Όχι βέβαια δεν είμαι τρελή … Δεν κυκλοφορώ με φτερά και πούπουλα στους δρόμους της Αθήνας ή στα παραθαλάσσια τα μέρη. Ντύθηκα έτσι απλά, λιτά και απέριττα για τον μεγαααααααααααααλο έρωτα της ζωής μου. Τη σκηνή, το σανίδι, το ΘΕΑΤΡΟ !!!
Ντύθηκα έτσι λοιπόν ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ δίπλα σε ένα δέντρο, φορώντας γόβες αντί για αρβύλες παρέα με έναν πολύ αγαπημένο θίασο και ένα μεγάλο Δάσκαλο τον Δημήτρη Κανέλλο.
Λένε ότι μεγαλώνοντας οι πιθανότητες να ζήσεις καταστάσεις που μπορούν να χαρακτηριστούν ως life time experiences σπανίζουν και είσαι πολύ τυχερός αν καταφέρεις να ζήσεις μια τέτοια εμπειρία… Εγώ όμως το κατάφερα, το έζησα παρέα με τον Ντιντί μου, το παντοτινό μου θεατρικό ταίρι, τη ΒΙΟΛΕΤΤΑ. Ακόμα θυμάμαι τα λόγια του Δημήτρη, όταν μας ανακοίνωσε ότι θα ανεβάσουμε το συγκεκριμένο έργο. Το “Περιμένοντας τον Γκοντό” είπε είναι ένα έργο – δώρο για κάθε άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί με το Θέατρο. Έργο – δώρο για κάθε ηθοποιό…
Ουάου εντυπωσιάστηκα και δέχτηκα το «δώρο» μου αυτό με μεγάλη χαρά. Αγόρασα φυσικά το βιβλίο (πάντα αγοράζω τα θεατρικά έργα που παίζω) και βάλθηκα να το διαβάζω με μανία. Παταγώδης αποτυχία από τις πρώτες γραμμές… Βρήκα τον λόγο πολύ απλό, τον ρυθμό υποτονικό και το κείμενο ρηχό χωρίς βαθιά νοήματα και ουσία.
