Πνίγομαι! Καθημερινά όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βαθειά …

Δεν με αφήνεις να αναπνεύσω. Δεν μου δίνεις καθόλου χώρο, καθόλου χρόνο. Δεν με βλέπεις καν σαν ξεχωριστή προσωπικότητα. Με έχεις δεδομένη. Εδώ και πολύ καιρό. Αυτό είναι. Με έχεις μόνο  για να δουλεύω και να σου μεγαλώνω τα παιδιά. Λες και είναι μόνο δική μου επιλογή και υποχρέωση. Αλλά και χωρίς παιδιά το ίδιο θα ήταν. Θα στεκόμουν εκεί πλάι σου σαν κούκλα που χαμογελά και περιφέρεται τριγύρω. Και μόνη και κενή. Ξέρεις πόσο καιρό έχεις να μου φερθείς σαν γυναίκα και όχι σαν ιδιοκτησία σου? Σαν μια γυναίκα απόλυτα ΔΕΔΟΜΕΝΗ …

Για τις φίλες μου, ούτε λόγος! Να βγω μόνη μου, ούτε καν! Δεν έχω ανάγκες εγώ. Μόνο υποχρεώσεις και δουλειές. Και από πάνω μου πετάς το θεϊκό «Σε εσένα έχω εμπιστοσύνη στους άλλους δεν έχω. Ξέρω πως σκέφτονται οι άντρες γι’ αυτό!». Λες και φίλε μου καλέ αν εγώ ήθελα, δεν θα μπορούσα …

Χρόνο για τον εαυτό μου, φυσικά και δεν έχω. Δεν έχω ανάγκες εγώ τα είπαμε, έχω παιδιά. Κι επειδή έχω παιδιά πρέπει να θαφτώ για τα επόμενα 18 χρόνια, έως ότου μπορέσουν τα παιδιά μου να πάνε μια βόλτα μόνα τους? Ή μήπως θα σκεφτείς να με πας εσύ μια βόλτα, οι δυο μας κάτι που το έχεις ξεχάσει τελείως? Οι δυο μας… Λέξη άγνωστη πια εδώ μέσα, σχεδόν εχθρική.

Έχει ναυαγήσει το καράβι προ πολλού. Και τώρα ζω με τις αναμνήσεις, με όλα όσα κάναμε πριν… ΠΡΙΝ κάνουμε παιδιά, πριν μεγαλώσουμε, πριν αφεθούμε. Ναι κάποτε με πρόσεχες, με πήγαινες καμία εκδρομή, καμία βόλτα. Ναι πριν μου κρατούσες το χέρι, με κοίταζες στα μάτια, με άγγιζες. Τώρα μόνο υποχρεώσεις και βάρη υπάρχουν στον ορίζοντα. «Δεν είσαι στερημένη, μου λες. Τα κάναμε αυτά στα νιάτα μας!». Τα νιάτα μας…αυτά που επέλεξα να σου χαρίσω απλόχερα.

Με ρωτάς αν κάνουμε Έρωτα? Εγώ ή εσύ? Εγώ πάντως όχι. Για εσένα δεν είμαι και τόσο σίγουρη πια. Ρομάντζο, κεράκια, βόλτα πιασμένοι χέρι χέρι, λουλούδια και δώρα μη ζητάς πια. Αυτά αποτελούν όνειρο θερινής νυκτός. Από αυτά που μόνο στις ταινίες βλέπουμε πια. Και βλέποντάς τα νιώθουμε κάπως αμήχανα, άβολα.

Όμως το καράβι άγγελέ μου δεν μπορεί να πλεύσει ακυβέρνητο. Γιατί θα πέσει στα βράχια και θα γκρεμοτσακιστεί. Κι όταν γκρεμοτσακιστεί θα βρει πρόσφορο έδαφος ο τρίτος άνθρωπος και θα μπει ανάμεσά μας. Γιατί ο τρίτος άνθρωπος βρίσκεται πάντα εκεί. Και είναι κι αυτός δυστυχισμένος και απογοητευμένος. Και μπαίνει μόνο, όταν οι δυο έχουν αφεθεί. Εσωτερικά και εξωτερικά. Όταν δεν φροντίζουν τους εαυτούς τους, όταν έχουν το ταίρι τους δεδομένο, όταν δεν σκέφτονται τον άλλο σύντροφο, όταν έχουν παραιτηθεί γενικά από τη σχέση, ίσως και από τη ζωή.

Και όταν η φωλιά αδειάσει (που θα αδειάσει με μαθηματική ακρίβεια ), τότε ανακαλύπτουμε ότι είμαστε 2 ξένοι. Και δεν θα έχει καθόλου πλάκα πίστεψέ με, όπως άλλοτε στο ομώνυμο σήριαλ.

Θα είμαστε απλώς 2 ξένοι, 2 απόλυτοι ξένοι που πια δεν θα μας ενώνει τίποτα. Μονάχα μια ξεθωριασμένη φωτογραφία πάνω στο τζάκι, όπου εγώ φοράω ένα άσπρο μακρύ φόρεμα και χαμογελάω ευτυχισμένη κι εσύ με κοιτάζεις με αγάπη μέσα από το μπλε σκούρο BOSS κουστούμι σου!

Όλο και πιο συχνά παρατηρώ γύρω μου ανθρώπους μαραζωμένους από τις ζωές και τις επιλογές τους. Γυναίκες και άντρες που μένουν σε μια σχέση μόνο για τα παιδιά. Άνθρωποι εγκλωβισμένοι και δυστυχισμένοι σε σχέσεις και καταστάσεις. Πάρε μια βαθειά ανάσα και σκέψου. Θα κάνεις μια προσπάθεια? Θα δώσεις μια ευκαιρία στο ναυαγισμένο καράβι της ζωής σου? Ή θα αποφασίσεις να φύγεις με το κεφάλι ψηλά και την καρδιά χίλια κομμάτια σε μια κοινωνία που απεχθάνεται τους single parents?

#happinesshappens όταν ωριμάζεις και κοιτάς τη ζωή κατάματα.

Φυσικά και δεν είναι εύκολο. Αλλά είναι απαραίτητο για να βρεις και πάλι την ευτυχία.

Προσδοκίες. Πληθυντικός αριθμός. Ούτε καν ενικός. Μια πολύ δυνατή λέξη σε πληθυντικό αριθμό. Ωραία ξεκινήσαμε…

Μεγάλες προσδοκίες. Επιθετικός προσδιορισμός και μάλιστα μεγάλος σε μια ήδη βεβαρημένη λέξη. Πάλι καλά να λες που δεν είναι σε υπερθετικό βαθμό το επίθετο!!!

Μεγαααααααλες προσδοκίες. Βάζεις και μερικά ααααααα έτσι για να γιγαντώσεις το «φορτίο» στο ήδη μεγάλο μέγεθος των προσδοκιών. Και μετά σου φταίνε οι άλλοι!!! Αχόρταγο ον ο άνθρωπος. Προσδοκίες λοιπόν το θέμα μας. Ευφυής τρικλοποδιά του νου στο συναίσθημα ή μεγάλη μαγκιά? Λάθος μεγάλο να έχεις προσδοκίες από τον εαυτό σου, από τους άλλους, από την ίδια τη ζωή? Ή μήπως όχι, γιατί σε ενεργοποιούν. Σε πάνε παρακάτω. Για να το σκεφτούμε λίγο…

-Πώς ήταν η ταινία χθες?

-Χάλια! Είχα ακούσει διθυραμβικές κριτικές, αλλά εμένα δεν με ενθουσίασε καθόλου.

Είχα μεγαλύτερες προσδοκίες.

-Πώς ήταν το ταξίδι στο Μαρόκο?

-Καλό.

-Απλά καλό?

-Δεν ήταν, όπως το είχα ονειρευτεί…

-Πώς πάει η καινούργια δουλειά ? Είσαι ενθουσιασμένος? Είναι όλα όσα ήθελες?

-Μπαααα, τελικά δεν είναι όπως φαίνεται. Δεν ανταποκρίθηκε ούτε στο ελάχιστο στις προσδοκίες μου.

-Πώς ήταν το χθεσινοβραδινό ραντεβουδάκι? Καλός ο λεγάμενος?

-Δεν μπορώ να πω. Ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, αλλά μετά τζίφος.

Δεν ήταν αντάξιος των προσδοκιών μου!

Απλές, καθημερινές ιστορίες ανθρώπων που δεν μπορεί κάπου, κάποτε, για κάποιον και εσύ θα το έχεις πει. Θα το έχεις ξεστομίσει. Είχα υψηλότερες προσδοκίες, περίμενα περισσότερα από εσένα, τελικά δεν αποδείχθηκες αντάξιος των προσδοκιών μου, όπως περίμενα.

Όποτε τι? Σε αυτή την περίπτωση, τι πρέπει να κάνουμε? Ποια είναι η ιδανική λύση για να μην απογοητευόμαστε ξανά και ξανά από ανθρώπους, εμπειρίες, καταστάσεις, ταινίες, ταξίδια?

Να μην έχουμε προσδοκίες? Δεν ακούγεται και τόσο αισιόδοξο! Να μην έχουμε ΜΕΓΑΑΑΑΑΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ? Με ή χωρίς τα πολλά ααααα. Να μην περιμένουμε τίποτα και από κανέναν για να μην απογοητευόμαστε ποτέ ξανά? Αν όμως δεν περιμένουμε τίποτα και από κανέναν, πώς θα βρούμε την ευτυχία? Τη φανταστικοσουπερουάουα πλευρά της ζωής? Πώς θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε, να αγωνιζόμαστε, να ελπίζουμε? Να προσδοκούμε …

Στην αντίπερα όχθη βέβαια φαντάσου τον πήχυ. Αυτόν που ανεβάζεις κάθε φορά που ανεβάζεις και τις προσδοκίες σου, στοχεύοντας στο απόλυτο. Σκέφτηκες όμως ποτέ ποιος θα είναι δίπλα σου στην κορυφή? Ποιος θέλει να είναι εκεί μαζί σου? Καμιά φορά ούτε ο υπέροχος εαυτός μας δεν αντέχει τη θέα από τόσο ψηλά. Όποτε πάρε μια βαθιά ανάσα και πάμε από την αρχή. Ρώτα τον εαυτό σου τι πραγματικά θέλει, τι πραγματικά προσδοκά…

Τι θέλω πραγματικά?

Πόσο ρεαλιστικές είναι οι προσδοκίες μου για εμένα?

Πόσο ρεαλιστικές είναι για τους άλλους?

Πόσο με εξυπηρετεί να περιμένω πράγματα και συμπεριφορές από τους γύρω μου?

Αν οι προσδοκίες μου δεν ικανοποιηθούν, πώς θα νιώσω?

Μπορώ να καθορίσω τη συμπεριφορά των άλλων ή μόνο του εαυτού μου?

Για σκεφτείτε, για σκεφτείτε το λίγο, όλα εγώ θα σας τα λέω…

Προς θεού, δεν λέω να μην έχουμε προσδοκίες. Ακόμα και μεγάλες. Να μην κοιτάμε ψηλά. Απλώς λέω, μήπως ήρθε η ώρα να μην έχεις προσδοκίες συνέχεια από τον εαυτό σου ή από όλους τους ανθρώπους. Διάλεξε λίγους και καλούς. Κι άσε καμία φορά και τον εαυτό σου έξω από αυτή την επιλογή. Δεν είναι οι άνθρωποι που μας απογοητεύουν, οι καταστάσεις, τα μέρη, οι ταινίες. Είναι οι προσδοκίες που έχουμε εμείς για όλα αυτά πριν ακόμα τα γνωρίσουμε, τα ζήσουμε, τα δούμε από κοντά!

#happiness happens όταν ακούς αυτά που λέει ένας Ιάπωνας δάσκαλος σε κατάσταση ΖΕΝ

(και μετά γίνονται βιβλίο, στίχοι, μουσική ακριβώς γιατί είναι σοφά)

«Μην περπατάς μέσα στο κεφάλι μου με τα βρώμικα πόδια σου»

Ξέρετε πόσο αγαπώ το θέατρο. Πόση χαρά μου δίνει να είμαι πάνω στη σκηνή. Πώς ψάχνω, αναζητώ, πειραματίζομαι συνεχώς σε αυτόν τον μαγικό τόπο για καινούργια μάθηση, νέα τροφή για σκέψη και θρέψη του μυαλού και της ψυχής. Νέα σκηνή, νέους συναδέλφους, νέα ταξίδια που να με κάνουν πιο «πλούσια», πιο γεμάτη, πιο ανθρώπινη.

Κι ενώ συνεχώς γνωρίζω και μαγεύομαι από την καθημερινότητα του θεάτρου, παράλληλα μια θλίψη με καταβάλει καθόλη τη διάρκεια αυτής της δημιουργικής διαδικασίας. Ένα ερώτημα έρχεται και ξαναέρχεται στο μυαλό μου διαρκώς…

Γιατί δεν το είχα κάνει νωρίτερα? Η απάντηση είναι ήθελα, ήθελα από καιρό, ήθελα βαθιά, αλλά ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχα χρόνο. Όχι ότι τώρα έχω, απλώς τώρα «φτιάχνω χρόνο» για το θέατρο, παραγκωνίζοντας την καθημερινότητα με το έτσι θέλω. Γιατί τώρα ξέρω. Ξέρω πόσο σημαντική είναι η Γέρμα, η Γρούσα ή ο Ποντζό στη ζωή μου. Ξέρω όλα όσα πρεσβεύουν οι ήρωες του μαγικού κόσμου των λέξεων, των συναισθημάτων και των αισθήσεων στην πραγματική ζωή. Ξέρω τα βαθύτερα νοήματα που κρύβονται μέσα στα σπουδαιότερα θεατρικά έργα του κόσμου και πόσο λυτρωτικά μπορούν να γίνουν απέναντι στις αντιξοότητες της ζωής.

Αλλά πρέπει να τα ξέρεις κι εσύ. Να τα μάθεις. Να τα έχεις διαβάσει, να τα έχεις διδαχτεί. Γιατί άμα τα διδαχτείς, τότε θα τα αγαπήσεις κι εσύ, όπως κι εγώ…

Scroll-άροντας λοιπόν στο Facebook έπεσα πάνω στο άρθρο της Νικολέτας Δάφνου, ηθοποιού και θεατροπαιδαγωγού, κι έτσι έμαθα μετά λύπης μου ότι βγάζουν το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής από τα σχολεία (μια πρόταση που είχε γίνει και παλιότερα). Η Νικολέτα μοιράζεται την ιστορία μιας παρέας «καμμένων κοριτσιών» σε ένα σχολείο της επαρχίας που για όλους τους καθηγητές του σχολείου ήταν «χαμένη υπόθεση». Η ίδια αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στη «χαμένη παρέα» των κοριτσιών, όταν κανένας άλλος δεν το έκανε και να τους γνωρίσει τον μαγικό κόσμο του θεάτρου. Με τη συγκινητική πραγματικά ιστορία της, η Νικολέττα κάνει έκκληση να ακουστούν οι φωνές των αναπληρωτών καθηγητών του μαθήματος της Θεατρικής Αγωγής, ώστε να μη χαθεί αυτό το τόσο πολύτιμο μάθημα από τη διδακτέα ύλη της Ε’ & ΣΤ’ τάξης του δημοτικού.

Αυτή είναι η δική μου συνεισφορά λοιπόν στην ιστορία. Ας γίνει και η δική σας….

Η συγκινητική ιστορία της Νικολέτας.

Για όλες τις φορές που ήμασταν παιδιά και κανείς δε μας ρώτησε τίποτα…

Πολλά χρόνια πριν, σε ένα σχολείο της επαρχίας.

“Αυτές; Αυτές είναι χαμένη υπόθεση”, μου δήλωσε κατηγορηματικά συνάδελφος ούτε 40 ετών, μιλώντας για μια παρέα “outsiders” κοριτσιών της έκτης δημοτικού που αλωνίζουν στην αυλή εν ώρα μαθήματος.

Καταπίνω το σάλιο μου – πικρό σαν δηλητήριο – για να μην του το φτύσω στα μούτρα. “Θα μπορούσα να τις πάρω βοηθούς μου στο μάθημα της Θεατρικής Αγωγής;”.

Σηκώνει αδιάφορα τους ώμους. “Κάνε ό,τι θες, κοπέλα μου. Ούτως ή άλλως στην τάξη δεν μπαίνουν ποτέ.”

Μάθημα πρώτο. Μπαίνουν δειλά “Κυρία, είπε ο κος Τάδε ότι μας χρειάζεσαι”. “Ναι, κορίτσια, καθήστε”. Όλως τυχαίως το μάθημα ήταν για τα συναισθήματα. Οι “outsiders” ακούν με προσοχή, μοιράζονται προσωπικές ιστορίες, δεν κουνάν από τη θέση τους, μέχρι και που συνετίζουν τα δευτεράκια όταν αυτά σηκώνονται και κάνουν φασαρία. “Πως πήγε;” με ρωτάει ο συνάδελφος στην αυλή. “Θα τις χρειαστώ κι άλλες μέρες” απαντάω λακωνικά.

Περνάν οι μέρες, οι μήνες, τα κορίτσια αυτά αρχίζουν σταδιακά να μπαίνουν στο μάθημα του δασκάλου τους, ο Σχολικός Σύμβουλος παρατηρεί με έκθαμβη αγάπη τη βελτίωσή τους, ο δάσκαλος αρχίζει να με λοξοκοιτάζει κόκκινος ύποπτα σαν τη μάγισσα του χωριού, οι υπόλοποι συνάδελφοι με μετονομάζουν από “η Θεατρολογός – μωρέ – πως – σε – λένε” σε “η Νικολέτα μας”.

Εγώ σιωπώ.

Στο διάδρομο οι “outsiders” μου κλείνουν το μάτι κι εγώ τους βγάζω τη γλώσσα. Όταν η Μ. κλειδώνει για πλάκα την Κ. στο υπόγειο ένα “΄ώχου, ελάτε μωρέ τώρα” και ένα νεύμα εκ μέρους μου φτάνει να επιφέρει ηρεμία – και ξεκλείδωμα σε δευτερόλεπτα. Ο δάσκαλος με λοξοκοιτάει στην προσευχή και κοκκινίζει ακόμη πιο πολύ. Τον βλέπω να με οραματίζεται στην πυρά. Τον σκέφτομαι με ρωμαϊκό ένδυμα να με στέλνει στα λιοντάρια και μου φεύγει ένα γελάκι, τα κορίτσια μου με ρωτάνε ψιθυριστά “Γιατί γελάς, κυρία;”, κρατιέμαι να μην τους πω.

Ακόμη σιωπώ. Αλλά χαμογελώντας αυτή τη φορά.

Τέλος σχολικής χρονιάς. Τα κορίτσια μου – που δεν υπήρξαν ποτέ κανονικές μου μαθήτριες, που δεν τους κάνω μάθημα, καθώς το Υπουργείο αυθαίρετα αποφάσισε ότι ΔΕΝ είμαστε “χρήσιμοι” στην Ε και ΣΤ δημοτικού – μουρμουρίζουν σε κλειστό κύκλο μεταξύ τους. Σπρώχνουν την Κ. σχεδόν με τη βία προς το μέρος μου. Κοκκινίζει, μπερδεύει τα λόγια της “Κυρία… να μωρέ γαμώτο – (παύση) – μήπως κάνεις μάθημα στο Γυμνάσιο;” Μου δίνει ένα τσαλακωμένο, κακογραμμένο χαρτάκι με τα στοιχεία του σχολείου. “Να έρθεις, κυρία”. Κι εξαφανίζονται.

Μόνη στη μέση της αυλής. Εγώ και το ιδρωμένο τους χαρτάκι.

Καμία φωνή παιδιού πουθενά. Όλοι σχόλασαν.

Μόνη η κυρία. Και καθόλου κυρία, καθώς μυξοκλαίει κρατώντας ένα τσαλακωμένο χαρτάκι.

Μάγισσα να σου πετύχει.

Θα μπορούσα να πω χιλιάδες πράγματα – για τη χρησιμότητα του Θεατρικού Παιχνιδιού στην προεφηβεία, για το στείρο σχολικό σύστημα που από κάποιες τάξεις και άνω σε ωθεί στην αποστήθιση και την τυφλή υπακοή, για τους δασκάλους με όραμα που παλεύουν ενάντια σε άθλια βιβλία και άθλιες συνθήκες να μάθουν στα παιδιά πέντε πράγματα, για το όραμά μου, για όραμα όλων των συναδέλφων, Θεατρολόγων και μη.

Για τη λαίλαπα που ετοιμάζονται αυτές οι εύθραυστες ψυχές να ζήσουν στο Γυμνάσιο.

Για την ωριαία αποβολή.

Για την “αποβολή από όλα τα γυμνάσια της χώρας”.

Για τις γνωματεύσεις από ειδικούς, για τα “αναμορφωτήρια”, για τις παιδικές φυλακές, για όλον αυτόν τον κλοιό που σπάει ο γαμημένος, σπάει, αρκεί να βρεθεί έ ν α ς άνθρωπος στο σχολείο ή στο σπίτι να πει “Τι έχεις; Μίλα μου γι’ αυτό”.

Δε χρειάζεται.

Μόνο θέλω να πω γι’ αυτό το “να μωρέ γαμώτο” της αγανάκτησης κι ελπίδας, το πιο τρυφερό “να μωρέ γαμώτο” που άκουσα στην ζωή μου.

Κι ο ενικός τους. Αυτός ο μόνιμος ενικός, δείγμα εγγύτητας, ασφάλειας κι αγάπης, δείγμα ύψιστου σεβασμού, πηγαίου σεβασμού, σεβασμού που δεν έχω ακούσει ποτέ από κανέναν που μου μίλησε στον πληθυντικό.

Να μωρέ γαμώτο.

Καμιά φορά συναντιούνται οι ψυχές.

Κι αυτό δεν μπορεί – δυστυχώς – να γίνει στα Μαθηματικά.

*Υγ. Στηρίξτε μας στην προσπάθεια επαναφοράς του μαθήματος της Θεατρικής Αγωγής στην Ε και ΣΤ τάξη. Για όλες τις φορές που ήμασταν παιδιά και κανείς δε μας ρώτησε τίποτα.

#Θεατρική_Αγωγή #Αναπληρωτές

Happiness Happens όταν στα παιδιά μαθαίνεις θέατρο
όταν γίνεσαι αρωγός ψυχών και συνειδήσεων.

ΠΗΓΗ: Απόσπασμα κειμένου από τη ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΔΑΦΝΟΥ

Την πρόσεξα αμέσως. Ίσως γιατί φορούσε κατακόκκινη μπλούζα και στεκόταν μπροστά στο στύλο του μέτρο με μια ακαταμάχητη χάρη. Δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη, θα την χαρακτήριζα ως το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Είχε όμως μια λάμψη εκείνη ακριβώς τη στιγμή γύρω της, ανεξήγητη. Μια λάμψη που μαγνήτιζε το βλέμμα σου. Ψηλή, αδύνατη μεγαλοκοπέλα με μακριά κυματιστά μαλλια και casual ντύσιμο.

Φορούσε κολλητό τζιν, την κόκκινη μπλούζα ζιβάγκο και μποτάκια. Στα πόδια της μπορούσες να διακρίνεις 1 χειραποσκευή που πρόδιδε τον τελικό προορισμό της και προορισμό μου: Το Αεροδρόμιο Heathrow στο Λονδίνο.

Στην αρχή της έριχνα κλέφτες ματιές χωρίς να της δίνω ιδιαίτερη σημασία. Μετά όμως κάτι με τράβηξε και άρχισα να την κοιτάζω επίμονα. Παρότι το μέτρο ήταν σχεδόν άδειο – Κυριακή βράδυ γαρ- εκείνη επέμενε πεισματικά να κάθετε όρθια, κρατώντας τον κεντρικό στύλο σε όλη τη διάρκεια της μπλε γραμμής (Piccadilly Line). «Μα γιατί δεν κάθεται?» σκεφτόμουν, καθώς την κοίταζα. Η διαδρομή είναι σχεδόν 1 ώρα μέχρι το αεροδρόμιο από το κέντρο του Λονδίνου.

Κοιτώντας- απροκατάληπτα πια και επίπονα- παρατήρησα ότι φορούσε ακουστικά στα αυτιά της και σιγοτραγουδούσε. Σιγά σιγά άρχισε να χτυπά ρυθμικά τα πόδια της και στο τέλος να κουνά ανεπαίσθητα, αλλά λάγνα το κορμί της.

Έμοιαζε σαν να έκανε ένα μικρό show για κάποιον που την παρακολουθούσε κρυφά, σαν μέσα από κλειδαρότρυπα. Και με το στύλο ακριβώς μπροστά της και την κόκκινη κολλητή μπλούζα, το όλο θέαμα γινόταν ακόμα πιο θελκτικό.

Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο προς μια κατεύθυνση, όλη την ώρα. Ευτυχώς όχι προς τη μεριά μου γιατί είχα πια ξεστραβωθεί. Σηκώθηκα διακριτικά ( στο σχεδόν άδειο μέτρο ) για να δω την κατεύθυνση που κοιτούσε. Ήταν ένας άντρας που στεκόταν -όρθιος κι αυτός – λίγα μόνο μέτρα μακρυά της στην ίδια μεριά του μέτρο. Κοιτάζονταν στα μάτια όλο νόημα και χαμογελούσαν αμυδρά, ενώ εκείνη όλο και περισσότερο κουνούσε ρυθμικά το αδύνατο κορμί της. Όχι προκλητικά. Αργά, κρυφά, συνωμοτικά, μυσταγωγικά.

Αυτό που δεν μπορούσα να καταλάβω είναι αν ήταν μαζί ή πρόκειται για φλερτ στο μέτρο. Αν ήταν μαζί, γιατί δεν κάθονταν μαζί, αλλά κοιτάζονταν από απόσταση? Αν γνωρίστηκαν τώρα, μέσα στο μέτρο, πώς μπορεί να είχαν τέτοια χημεία μεταξύ τους? Τις σκέψεις μου διέκοψε μια κίνηση. Μια τολμηρή κίνηση από τη μεριά της. Με αργό ρυθμό, βγάζει το ένα ακουστικό (ασύρματο) από το αυτί της και του το δίνει. Εκείνος κάνει λίγα βήματα προς το μέρος της, παίρνει το ακουστικό και επιστρέφει στη θέση του. Πάντα χωρίς να αφήνει ο ένας τον άλλο από τα μάτια του, αλλά και χωρίς να έρχονται κοντά. Κρατώντας την ασφάλεια της μικρής απόστασης μεταξύ τους. Τώρα και εκείνος με μικρές ανεπαίσθητες κινήσεις κουνιόταν το ρυθμό που μόνο αυτοί οι δυο μοιράζονταν. Στο δικό τους χαμένο κόσμο. Στο ολόδικό τους σύμπαν.

Έπρεπε ο π ω σ δ ή π ο τ ε να λύσω το μυστήριο, αν και ομολογώ το έβρισκα πολύ διασκεδαστικό.  Φτάσαμε στο αεροδρόμιο και ούτε που το κατάλαβα. Αυθόρμητα τελείως έβγαλα το κινητό από την τσέπη και άρχισα να τους φωτογραφίζω διακριτικά.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ήθελα να αποθανατίσω τη στιγμή τους. Ότι θα έγραφα για αυτούς το είχα ήδη αποφασίσει. Περίεργο, πώς μετά από ένα ολόκληρο ταξίδι στο Λονδίνο, αυτή ήταν η στιγμή που με ιντρίγκαρε περισσότερο να γράψω. Η δική τους στιγμή.

Κατέβηκαν μαζί τελικά. Στην ίδια στάση. Λίγο πριν φτάσουμε στο αεροδρόμιο. Πιο κοντά τώρα, αλλά και πάλι σε μια απόσταση ασφαλείας. Δεν μπορώ να πω μέχρι τέλους, κι ενώ τους έβλεπα πια να ξεμακραίνουν, αν κατάλαβα τελικά τι είχε συμβεί. Μικρή σημασία είχε αν ήταν έρωτας που γεννήθηκε στο μέτρο ή ήταν έρωτας χρόνων. Γιατί έρωτας ήταν σίγουρα. Με σάρκα και οστά.  Σημασία είχαν μόνο τα βλέμματα, τα αγγίγματα, τα καρδιοχτύπια, η λαγνεία, η μαγεία, η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα ενός underground έρωτα.

Γιατί ως γνωστόν, ο έρωτας είναι ανίκητος στη μάχη. Σε κάθε μάχη. Σε όλες τις μάχες.

Happiness Happens όταν μπροστά σου βλέπεις τον Έρωτα.

Κυρίαρχο. Άτρωτο. Θεό.