκια? Το μπλε είναι για τα αγόρια και το ροζ για τα κορίτσια. Αυτό μάθαμε από μικροί. Οπότε όλοι μας, όταν ψωνίζαμε ρούχα, κατευθυνόμασταν στο αντίστοιχο ράφι. Και καλά εμείς τα κορίτσια βάζαμε και λίγο μπλε, όχι φυσικά το μπλε σιελ που είναι το αντίστοιχο ροζ των αντρών, αλλά κανένα σκούρο μπλε, το royal blue, που επιτρεπόταν το φορούσαμε. Μην ξεχνάμε και τα blue jeans που είναι unisex. Τα αγόρια όμως που να διανοηθούν να κοιτάξουν κανένα ροζ μπλουζάκι ή πουλοβεράκι. Και να το κοιτάξουν που να διανοηθούν να δηλώσουν δημόσια ότι το προτιμούν ή ότι το θέλουν!!!

Γι’ αυτό λοιπόν κι εμείς εδώ στο Happiness Happens δηλώνουμε ευθαρσώς ότι αγαπάμε τους άντρες που τολμάνε και φοράνε ροζ.

Κι εντάξει αν το ροζ δεν σου αρέσει καθόλου, δεν σου πηγαίνει καθόλου ή τέλος πάντων ποτέ δεν θα το επέλεγες ως χρώμα, έχει καλώς. Εσένα όμως που γλυκοκοιτάζεις το νόστιμο ροζ πουλοβεράκι και το καταπιέζεις μέσα σου να μην το αγοράσεις από φόβο μη σε κακολογήσουν… για εσένα ναι ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΤΟ ΛΕΜΕ!

Απελευθερώσου και φόρα ό,τι θες. Ό,τι σε εκφράζει καλύτερα και ό,τι σε ευχαριστεί. Να θυμάσαι πάντα ότι υπάρχουμε κι εμείς που αγαπάμε το ροζ χρώμα στους άντρες πολύ

Όχι βέβαια δεν είμαι τρελή … Δεν κυκλοφορώ με φτερά και πούπουλα στους δρόμους της Αθήνας ή στα παραθαλάσσια τα μέρη. Ντύθηκα έτσι απλά, λιτά και απέριττα για τον μεγαααααααααααααλο έρωτα της ζωής μου. Τη σκηνή, το σανίδι, το ΘΕΑΤΡΟ !!!

Ντύθηκα έτσι λοιπόν ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ δίπλα σε ένα δέντρο, φορώντας γόβες αντί για αρβύλες παρέα με έναν πολύ αγαπημένο θίασο και ένα μεγάλο Δάσκαλο τον Δημήτρη Κανέλλο.

Λένε ότι μεγαλώνοντας οι πιθανότητες να ζήσεις καταστάσεις που μπορούν να χαρακτηριστούν ως life time experiences σπανίζουν και είσαι πολύ τυχερός αν καταφέρεις να ζήσεις μια τέτοια εμπειρία… Εγώ όμως το κατάφερα, το έζησα παρέα με τον Ντιντί μου, το παντοτινό μου θεατρικό ταίρι, τη ΒΙΟΛΕΤΤΑ. Ακόμα θυμάμαι τα λόγια του Δημήτρη, όταν μας ανακοίνωσε ότι θα ανεβάσουμε το συγκεκριμένο έργο. Το “Περιμένοντας τον Γκοντό” είπε είναι ένα έργο – δώρο για κάθε άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί με το Θέατρο. Έργο – δώρο για κάθε ηθοποιό…

Ουάου εντυπωσιάστηκα και δέχτηκα το «δώρο» μου αυτό με μεγάλη χαρά. Αγόρασα φυσικά το βιβλίο (πάντα αγοράζω τα θεατρικά έργα που παίζω) και βάλθηκα να το διαβάζω με μανία. Παταγώδης αποτυχία από τις πρώτες γραμμές… Βρήκα τον λόγο πολύ απλό, τον ρυθμό υποτονικό και το κείμενο ρηχό χωρίς βαθιά νοήματα και ουσία.

Δεν μπορεί, είπα μέσα μου, κάτι υπάρχει εδώ που εγώ δεν το βλέπω. Δεν μπορεί εγώ έχω το πρόβλημα όχι ο Μπέκετ φυσικά. Γιατί δεν βλέπω το «δώρο» μου όμως??? Δειλά δειλά στην πρώτη συνάντηση της ομάδας προσπάθησα να θέσω το ζήτημα ότι δεν εντυπωσιάστηκα, δεν το βρήκα μεγαλειώδες, όπως περίμενα και σίγουρα δεν το θεώρησα ΔΩΡΟ προς τον εαυτό μου. Θυμάμαι ακόμα τον Δημήτρη να μας κοιτάζει στωικά, με την ταπεινότητα που τον χαρακτηρίζει πάντα και με ένα αμυδρό μειδίαμα στα χείλη να μας καθησυχάζει: “Θα έρθει … μην ανησυχείτε …”

ΚΑΙ ΗΡΘΕ όντως! Σιγά σιγά αποκαλύφθηκε μπροστά μας ολόλαμπρος, μεγαλειώδης, όπως πραγματικά είναι και εκστατικός ο κύριος Γκοντό. Απάντησε σε όλα τα ερωτήματά μας για τον χρόνο, τον Θεό, το θάνατο, τη φιλία, τη συντροφικότητα, την εξουσία, αλλά και την αγάπη με αφοπλιστική απλότητα και γέμισε την ψυχή και την καρδιά μας με νοήματα και βαθιά δοσμένο ποιητικό λόγο.

Βλαδίμηρος και Εστραγκόν, Ντιντί & Γκογκό, περιμένουν μαζί στιγμές, μέρες, μήνες, χρόνια, μια ολόκληρη ζωή, μια αιωνιότητα… στο ίδιο σημείο, στο ίδιο δέντρο. Ελπίζουν, τσακώνονται, αγαπιούνται, μοιράζονται, παίζουν, μιλάνε, σιωπούν, περιμένουν, έχοντας πάντα ο ένας δίπλα του τον άλλο. Και μετά ο Ποτζό με τον Λάκυ. Ένα ζευγάρι εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου. Οι περαστικοί της ζωής σε μια σχέση σκληρή, άνιση, καταπιεστική. Ανάμεσα στα 2 ζευγάρια το Αγόρι. Ο αγγελιοφόρος του κυρίου Γκοντό που θα έρθει αύριο ή οπωσδήποτε μεθαύριο ή κάποια μέρα ή ………

ΠΟΤΖΟ: (θυμωμένα)

«Θα πάψετε επιτέλους να με σκοτίζετε με αυτόν τον καταραμένο το χρόνο σας? Κατάντησε ανυπόφορο. Πότε? Πότε? Μια μέρα… δεν σας αρκεί αυτό? Μια μέρα σαν όλες τις άλλες μουγκάθηκε, μια μέρα τυφλώθηκα, μια μέρα θα κουφαθούμε, για μέρα γεννηθήκαμε, μια μέρα θα πεθάνουμε, την ίδια μέρα την ίδια στιγμή!! Δεν σας φτάνει αυτό? (Πιο ήρεμα).

Γεννάνε καβάλα στον τάφο, λάμπει το φως μια στιγμή, κι έπειτα πάλι σκοτάδι…

(Τραβά το σκοινί ) Άντε… πάμε!

Βλαδίμηρος: (κοιτάζοντας τον Εστραγκόν που κοιμάται δίπλα του)

Μήπως κοιμόμουν όταν οι άλλοι υποφέρανε? Μήπως κοιμάμαι τώρα?

Αύριο, όταν ξυπνήσω, τι θα λέω για τη σημερινή μέρα? Τι αλήθεια υπάρχει σε όλα αυτά…(Παύση).

Καβάλα στον τάφο, και μια δύσκολη γέννα. Στο βάθος της διαδρομής, ονειροπολώντας ο νεκροθάφτης θάβει τα εργαλεία του. Έχουμε καιρό να γεράσουμε. Ο αέρας είναι γεμάτος από τις κραυγές μας (Αφουγκράζεται).

Αλλά η συνήθεια είναι σπουδαίος σιγαστήρας…………….

(κοιτάζει στωικά τον Εστραγκόν που κοιμάται …)

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τις συγκλονιστικές αυτές ατάκες ειπωμένες από τον Μιχάλη και την Άγγη αντίστοιχα. Αυτό τον μονόλογο που η Άγγη τον πίστευε τόσο και τον απογείωσε σε σημείο δακρύων. Δεν θα ξεχάσω την ατάκα πάνω στην κουρελιασμένη της μπλούζα, ούτε τα δάκρυα που έτρεχαν στα μάτια.

Όχι, ο Γκοντό δεν ήρθε τελικά εκείνο το βράδυ… ούτε το επόμενο, ούτε το παρά επόμενο, ίσως να μην έρθει και ποτέ αλλά τι σημασία έχει. Η παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία, εγώ δέχθηκα ολόψυχα το «δώρο» μου και έζησα μια από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου. Έζησα ευτυχισμένες μέρες, ευτυχισμένες στιγμές. Στιγμές για τις οποίες αξίζει να ζει κανείς…

Happiness happens όταν αγαπάς πολύ αυτό που κάνεις, αλλά κι όταν αγαπάς πολύ τους ανθρώπους με τους οποίους το κάνεις παρέα!

Αγάπη καλοκαιρινή

ποιος μπορεί να σου αντισταθεί ?

Καλοκαίρι… γλυκό καλοκαιράκι… η λέξη και μόνο σου ζεσταίνει την καρδιά, σου ταξιδεύει το νου, σε γεμίζει εικόνες και ήχους, σε μεθάει με γεύσεις, μνήμες, αισθήματα και συναισθήματα, σε αναστατώνει μέχρι το τελευταίο σου κύτταρο.

Κύματα στη ακροθαλασσιά, βρεγμένη ηλιοκαμένη επιδερμίδα, μεσημεριάτικη ραστώνη στην αιώρα, καρπούζι στο μπαλκόνι, βιβλίο στην ξαπλώστρα, ρακέτες με πόδια βουτηγμένα στην άμμο, παγωτό ξυλάκι χέρι χέρι, γλάρους στον καταγάλανο ουρανό, ουζάκι με την παρέα πάνω στο κύμα, νυχτερινά μπάνια και γέλια, θερινό σινεμαδάκι, παιχνίδια στην άμμο, αυγουστιάτικο φεγγάρι υπό τους ήχους κιθάρας, δροσιστικά κοκτέιλ ς σε κοσμοπολίτικα σοκάκια, παραθαλάσσια φαναράκια, μπλε παραθυρόφυλλα και φούξια μπουκαμβίλια, ακούραστα μεσημεριανά τιτιβίσματα, μουσική, πολλή μουσική, ανεβασμένη διάθεση, ανεμελιά & καλοκαιρινές διακοπές για πάντα. Έρωτας, φλερτ, ρομαντισμός στο φουλ! Με μια λέξη ΖΩΗ… και το καλοκαίρι, πως να το κάνουμε, ζούμε περισσότερο!!!

Αν το καλοσκεφτείς όλα ξεκινούν από την ανάγκη μας για αλλαγή και ξεκούραση. Από την ανάγκη που νιώθουμε να βγούμε από την καθημερινότητα, από τα συνηθισμένα. Και είμαστε πιο ανοιχτοί σε όλα. Πιο δεκτικοί. Ξενυχτάμε περισσότερο, κυκλοφορούμε περισσότερο, νιώθουμε περισσότερο ελεύθεροι, περισσότερο ποθητοί, ξεκούραστοι, παρασυρόμαστε περισσότερο, αγαπάμε περισσότερο, χαλαρώνουμε τις αντιστάσεις μας, γινόμαστε περισσότερο αυθόρμητοι, ρομαντικοί, πρόθυμοι.

Ποιος δεν έχει δεχτεί τα πυρά του μικρού φτερωτού θεού σ’ ένα νησιώτικο σοκάκι?

Ποιος δεν έχει πιαστεί στα δίχτυα μιας πανέμορφης καλοκαιρινής “γοργόνας”? Ποιος δεν έχει λατρέψει έναν μικρό “καλοκαιρινό θεό” με ηλιοκαμένη επιδερμίδα?

Ποιος δεν έχει ερωτευτεί σφόδρα πάνω στην άμμο?

Παραδεχθείτε το! Το καλοκαίρι είναι το μεγαλύτερο αφροδισιακό.

Κάτι ο υδράργυρος που ανεβαίνει, κάτι τα ρούχα που λιγοστεύουν, κάτι οι νυχτερινές έξοδοι που πληθαίνουν, κάτι το ηλιοκαμένο δέρμα, το πανέμορφο ηλιοβασίλεμα ή όλα αυτά μαζί και γινόμαστε όλοι πιο ρομαντικοί, πιο ερωτικοί, πιο δεκτικοί. Πιο δεκτικοί σε εκείνο το μικρό αγγελάκι με το βέλος στα χέρια και το αθώο βλέμμα, έτοιμο να σε χτυπήσει κατευθείαν στην καρδιά!

Μην μου μιλάς για καλοκαίρια…..

Τι σημασία έχει αν έχουν διάρκεια? Τι σημασία έχει αν οι έρωτες αυτοί έχουν ημερομηνία λήξης ή όχι? Ποιος μετράει? Αρκεί που υπάρχουν, που είναι εκεί έξω, αρκεί που τους ζεις ή τους έχεις ζήσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή σου ή και πολλές -για κάποιους πιο τυχερούς! Και κάπου εκεί υπάρχουν και οι αξέχαστοι, καλοκαιρινοί έρωτες – λιγότεροι σε αριθμό εντάξει -που τα καταφέρνουν, που διαρκούν, που δεν ξεθωριάζουν με τα πρώτα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια. Δεν αξίζει λοιπόν να το ζήσεις, να δοκιμάσεις? Μην το ονειρεύεσαι… ζήστο!

Happiness happens όταν ζεις ένα μεγααααααααααλο καλοκαιρινό έρωτα !

Πού πας
χωρίς αγάπη
Ρε Καραμήτρο ?

Καθημερινές ιστορίες αγάπης με πρωταγωνιστές ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Γιατί λοβ στόριζ υπάρχουν παντού γύρω μας. Καθημερινά.
Γιατί αν δεν είναι η αγάπη η υπέρτατη σούπερ δύναμη, τότε ποια είναι ?
Γιατί αρκεί να κοιτάξεις τις σπίθες στα μάτια του ερωτευμένου
Γιατί η αγάπη δεν έχει συγκεκριμένο χρώμα, ορισμένη ηλικία ή καθορισμένο φύλο
Γιατί “love hurts” ως γνωστόν
Γιατί δεν έχει σύνορα η καρδιά σου να με κλείσει
Γιατί η αγάπη δεν κοστίζει. Ούτε για να πάρεις. Ούτε για να δώσεις.
Γιατί η αγάπη έχει τα πάνω και τα κάτω της. Τα μέσα και τα έξω της.
Γιατί έχεις μια καλή δικαιολογία για όλα. Είμαι ερωτευμένος, άσε με !
Γιατί είσαι ωραία. Σ’ αγαπώ, γιατί είσαι εσύ!
Γιατί καρδιά έχουν όλοι. Αγάπη ψάχνουν.
Γιατί λέει να είσαι ερωτευμένος & Σαίξπηρ!
Γιατί ο έρωτας είναι τυφλός. Ξεκάθαρα!
Γιατί στην τελική, πού πας χωρίς αγάπη ρε Καραμήτρο ?

Αγάπα

το κορίτσι της σχολής
το αψηλό αγόρι
τον γείτονα (και τη μουτσούνα του! )
το μαλλιαρό κατοικίδιο ( ή και το άτριχο )
το αφεντικό σου (kinky & forbidden !!!)
τη γιαγιαπαππού σου ( μια λέξη πια )
τον πρίγκηπα του παραμυθιού
την πεθερά σου (κάτι θα βρεις να αγαπήσεις)
τον εαυτό σου το πρωί πριν τον καφέ
τα αδέλφια σου (κι ας ζηλεύουν )
τη δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά
τον personal trainer κι ας σε παιδεύει
αυτόν που γέρασε δίπλα σου
τον τρελό κιθαρίστα
τον οικογενειακό γιατρό (απαραίτητος !)
όλα τα παιδιά του κόσμου
την κυρία που καθαρίζει
τη γυναίκα των ονείρων σου !

Γιατί όταν αγαπάς
βλέπεις παντού ουράνια τόξα δεν τρως δεν πίνεις δεν κοιμάσαι αγαπάς όλο τον κόσμο πετάς, δεν περπατάς

Happiness happens… όταν στον κόσμο υπάρχει αγάπη. ΞΕΚΑΘΑΡΑ!